Osela In Life
Friday, November 27, 2009
Τις Συμπληγάδες Πέτρες....
...αισθάνομαι οτι περνάω κάθε φορά που φεύγω απ' το γραφείο του. Ανοίγω την πόρτα της κεντρικής εισόδου και βγαίνω στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης, εκεί που είναι όλα τα μικρά, μοντέρνου τύπου μπαράκια που συχνάζουν οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι. Τώρα θα με δει κάποιος, ύστερα θα με δει...ουφ, περάσα και σήμερα. Κάτι πρέπει να γίνει μ' αυτό το θέμα, αλλά δεν ξέρω τι. Βεβαια το καλύτερο θα ήταν να διακόψω, αλλά ειλικρινά δεν είμαι σ' αυτή την φάση, οπότε πρέπει να βρω πλαν b. Και μην ακούσω για ξενοδοχεία και τέτοια χαζά, δεν είναι καθόλου του στυλ μας.
Μου τηλ την Παρασκευή το βράδυ, είχαμε να βρεθούμε πολλές μέρες και στην αρχή υπήρχε μια αμηχανία, από την πλευρά του κυρίως. Ευτυχώς είχε φροντίσει να ετοιμάσει ποτά και μουσική, αυτό μάλλον βοήθησε. Έχω πάντα το άγχος οτι δεν με θέλει όσο εγώ. Αυτή είναι η ανασφάλειά μου. Προφανώς είναι κ δικιά του. Αυτή η διαπίστωση ήταν το καλύτερο κομμάτι της βραδιάς. Δεν μου το ομολόγησε φυσικά.Οι άντρες δεν τα λένε αυτά, πρέπει να μπορείς να τα "διαβάζεις". Με ρώτησε για το αγόρι μου, πόσο χρονών είναι και τι δουλειά κάνει, νομίζω προσπαθεί να βρει τον λόγο που είμαι μαζί του. Αργότερα με ρωτούσε ξανά και ξανά αν μου έλειψε, αν τον σκεφτόμουν, αν έκανα σεξ από την τελευταία φορά που κάναμε μαζί (μας δουλεύεις ρε φίλε?), μου είπε τι σκέφτεται οταν έρχεται στο γραφείο, όταν πίνουμε ποτό στο ίδιο μαγαζί με διαφορετικές παρέες, και άλλα τέτοια.
Πίσω όμως από αυτά του τα λόγια, που ακούγονται ανόητα ή παράλογα, υπάρχει ένα συμπέρασμα τόσο προφανές, όσο και το φως του ήλιου. Αυτό είναι που με κάνει να χαμογελάω.
Friday, November 13, 2009
Simple Learning
Έτσι είναι αν έχεις τις σωστές παρέες, ή αν απλά διαβάζεις cosmo. Ήμουν από παλιά υποψιασμένη για τις σχέσεις με παντρεμένους. Εντάξει, δεν είναι ότι τα ‘χουμε με την στενή έννοια του όρου, αλλά τέλος πάντων κάτι γίνεται μεταξύ μας. Άσε δε που διαπιστώνω ότι ασχέτως πως θα ονομάσουμε το είδος της σχέσης που μας συνδέει, αυτή εξελίσσεται έτσι κι αλλιώς. Τον γνωρίζω, τον μαθαίνω. Τον ερωτεύομαι μοιραία. Το ζω, όχι επειδή δεν μπορώ να κρατηθώ μακριά του ή να τον παίξω, μια χαρά μπορώ, το παιχνιδάκι αυτό το παίζω χρόνια τώρα, αλλά επειδή το θέλω. Δεν ξέρω αν αυτό με κάνει σκατόψυχο άνθρωπο- αν ρωτήσουμε το αγόρι μου ή τη γυναίκα του ας πούμε-, αλλά εγώ θέλω να βιώσω αυτή την εμπειρία. Με γοητεύει η δύναμή μου. Αυτός φυσικά, στον κόσμο του. Νομίζει ότι αυτός μ’ έριξε. Κλασικός άντρας, χαχα!
