Osela In Life

From Time to Time

2010-06-21T16:47:00.001+03:00

Next Time…
Το Πάσχα στο εξοχικό γνωρίσαμε με τη Μίνα 2 τύπους, αδέρφια και βγαίναμε μαζί τους. Ωραίοι άντρες. Ο ένας φλέρταρε τη Μίνα και ο άλλος εμένα. Δεν έγινε κτ, αλλά ήταν ωραία έτσι κι αλλιώς, έμεινε η προσδοκία για την επόμενη φορά που θα βρισκόμασταν.
Η επόμενη φορά ήταν πριν από κανα μήνα, όταν βρεθήκαμε για ΣΚ όλοι μαζί. Ο «δικός μου» το έπαιζε πολύ γκόμενος και την έπεφτε στη Μίνα και στην άλλη φίλη μας, και μετά σε μια άλλη και γενικότερα σε όλες εκτός από μένα- μετά βίας μου μίλησε. OMG. Της Μίνας το έπαιζε επίσης χαλαρός κι αδιάφορος, αλλά τουλάχιστον δεν την έπεφτε σε καμία. Τα πήρα άσχημα. Με δυο βότκες μου πέρασε το πρώτο σοκ, χαλάρωσα λίγο κι είπα να μπω στην κουβέντα, μπας και ξεχαστώ. Τα παιδιά έχουν εστιατόριο και μιλούσαν γι’ αυτό. Λέγανε για το αγαπημένο τους κρασί εκείνη την ώρα, και πόσο πουλάει ενώ είναι πανάκριβο, κι εντελώς αυθόρμητα είπα «α, τον ξέρω τον παραγωγό, είναι φίλος μου, προχθές ήμασταν μαζί» Με το που το είπα αυτό, με κοίταξαν και οι δύο έκπληκτοι «σοβαρά μιλάς??? Ξέρεις αυτόν??!! Έχουμε διαβάσει την ιστορία του, θέλουμε πολύ να τον γνωρίσουμε, ν’ αγοράσουμε απευθείας απ’ αυτόν, κανόνισε κονέ….»

Payback Time
Δεν άκουσα τι άλλο είπαν, οι γλώσσες τους έφτασαν μέχρι το πάτωμα, «ο δικός μου» ξαφνικά με θυμήθηκε, άλλαξε εντελώς η συμπεριφορά του. «Να έρθουμε, να βγούμε για ποτό, κανόνισε και πάρε με τηλ…..» εγώ χαμογέλασα και είπα «οπωσδήποτε», εννοώντας φυσικά «ούτε όταν παγώσει η κόλαση». Επιτέλους, η μπάλα γύρισε στην πλευρά μου. Από εκείνη την ώρα και μετά το βράδυ μου κύλησε μια χαρά. Το χρυσό μου, μπερδεύτηκε. Νόμιζε ότι είμαι το ασανσέρ που θα τον ανεβάσει, αλλά δεν τα υπολόγισε καλά. Όταν γύρισα στην πόλη, αυτός μ’ έψαχνε, πήρε και τη Μίνα και της ζήτησε το τηλ μου, σίγουρος ότι θα τρέξω. «Α, δεν μπορώ να σου το δώσω….θα της δώσω το δικό σου κι αν θέλει θα σε πάρει αυτή» του είπε. Του κόπηκε η φόρα. Άφησα να περάσουν 2 βδομάδες, αυτός μ’ έψαχνε μέχρι και στο facebook, μου άφηνε μηνύματα. Κάποια στιγμή με πέτυχε, άρχισε το γλείψιμο, τι κάνεις κούκλα μου, χάθηκες, τι θα γίνει με τον Τάδε. «τι να σου πω, δεν τον είδα, θα σου πω όταν είναι…» Του κόπηκαν όλα. Άφησα να περάσει άλλη μια βδομάδα. Παίρνω τηλ τον φίλο μου, του λέω ότι είναι δύο τύποι που έχουν εστιατόριο και μπλα μπλα μπλα…, μου κάνει την κρίσιμη ερώτηση «το ξέρεις ότι δεν γίνεται…. αλλά τέλος πάντων…για σένα…είναι πολύ φίλοι σου αυτοί???» περίμενα καιρό γι’ αυτό «όχι καλέ μου, και να σου πω την αλήθεια, είναι και ψιλοπερίεργοι, δεν ξέρω αν μπορείς να βασιστείς πάνω τους, ίσως είναι καλύτερα να μην μπλέξεις» «κι εγώ αυτό λέω τότε». Εντάξει, θα μπορούσε κπς να πει οτι αυτό που έκανα ήταν κακό, αλλά εγώ έχω δικό μου σύστημα αξιών και με συγχωρώ. Μερικές φορές η εκδίκηση είναι better than sex. Του άφησα ένα λιτό μην στο facebook, 4 λεξούλες: «No deal ,dear, sorry».
Ε όχι να νομίζει κι ο ταβερνιάρης ότι μπορεί να με δουλέψει. Έλεος.

Μεγάλα Παιδιά

2010-02-11T18:54:00.004+02:00

Εντάξει έχω ανέβει λέβελ. Μπορεί και να 'χω κατέβει δηλ, αλλά θα το δω θετικά.

Περνάω τη φάση "Μ' αρέσουν οι μεγαλύτεροι άντρες". Μιλάμε βγαίνω τα βράδια και το βλέμμα μου ουτε ακουμπάει τους 30αρηδες. Είναι δυνατόν? Δεν μου προκαλούν καν το ενδιαφέρον, βαριέμαι. Oh My God, το ζω κι αυτο...

Βέβαια όταν λέω μεγαλύτεροι δεν εννοω άντρες τύπου "μπαρμπας", "θείος", "sugar daddy" κλπ. Απαραίτητη προυπόθεση (δεν τα γράφω με σειρά προτεραιότητας)

1)Να έχουν στυλ. Από κυριλέ και πούρο, μέχρι σπορ ντύσιμο και BMW μηχανή, το στυλ είναι το Α και το Ω. (και περιλαμβάνει αξιοπρεπώς ακριβό ρολόι, όχι δυσανάλογα ακριβό με το υπόλοιπο σύνολο)
2)Η εξωτερική εμφάνιση από μόνη της δεν μ' ενδιαφέρει τόσο (μην το παρακανουμε όμως)
3)Να είναι τουλάχιστον ευκατάστατοι (σε βαθμο που να μην με απασχολήσει το θέμα)

ή
4)Να έχουν Νόμπελ (ακαδημαικοι, συγγραφεις)
5)Να είναι πετυχημένοι (πακέτο)

Τους τελευταίους 2-3 μήνες οι παρέες μου (περαν των κοριτσιών) είναι τέτοιες. Προφανώς αυτό δημιουργεί κπ εντύπωση, δεν είναι και πολύ συνηθισμένο να βλέπεις δυο κοπέλες με εναν ή δύο μεγαλύτερους άντρες, καταλαβαίνω. Η Ε. μάλιστα παρατηρησε οτι "θα νομιζουν οτι σας.."

Το ξέρω.

Τελευταία πήγαμε εγω και η Ν με εναν μεγαλο-αρχιτεκτονα σ' ενα απ' αυτα τα εστιατορια που δεν φευγεις αν δεν πληρωσεις 70-80ευρω/ατομο. Ήθελε να μας κάνει το τραπέζι και πήγαμε. Εχουμε κατσει πολλες φορες στην ιδια παρεα κι εχουμε διασκεδασει. Θα μπορουσαμε να πούμε όχι, ή, να κρυφτούμε σε καμια ασχετη ταβερνα, αλλά πήγαμε. Ήταν καταπληκτικά. Μιλήσαμε για τα ταξίδια μας, μας είπε για την Ιταλία όπου σπούδασε την εποχη που δεν υπηρχαν τηλεφωνα, για την γυναίκα και τα παιδιά του, είπαμε εμείς για τ' αγόρια μας (εγώ είπα μόνο για τον έναν), γελάσαμε, ήπιαμε 2 μπουκάλια πεπαλαιωμένο κρασί, πλήρωσε και φύγαμε.

Φυσικα και γουσταρει. Τη Ν. Αλλά αυτό θα μπορούσε να συμβει και μ' έναν 30-35αρη, ετσι δεν ειναι?

Μερφυ-στορυ

...Αλλά φυσικά όσο μ' αρέσουν οι μεγαλύτεροι, τόσο μου την πέφτουν όλο και πιο μικροί. Τελευταία κατάκτηση: Β΄Λυκείου. Μου 'ρθε να κλάψω.