Το χρυσό μου, μπερδεύτηκε. Νομίζει ότι είναι στο χέρι του…
Το χρυσό μου, μπερδεύτηκε. Νομίζει ότι είναι στο χέρι του…
Friday, October 9, 2009
Πάνω
Εννοείται δεν βγήκα, παρόλο που πέθαινα να πάω. Σκέφτηκα να παρατείνω λίγο την αναμονή, έτσι κι αλλιώς αυτή είναι η μισή μου ευχαρίστηση. Πέρασαν μέρες όμως που δεν τον πέτυχα έξω κι άρχισα ν' ανησυχώ...Αν το μετάνιωσε? Αν σκέφτηκε οτι ξανοίχτηκε πολύ και πρέπει να μαζευτεί? Αν ποτέ δεν είχε σκοπό να κάνει κάτι, κι ήθελε απλά το παιχνίδι? Αν έπεσα στην εξαίρεση? Αν απλά, το ένστικτό μου έκανε λάθος? Oh my God...
Στη δεύτερη δική μου βότκα -πρώτη της Ε.- τον βλέπω να μπαίνει. "ωχ", αυτό είπα. Μετά από τόσες μέρες΄αγωνίας και ανυπομονησίας, αυτό βρήκα να πω. Ένα ξερό ωχ. Εξακολουθώ να με εκπλήσσω. Κι αυτό το πράγμα που είναι σα να τρως μπουνιά στο στομάχι από τον ζαν κλοντ βαν νταμ, δεν το αντέχω. 100 χρονών θα γίνω, κι ακόμα τέτοια θα είμαι?! "Σκάσε, έρχεται" μου είπε η Ε. Μάζεψα κάθε μου δύναμη για να κάνω μια αξιοπρεπή συζήτηση. Ούτε θυμάμαι τι λέγαμε. Άσχετα, ανούσια πράγματα....Κάθε φορά που γυρνούσε στην παρέα του, έπαιρνα ανάσες, 3 γουλιές βότκα και ένα τσιγάρο σε 4 τζούρες. "Τον θέλω ρε γμτ" , "το ξέρουμε", είπε η Ε. "Κι αυτός με θέλει", "κι αυτό το ξέρουμε. Πες μας κτ που δεν ξέρουμε". "Σήμερα. Σήμερα, Ε". "Ωχ", κι αυτή τη φορά δεν το είπα εγώ.
"Λοιπόν, σου χρωστάω ένα ποτό" "ναι, πότε θα το πιούμε?" "όποτε θέλεις"είπε, αλλά το βλέμμα του ήταν σαφές, κι έτσι το είπα εγώ "εγώ μπορεί να θέλω και σήμερα" "ωραία, σήμερα λοιπόν" Γύρισε στην παρέα του, τελείωσε την μπύρα του, καληνύχτησε και πριν φύγει μου είπε "ανεβαίνω στο γραφείο, θα έρθεις? " "οκ, σε κανα τεταρτο". Σ' αυτό το τέταρτο ήπια μια ακόμα βότκα, κόντεψα να λιποθυμήσω 12 φορές, έφαγα τουλάχιστον 15 μπουνιές στο στομάχι απ' τον αόρατο ζαν κλοντ βαν νταμ, μπέρδεψα τα κουμπιά του ασανσέρ, τα ονόματα στα γραφεία και τις πορτες, και τελικά πήρα βαθιά ανάσα, έσπρωξα την βαριά ξύλινη πόρτα, περπάτησα 8 σταθερά βήματα, τον πλησίασα σε απόσταση που δεν αφήνει αμφιβολίες, και αργά, σιγά και αποφασιστικά ψιθύρισα "ήρθα"
Monday, September 14, 2009
Come On Baby..