Σκέφτομαι και Γράφω...

2010-01-11T21:18:00.006+02:00

Πώς πέρασα τις γιορτές (ενδεικτική αναφορά)

Αφού επιβίωσα από αυτές τις γιορτές, μπορώ να πάω πεζοναύτης. Πολύ ταλαιπώρια λέμε, και δεν είναι και του στυλ μου... Ήρθε και η φίλη μου από την Ιταλία με το αμόρε, η οποία με πέθανε στο κλάμπινγκ, ευτυχώς τώρα κόλλησαν τη γρίπη κι έχω ησυχάσει, κοιμάμαι κανά τετραωράκι. Η Ν. χώρισε με το δικό της αμόρε και ξέρεις, εμείς στην παρέα μας χωρίζουμε πολύ θεατρικά. Ο χαμός έγινε. Αυτός τα πήρε, είχαμε καταδίωξη με τ' αυτοκίνητο νυχτιάτικα -είδα κανα δυο φορές το χάρο-, τσιρίδες, βρισίματα, κλάματα, χαλαρά πράγματα, πολιτισμένα.

Αυτό που μ' αρέσει όμως με τα κορίτσια είναι οτι επανερχόμαστε άμεσα. Την άλλη μέρα ντύσιμο-στόλισμα- τσάντα αλά vogue, μύτη στο ταβάνι, το φτυάρι ανα χείρας και έτοιμες για καφεδάκι! Καπουτσίνο για να ξυπνήσουμε και μετά moet. Αυτά είναι. Φυσικά σταματήσαμε στο πρώτο μπουκάλι, ήταν και μεσημέρι, αλλά το βράδυ είχε συνέχεια το θέμα. Πήγαμε στο αγαπημένο μας μπαρ, κι ήμασταν όλοι εκεί, και μερικοί ακόμη άσχετοι που έσκασαν απ' το πουθενά, αλλά μετά το 3ο ποτό είναι οκ. Ύστερα έφυγαν όλοι κι έμεινα εγώ με τη Ν. και την Λ. και έναν επιχ/τια που τον ξέρω απ' το γραφείο και γιόρταζε εκείνο το βράδυ. Ήπιαμε άλλες 3 moet, κι ήρθα στη φάση που τα δωδεκάποντα σου φαίνονται ξυλοπόδαρα, περπατάς να πας τουαλέτα κι αρχίζει ο κατήφορος: "θεε μου κάνε να μην πέσω, πλιζ"- "αχ τι αστεία που είναι όλα" -πού είναι η τσάντα μου?- είχα και κασκόλ?- πληρώσαμε?- νομίζω οτι ξεκουμπώθηκε το σουτιέν μου- πού παρκάραμε? -αυτός στα ρίχνε λίγο ε?

Εντάξει δεν ήμασταν για να πάρουμε αυτοκίνητο- όχι οτι τελικά θυμηθήκαμε που παρκάραμε- καθώς πηγαίναμε στα ταξί είδαμε μια παρκαρισμένη χάρλευ και 'γω πεταξα την ιδέα "να πάμε σπίτι με τη μηχανή!", οι άλλες δύο ενθουσιάστηκαν, ανεβήκαμε στη μηχανή -δεν ήταν και πολύ εύκολο- βγήκαμε φωτογραφίες, πεθάναμε στο γέλιο, ευτυχώς δεν βγήκε κανείς να μας κράξει. Γύρισα μετά τις 4, κι έβαλα τον αυτόματο πιλότο -ρούχα σε κρεμάστρα και μπαλκόνι, σχολαστικό ντεμακιγιάζ, δοντάκια, σερουμ, κρέμα, πιτζαμούλες, 15λεπτο ξεφύλλισμα εφημερίδας, λιποθυμία.

7:00 ξυπνητήρι. Ακόμα ζαλίζομαι. Μπορώ άνετα να μην πάω, κανείς δεν θα μου πει τπτ, αυτό θα έκανε ο καθένας.

Εγώ όμως δεν είμαι ο καθένας ;-)

Τις Συμπληγάδες Πέτρες....

2009-11-27T17:21:00.002+02:00

...αισθάνομαι οτι περνάω κάθε φορά που φεύγω απ' το γραφείο του. Ανοίγω την πόρτα της κεντρικής εισόδου και βγαίνω στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης, εκεί που είναι όλα τα μικρά, μοντέρνου τύπου μπαράκια που συχνάζουν οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι. Τώρα θα με δει κάποιος, ύστερα θα με δει...ουφ, περάσα και σήμερα. Κάτι πρέπει να γίνει μ' αυτό το θέμα, αλλά δεν ξέρω τι. Βεβαια το καλύτερο θα ήταν να διακόψω, αλλά ειλικρινά δεν είμαι σ' αυτή την φάση, οπότε πρέπει να βρω πλαν b. Και μην ακούσω για ξενοδοχεία και τέτοια χαζά, δεν είναι καθόλου του στυλ μας.

Μου τηλ την Παρασκευή το βράδυ, είχαμε να βρεθούμε πολλές μέρες και στην αρχή υπήρχε μια αμηχανία, από την πλευρά του κυρίως. Ευτυχώς είχε φροντίσει να ετοιμάσει ποτά και μουσική, αυτό μάλλον βοήθησε. Έχω πάντα το άγχος οτι δεν με θέλει όσο εγώ. Αυτή είναι η ανασφάλειά μου. Προφανώς είναι κ δικιά του. Αυτή η διαπίστωση ήταν το καλύτερο κομμάτι της βραδιάς. Δεν μου το ομολόγησε φυσικά.Οι άντρες δεν τα λένε αυτά, πρέπει να μπορείς να τα "διαβάζεις". Με ρώτησε για το αγόρι μου, πόσο χρονών είναι και τι δουλειά κάνει, νομίζω προσπαθεί να βρει τον λόγο που είμαι μαζί του. Αργότερα με ρωτούσε ξανά και ξανά αν μου έλειψε, αν τον σκεφτόμουν, αν έκανα σεξ από την τελευταία φορά που κάναμε μαζί (μας δουλεύεις ρε φίλε?), μου είπε τι σκέφτεται οταν έρχεται στο γραφείο, όταν πίνουμε ποτό στο ίδιο μαγαζί με διαφορετικές παρέες, και άλλα τέτοια.

Πίσω όμως από αυτά του τα λόγια, που ακούγονται ανόητα ή παράλογα, υπάρχει ένα συμπέρασμα τόσο προφανές, όσο και το φως του ήλιου. Αυτό είναι που με κάνει να χαμογελάω.

Simple Learning

2009-11-13T18:03:00.002+02:00

Έτσι είναι αν έχεις τις σωστές παρέες, ή αν απλά διαβάζεις cosmo. Ήμουν από παλιά υποψιασμένη για τις σχέσεις με παντρεμένους. Εντάξει, δεν είναι ότι τα ‘χουμε με την στενή έννοια του όρου, αλλά τέλος πάντων κάτι γίνεται μεταξύ μας. Άσε δε που διαπιστώνω ότι ασχέτως πως θα ονομάσουμε το είδος της σχέσης που μας συνδέει, αυτή εξελίσσεται έτσι κι αλλιώς. Τον γνωρίζω, τον μαθαίνω. Τον ερωτεύομαι μοιραία. Το ζω, όχι επειδή δεν μπορώ να κρατηθώ μακριά του ή να τον παίξω, μια χαρά μπορώ, το παιχνιδάκι αυτό το παίζω χρόνια τώρα, αλλά επειδή το θέλω. Δεν ξέρω αν αυτό με κάνει σκατόψυχο άνθρωπο- αν ρωτήσουμε το αγόρι μου ή τη γυναίκα του ας πούμε-, αλλά εγώ θέλω να βιώσω αυτή την εμπειρία. Με γοητεύει η δύναμή μου. Αυτός φυσικά, στον κόσμο του. Νομίζει ότι αυτός μ’ έριξε. Κλασικός άντρας, χαχα!
Το χρυσό μου, μπερδεύτηκε. Νομίζει ότι είναι στο χέρι του…

Πάνω

2009-10-09T15:08:00.003+02:00

Εννοείται δεν βγήκα, παρόλο που πέθαινα να πάω. Σκέφτηκα να παρατείνω λίγο την αναμονή, έτσι κι αλλιώς αυτή είναι η μισή μου ευχαρίστηση. Πέρασαν μέρες όμως που δεν τον πέτυχα έξω κι άρχισα ν' ανησυχώ...Αν το μετάνιωσε? Αν σκέφτηκε οτι ξανοίχτηκε πολύ και πρέπει να μαζευτεί? Αν ποτέ δεν είχε σκοπό να κάνει κάτι, κι ήθελε απλά το παιχνίδι? Αν έπεσα στην εξαίρεση? Αν απλά, το ένστικτό μου έκανε λάθος? Oh my God...