..light my fire
Για λίγες μέρες δεν βρεθήκαμε, δεν βγήκα εγώ. Όταν τελικά συναντηθήκαμε σ’ ένα απ’ τα μπαρ που συχνάζουμε, το βλέμμα του έλαμψε. Χαμογελούσε συνέχεια, με κοιτούσε, και μετά από 2 βότκες του είπα «έλα». Δίστασε μόνο για λίγο. Εντάξει το ξαναείπα, αλλά τα μάτια του έλαμπαν τόσο, νομίζω και τα δικά μου, ήταν σα να μην υπήρχαν άλλοι γύρω μας. «Σήμερα είσαι…είσαι φοβερή» (μάλλον εσύ ήπιες κάτι παραπάνω και βρήκες το θάρρος να μιλήσεις!) Τον κοιτούσα και το διασκέδαζα. Φαινόταν παραδομένος.What a feeling! «Πού ήσουν τόσες μέρες? Δεν σε είδα καθόλου, πήγα και στο απέναντι..» «Δηλαδή.. σου ‘λειψα λιγάκι?» ρώτησα με παιχνιδιάρικο ύφος. «ναι» είπε, απλά και χωρίς περιστροφές. Για λίγο δεν μίλησε κανείς. «Τι πίνεις να σε κεράσω?» Με ρώτησε τελικά. «Το ίδιο με σένα μάλλον, αλλά ευχαριστώ, δεν θέλω. Δεν έχει νόημα αν δεν το πίνεις παρέα» «Τώρα δεν γίνεται, φεύγει κι ο φίλος μου» «οκ...κάποια στιγμή όμως, θα με κεράσεις ένα ποτό στο γραφείο σου» (πώς το ξεφούρνισα πάλι αυτό?) «θα βγεις αύριο?» «Α, δεν ξέρω…» (το παίζω δύσκολη κατόπιν εορτής) «Αν βγεις αύριο, έλα εδώ να πιούμε κανα ποτό και μετά θα σ’ ανεβάσω πάνω»
Γκντουπ!
Thursday, August 27, 2009
6
Deep Inside
Πού ήμουν τόσο καιρό? Απορροφημένη. Μερικές φορές μαζεύονται τόοοοσα πολλά, που δεν ξέρεις από που ν΄αρχίσεις. Αυτό μου συνέβη. Έφτασα στα πρόθυρα χωρισμού με τον φίλο μου, πίστευα οτι το ήθελα και θα ήταν καλύτερα έτσι -για μένα κυρίως- αλλά τελικά όταν ήρθε η ώρα του αντίο το μετάνιωσα και μείναμε μαζί. Δεν ξέρω γιατί, ίσως δεν ήμουν αρκετά δυνατή, ίσως φοβήθηκα.
Just A Perfect Day
Εδώ και λίγο καιρό μ' αρέσει πολύ κάποιος. Δηλαδή εμένα μ' αρέσει χρόνια πριν, τουλάχιστον 3, τον έβλεπα στο γυμναστήριο κι έλιωνα. Μετά συνειδητοποίησα οτι ερχόταν με τη γυναίκα και το παιδί τους και μου 'κανε πολυ cute η φάση και σκεφτόμουν "τι ωραία οικογένεια, ωραίος αυτός, γοητευτικός, αθλητικός, αυτή κούκλα, ψηλή ξανθιά, γλυκιά, όμορφη και το μωράκι μια χαρά κι αυτό. Και τι καλά που κάνουν πράγματα μαζί, θα το ήθελα αυτό κι εγώ στη ζωή μου μια μέρα. Τους ζήλευα λίγο..Και κάποιες φορές μου φάνηκε οτι με κοίταζε, αλλά αμέσως έλεγα αποκλείεται, σύνελθε κορίτσι μου, αυτός ο τύπος τα 'χει όλα και γουστάρει.
The Game Is On..
Φέτος ήρθε στο γραφείο.. είναι πελάτης κι έρχεται ψιλοτακτικά. Εμένα αναζοπυρώθηκε το ενδιαφέρον μου και σα ν' αρχισα πάλι να υποψιάζομαι οτι παίζει να με κοιτάει. Φυσικά λύθηκε η απορία μου, όταν, ένα βράδυ μέσα στο χειμώνα, έτυχε να πίνουμε ποτό στο ίδιο μαγαζί, κοιτιόμασταν και φεύγοντας πέρασε πολύ κοντά μου και μου ψιθύρισε "καληνύχτα". Εντάξει φίλε, εγώ το εφηύρα το καληνύχτα για πρώτη κουβέντα με κπν. Είναι η τέλεια πρώτη επαφή. Τότε σιγουρεύτηκα.