Στη δεύτερη δική μου βότκα -πρώτη της Ε.- τον βλέπω να μπαίνει. "ωχ", αυτό είπα. Μετά από τόσες μέρες΄αγωνίας και ανυπομονησίας, αυτό βρήκα να πω. Ένα ξερό ωχ. Εξακολουθώ να με εκπλήσσω. Κι αυτό το πράγμα που είναι σα να τρως μπουνιά στο στομάχι από τον ζαν κλοντ βαν νταμ, δεν το αντέχω. 100 χρονών θα γίνω, κι ακόμα τέτοια θα είμαι?! "Σκάσε, έρχεται" μου είπε η Ε. Μάζεψα κάθε μου δύναμη για να κάνω μια αξιοπρεπή συζήτηση. Ούτε θυμάμαι τι λέγαμε. Άσχετα, ανούσια πράγματα....Κάθε φορά που γυρνούσε στην παρέα του, έπαιρνα ανάσες, 3 γουλιές βότκα και ένα τσιγάρο σε 4 τζούρες. "Τον θέλω ρε γμτ" , "το ξέρουμε", είπε η Ε. "Κι αυτός με θέλει", "κι αυτό το ξέρουμε. Πες μας κτ που δεν ξέρουμε". "Σήμερα. Σήμερα, Ε". "Ωχ", κι αυτή τη φορά δεν το είπα εγώ.

"Λοιπόν, σου χρωστάω ένα ποτό" "ναι, πότε θα το πιούμε?" "όποτε θέλεις"είπε, αλλά το βλέμμα του ήταν σαφές, κι έτσι το είπα εγώ "εγώ μπορεί να θέλω και σήμερα" "ωραία, σήμερα λοιπόν" Γύρισε στην παρέα του, τελείωσε την μπύρα του, καληνύχτησε και πριν φύγει μου είπε "ανεβαίνω στο γραφείο, θα έρθεις? " "οκ, σε κανα τεταρτο". Σ' αυτό το τέταρτο ήπια μια ακόμα βότκα, κόντεψα να λιποθυμήσω 12 φορές, έφαγα τουλάχιστον 15 μπουνιές στο στομάχι απ' τον αόρατο ζαν κλοντ βαν νταμ, μπέρδεψα τα κουμπιά του ασανσέρ, τα ονόματα στα γραφεία και τις πορτες, και τελικά πήρα βαθιά ανάσα, έσπρωξα την βαριά ξύλινη πόρτα, περπάτησα 8 σταθερά βήματα, τον πλησίασα σε απόσταση που δεν αφήνει αμφιβολίες, και αργά, σιγά και αποφασιστικά ψιθύρισα "ήρθα"

Come On Baby..

2009-09-14T16:55:00.002+02:00

..light my fire
Για λίγες μέρες δεν βρεθήκαμε, δεν βγήκα εγώ. Όταν τελικά συναντηθήκαμε σ’ ένα απ’ τα μπαρ που συχνάζουμε, το βλέμμα του έλαμψε. Χαμογελούσε συνέχεια, με κοιτούσε, και μετά από 2 βότκες του είπα «έλα». Δίστασε μόνο για λίγο. Εντάξει το ξαναείπα, αλλά τα μάτια του έλαμπαν τόσο, νομίζω και τα δικά μου, ήταν σα να μην υπήρχαν άλλοι γύρω μας. «Σήμερα είσαι…είσαι φοβερή» (μάλλον εσύ ήπιες κάτι παραπάνω και βρήκες το θάρρος να μιλήσεις!) Τον κοιτούσα και το διασκέδαζα. Φαινόταν παραδομένος.What a feeling! «Πού ήσουν τόσες μέρες? Δεν σε είδα καθόλου, πήγα και στο απέναντι..» «Δηλαδή.. σου ‘λειψα λιγάκι?» ρώτησα με παιχνιδιάρικο ύφος. «ναι» είπε, απλά και χωρίς περιστροφές. Για λίγο δεν μίλησε κανείς. «Τι πίνεις να σε κεράσω?» Με ρώτησε τελικά. «Το ίδιο με σένα μάλλον, αλλά ευχαριστώ, δεν θέλω. Δεν έχει νόημα αν δεν το πίνεις παρέα» «Τώρα δεν γίνεται, φεύγει κι ο φίλος μου» «οκ...κάποια στιγμή όμως, θα με κεράσεις ένα ποτό στο γραφείο σου» (πώς το ξεφούρνισα πάλι αυτό?) «θα βγεις αύριο?» «Α, δεν ξέρω…» (το παίζω δύσκολη κατόπιν εορτής) «Αν βγεις αύριο, έλα εδώ να πιούμε κανα ποτό και μετά θα σ’ ανεβάσω πάνω»
Γκντουπ!

6

2009-08-27T18:50:00.002+02:00

Deep Inside
Πού ήμουν τόσο καιρό? Απορροφημένη. Μερικές φορές μαζεύονται τόοοοσα πολλά, που δεν ξέρεις από που ν΄αρχίσεις. Αυτό μου συνέβη. Έφτασα στα πρόθυρα χωρισμού με τον φίλο μου, πίστευα οτι το ήθελα και θα ήταν καλύτερα έτσι -για μένα κυρίως- αλλά τελικά όταν ήρθε η ώρα του αντίο το μετάνιωσα και μείναμε μαζί. Δεν ξέρω γιατί, ίσως δεν ήμουν αρκετά δυνατή, ίσως φοβήθηκα.

Just A Perfect Day
Εδώ και λίγο καιρό μ' αρέσει πολύ κάποιος. Δηλαδή εμένα μ' αρέσει χρόνια πριν, τουλάχιστον 3, τον έβλεπα στο γυμναστήριο κι έλιωνα. Μετά συνειδητοποίησα οτι ερχόταν με τη γυναίκα και το παιδί τους και μου 'κανε πολυ cute η φάση και σκεφτόμουν "τι ωραία οικογένεια, ωραίος αυτός, γοητευτικός, αθλητικός, αυτή κούκλα, ψηλή ξανθιά, γλυκιά, όμορφη και το μωράκι μια χαρά κι αυτό. Και τι καλά που κάνουν πράγματα μαζί, θα το ήθελα αυτό κι εγώ στη ζωή μου μια μέρα. Τους ζήλευα λίγο..Και κάποιες φορές μου φάνηκε οτι με κοίταζε, αλλά αμέσως έλεγα αποκλείεται, σύνελθε κορίτσι μου, αυτός ο τύπος τα 'χει όλα και γουστάρει.

The Game Is On..
Φέτος ήρθε στο γραφείο.. είναι πελάτης κι έρχεται ψιλοτακτικά. Εμένα αναζοπυρώθηκε το ενδιαφέρον μου και σα ν' αρχισα πάλι να υποψιάζομαι οτι παίζει να με κοιτάει. Φυσικά λύθηκε η απορία μου, όταν, ένα βράδυ μέσα στο χειμώνα, έτυχε να πίνουμε ποτό στο ίδιο μαγαζί, κοιτιόμασταν και φεύγοντας πέρασε πολύ κοντά μου και μου ψιθύρισε "καληνύχτα". Εντάξει φίλε, εγώ το εφηύρα το καληνύχτα για πρώτη κουβέντα με κπν. Είναι η τέλεια πρώτη επαφή. Τότε σιγουρεύτηκα.