Ένα Τόσο Δα Παραθυράκι
υπόθεση είναι, έλεγα στην Ε., που μου 'λεγε ξέχνα τον, αποκλείεται να γίνει κάτι παραπάνω. Ήδη είχε έρθει να μου συστηθεί, πηγαίναμε στα ίδια μαγαζιά, κοιτιόμασταν συνέχεια, ερχόταν για λίγο να καθίσει μαζί μου κλπ. Αυτό εδώ και 1 μήνα. Αλλά δεν μου φτάνει. Έρχεται να μου μιλήσει και λέμε χαζά, τίποτα προσωπικό. Η Ε. είναι σίγουρη οτι δεν θα γίνει τίποτα, "σου τα ΄ριξε οσο τον έπαιρνε να στα ρίξει, ξεκόλα, είναι παντρεμένος, προφανώς δεν το 'χει ξανακάνει αυτό, και κινείστε στους ίδιους κύκλους" . "Εγώ πάλι νομίζω οτι ο χρόνος είναι με το μέρος μου.Φτάνει ν' ανοίξει αυτό το παραθυράκι στο μυαλό του. Αυτός νομίζει οτι μπορεί απλά να παίζει, αλλά σε λίγο θα θέλει κι άλλο. Πόσο ακόμα θ' αντέξει έτσι? Άντρας είναι"
(ακολουθεί χαμόγελο αυταρέσκειας, τζούρα καπνού, συνωμοτικό χαμόγελο, φύσημα).
Πού ήμουν τόσο καιρό? Απορροφημένη. Μερικές φορές μαζεύονται τόοοοσα πολλά, που δεν ξέρεις από που ν΄αρχίσεις. Αυτό μου συνέβη. Έφτασα στα πρόθυρα χωρισμού με τον φίλο μου, πίστευα οτι το ήθελα και θα ήταν καλύτερα έτσι -για μένα κυρίως- αλλά τελικά όταν ήρθε η ώρα του αντίο το μετάνιωσα και μείναμε μαζί. Δεν ξέρω γιατί, ίσως δεν ήμουν αρκετά δυνατή, ίσως φοβήθηκα.
Just A Perfect Day
Εδώ και λίγο καιρό μ' αρέσει πολύ κάποιος. Δηλαδή εμένα μ' αρέσει χρόνια πριν, τουλάχιστον 3, τον έβλεπα στο γυμναστήριο κι έλιωνα. Μετά συνειδητοποίησα οτι ερχόταν με τη γυναίκα και το παιδί τους και μου 'κανε πολυ cute η φάση και σκεφτόμουν "τι ωραία οικογένεια, ωραίος αυτός, γοητευτικός, αθλητικός, αυτή κούκλα, ψηλή ξανθιά, γλυκιά, όμορφη και το μωράκι μια χαρά κι αυτό. Και τι καλά που κάνουν πράγματα μαζί, θα το ήθελα αυτό κι εγώ στη ζωή μου μια μέρα. Τους ζήλευα λίγο..Και κάποιες φορές μου φάνηκε οτι με κοίταζε, αλλά αμέσως έλεγα αποκλείεται, σύνελθε κορίτσι μου, αυτός ο τύπος τα 'χει όλα και γουστάρει.
The Game Is On..
Φέτος ήρθε στο γραφείο.. είναι πελάτης κι έρχεται ψιλοτακτικά. Εμένα αναζοπυρώθηκε το ενδιαφέρον μου και σα ν' αρχισα πάλι να υποψιάζομαι οτι παίζει να με κοιτάει. Φυσικά λύθηκε η απορία μου, όταν, ένα βράδυ μέσα στο χειμώνα, έτυχε να πίνουμε ποτό στο ίδιο μαγαζί, κοιτιόμασταν και φεύγοντας πέρασε πολύ κοντά μου και μου ψιθύρισε "καληνύχτα". Εντάξει φίλε, εγώ το εφηύρα το καληνύχτα για πρώτη κουβέντα με κπν. Είναι η τέλεια πρώτη επαφή. Τότε σιγουρεύτηκα.