Ένα Τόσο Δα Παραθυράκι
υπόθεση είναι, έλεγα στην Ε., που μου 'λεγε ξέχνα τον, αποκλείεται να γίνει κάτι παραπάνω. Ήδη είχε έρθει να μου συστηθεί, πηγαίναμε στα ίδια μαγαζιά, κοιτιόμασταν συνέχεια, ερχόταν για λίγο να καθίσει μαζί μου κλπ. Αυτό εδώ και 1 μήνα. Αλλά δεν μου φτάνει. Έρχεται να μου μιλήσει και λέμε χαζά, τίποτα προσωπικό. Η Ε. είναι σίγουρη οτι δεν θα γίνει τίποτα, "σου τα ΄ριξε οσο τον έπαιρνε να στα ρίξει, ξεκόλα, είναι παντρεμένος, προφανώς δεν το 'χει ξανακάνει αυτό, και κινείστε στους ίδιους κύκλους" . "Εγώ πάλι νομίζω οτι ο χρόνος είναι με το μέρος μου.Φτάνει ν' ανοίξει αυτό το παραθυράκι στο μυαλό του. Αυτός νομίζει οτι μπορεί απλά να παίζει, αλλά σε λίγο θα θέλει κι άλλο. Πόσο ακόμα θ' αντέξει έτσι? Άντρας είναι"
(ακολουθεί χαμόγελο αυταρέσκειας, τζούρα καπνού, συνωμοτικό χαμόγελο, φύσημα).

Look Who's Back

2009-05-29T19:38:00.002+03:00

(back again)

Εντάξει χάθηκα λίγο, αλλά (μετά από μόλις 2 μήνες), βρήκα το δρόμο μου πίσω.

Ευτυχώς είχα πετάξει πετραδάκια κι όχι ψίχουλα...

Τον τελευταίο καιρό έκανα ένα μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη, για το οποίο έχω να πω πολλά, αλλά όχι ακόμα. Θα συνέλθω λίγο και τα λέμε.

Κι αν σας ρωτήσει κανείς ποια είναι η πρωτεύουσα της Ιταλίας, μην μπερδευτείτε κι απαντήσετε "Ρώμη".

Η Prada είναι.

Still..

2009-03-17T21:11:00.005+02:00

interesting...

Τελευταία όπου και αν γυρίσω το κεφαλάκι μου γίνεται χαμός. Ξεκινάω με το γραφείο, όπου έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να πω πολλά, αλλά η ουσία είναι οτι κπς "συνάδελφος" έκανε ανώνυμα καταγγελία για κπν άλλον "συνάδελφο" και τώρα θα έχουμε ΕΔΕ. Εγώ υποψιάζομαι ποιος την έκανε, όπως όλοι φαντάζομαι, αλλά ρε φίλε, έλεος. Κάντο επώνυμα αν είσαι μάγκας (που και πάλι δεν εγκρίνω, αλλά τουλάχιστον σέβομαι). Γενικότερα είμαι της άποψης πως αν έχει κπς το θάρρος να κάνει κτ, πρέπει να έχει το θάρρος και να το λέει. Πάντως όταν έσκασε το νέο και μας μάζεψε ο δ/ντης να μας μιλήσει, να μας πει πόσο λυπάται (=πόσο θύμωσε), για την αξία της συναδελφικότητας (=αφού όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε), γιατί ο καταγγέλλων δεν ήρθε σ' αυτόν πρώτα (=γιατί ρε βλάκα με εξέθεσες?) κλπ, όλοι ήταν άναυδοι και έξαλλοι με τον "ρουφιάνο" συνάδελφο. Σιγά τ' αβγά. Βαρέθηκα ήδη. Στην πραγματικότητα ήταν όλοι έξαλλοι, γιατί οι περισσότεροι έχουν με κπν τρόπο λερωμένη τη φωλιά τους, και, τώρα με την εδε, φοβούνται οτι θ' ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και θα τους πάρει όλους η μπάλα.

& charming...

Κατά τ' άλλα, έχω θαυμαστή! It's official. Είχα από καιρό καταλάβει οτι ο συγκεκριμένος με είχε προσέξει, τον βλέπω όλο και πιο συχνά στο μπαρ που συχνάζω. Πριν από μερικές μέρες μάλιστα, με είδε με μια φίλη μου, την οποία γνωρίζει, την φώναξε και της είπε "είσαι με την ξανθιά? πες της οτι τη γουστάρω πολύ".

Φυσικά το γκόσιπ εδώ δεν είναι οτι έχω επισήμως θαυμαστή, αλλά το ποιος είναι. Χιχί.

Χαμηλές Πτήσεις

2009-01-30T12:32:00.001+02:00

Παραδόξως η σχέση μου με τον Ζ φαίνεται αρκετά ικανοποιητική. Ειδικά τελευταία που ήμουν συνέχεια στις μαύρες μου, τον ένιωσα δίπλα μου παραπάνω απ’ όσο περίμενα. Τι μου συμβαίνει άραγε??? Μεταλλάσσομαι σε άνθρωπο? Αποκτώ αισθήματα? Ή –ακόμα χειρότερα- μεγαλώνω?