Ένα Τόσο Δα Παραθυράκι
υπόθεση είναι, έλεγα στην Ε., που μου 'λεγε ξέχνα τον, αποκλείεται να γίνει κάτι παραπάνω. Ήδη είχε έρθει να μου συστηθεί, πηγαίναμε στα ίδια μαγαζιά, κοιτιόμασταν συνέχεια, ερχόταν για λίγο να καθίσει μαζί μου κλπ. Αυτό εδώ και 1 μήνα. Αλλά δεν μου φτάνει. Έρχεται να μου μιλήσει και λέμε χαζά, τίποτα προσωπικό. Η Ε. είναι σίγουρη οτι δεν θα γίνει τίποτα, "σου τα ΄ριξε οσο τον έπαιρνε να στα ρίξει, ξεκόλα, είναι παντρεμένος, προφανώς δεν το 'χει ξανακάνει αυτό, και κινείστε στους ίδιους κύκλους" . "Εγώ πάλι νομίζω οτι ο χρόνος είναι με το μέρος μου.Φτάνει ν' ανοίξει αυτό το παραθυράκι στο μυαλό του. Αυτός νομίζει οτι μπορεί απλά να παίζει, αλλά σε λίγο θα θέλει κι άλλο. Πόσο ακόμα θ' αντέξει έτσι? Άντρας είναι"
(ακολουθεί χαμόγελο αυταρέσκειας, τζούρα καπνού, συνωμοτικό χαμόγελο, φύσημα).
Friday, May 29, 2009
Look Who's Back
(back again)
Εντάξει χάθηκα λίγο, αλλά (μετά από μόλις 2 μήνες), βρήκα το δρόμο μου πίσω.
Ευτυχώς είχα πετάξει πετραδάκια κι όχι ψίχουλα...
Τον τελευταίο καιρό έκανα ένα μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη, για το οποίο έχω να πω πολλά, αλλά όχι ακόμα. Θα συνέλθω λίγο και τα λέμε.
Κι αν σας ρωτήσει κανείς ποια είναι η πρωτεύουσα της Ιταλίας, μην μπερδευτείτε κι απαντήσετε "Ρώμη".
Η Prada είναι.
Tuesday, March 17, 2009
Still..
interesting...
Τελευταία όπου και αν γυρίσω το κεφαλάκι μου γίνεται χαμός. Ξεκινάω με το γραφείο, όπου έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να πω πολλά, αλλά η ουσία είναι οτι κπς "συνάδελφος" έκανε ανώνυμα καταγγελία για κπν άλλον "συνάδελφο" και τώρα θα έχουμε ΕΔΕ. Εγώ υποψιάζομαι ποιος την έκανε, όπως όλοι φαντάζομαι, αλλά ρε φίλε, έλεος. Κάντο επώνυμα αν είσαι μάγκας (που και πάλι δεν εγκρίνω, αλλά τουλάχιστον σέβομαι). Γενικότερα είμαι της άποψης πως αν έχει κπς το θάρρος να κάνει κτ, πρέπει να έχει το θάρρος και να το λέει. Πάντως όταν έσκασε το νέο και μας μάζεψε ο δ/ντης να μας μιλήσει, να μας πει πόσο λυπάται (=πόσο θύμωσε), για την αξία της συναδελφικότητας (=αφού όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε), γιατί ο καταγγέλλων δεν ήρθε σ' αυτόν πρώτα (=γιατί ρε βλάκα με εξέθεσες?) κλπ, όλοι ήταν άναυδοι και έξαλλοι με τον "ρουφιάνο" συνάδελφο. Σιγά τ' αβγά. Βαρέθηκα ήδη. Στην πραγματικότητα ήταν όλοι έξαλλοι, γιατί οι περισσότεροι έχουν με κπν τρόπο λερωμένη τη φωλιά τους, και, τώρα με την εδε, φοβούνται οτι θ' ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και θα τους πάρει όλους η μπάλα.
& charming...
Κατά τ' άλλα, έχω θαυμαστή! It's official. Είχα από καιρό καταλάβει οτι ο συγκεκριμένος με είχε προσέξει, τον βλέπω όλο και πιο συχνά στο μπαρ που συχνάζω. Πριν από μερικές μέρες μάλιστα, με είδε με μια φίλη μου, την οποία γνωρίζει, την φώναξε και της είπε "είσαι με την ξανθιά? πες της οτι τη γουστάρω πολύ".
Φυσικά το γκόσιπ εδώ δεν είναι οτι έχω επισήμως θαυμαστή, αλλά το ποιος είναι. Χιχί.