Βέβαια μου έπεσαν και όλα μαζί. Πρώτα, αρρώστησα πάλι. Τα συνηθισμένα: λαιμός, μπούκωμα κλπ. Πριν προλάβω να συνέλθω, συνειδητοποιώ ότι δεν αναπνέω. Κυριολεκτικά όμως. Δεν ξέρω πώς επιβιώνω, πώς μπαίνει αέρας μέσα μου –οι φήμες ότι δεν είμαι πραγματικός άνθρωπος φουντώνουν πάλι- πάντως απ’ τη μύτη μου σίγουρα δεν μπαίνει. Το αποσυμφορητικό πραγματάκι έγινε ο καλύτερός μου φίλος.

Με τα πολλά το παίρνω απόφαση και πηγαίνω στον γιατρό. Μόνη μου –άλλος ένας φόβος που πρέπει να καταπολεμήσω. Περιμένω στην αίθουσα αναμονής και συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν δεκάδες περιοδικά, αλλά ούτε ένα ποικίλης ύλης, να διαβάσω κανα κουτσομπολιό να ξεχαστώ. Όλα είναι νάσιοναλ τζεογκράφικ, κάτι άλμπουμ με φωτογραφίες του Αιγαίου και παλιά φόκους. Κι αφού έχει επιστημονικά περιοδικά, γιατί δεν έχει βογκ??? Χμ.. σε λάθος γιατρό ήρθα. Όταν επιτέλους έρχεται η σειρά μου, αισθάνομαι σα να δίνω εξετάσεις «τι έχετε?», «πότε το παρατηρήσατε?», «καθίστε λίγο εδώ…» «λοιπόν, δεσποινίς, δεν είναι τίποτα» (τα ξέρω εγώ αυτά τα «δεν είναι τίποτα»), «απλώς έχετε στραβό διάφραγμα, αλλά αυτό διορθώνεται με μια απλή επέμβαση» (Τι??????)

Εκτός όμως από το ιατρικό μέτωπο, έχω και το επαγγελματικό. Έχουν έρθει 2 άτομα μ’ ένα πρόγραμμα του οαεδ κι έχουμε στριμωχτεί λίγο θα έλεγα. Και τι να τα κάνω εγώ αυτά τα άτομα??? Να τους δώσω να γράψουν καμιά προσφυγή ας πούμε?? Να τα στέλνω δεξιά κι αριστερά? Αποκλείεται, το θεωρώ υποτιμητικό. Τι να τους κάνω όμως???? Ειδικά η μία, έρχεται κάθε τόσο πάνω απ’ το κεφάλι μου και με ρωτάει «χρειάζεσαι κτ Οσέλα?» (έναν διπλό καπουτσίνο με μαύρη ζάχαρη) «όχι, ευχαριστώ»……….. «οσέλα, μήπως χρειάζεσαι κάτι?» (να σκάσεις ίσως??)
«μπα, ευχαριστώ».

Προγράμματα και βλακείες…

Απόψε..

2008-12-28T20:10:00.003+02:00

....Γάμος Γίνεται

Οι γάμοι δεν είναι το καλύτερό μου, είναι γνωστό αυτό. Πόσο μάλλον οταν την προηγούμενη μέρα έχω ξενυχτήσει κι έχω πιει. Ξυπνάω μεσημέρι, χάλια η επιδερμίδια μου, πονάει ελαφρώς το κεφαλάκι μου και η χωρίστρα μου έχει κάτσει στραβά. Κούκλα δηλαδή. Φτιάχνω καφέ κι ένα τοστ λαχανικών, παίρνω και 2-3 περιοδικά και ξαναγυρίζω στο κρεβάτι. Μήπως να μην πάω τελικά?? Εκτός του οτι δεν βλέπομαι, βαριέμαι κιόλας.

Με τα πολλά το παίρνω απόφαση και ξεκουνιέμαι. Κάνω peeling, μάσκα, βάζω αγγουράκια στα μάτια και λίγη μουσική. Πόσο χάλια μπορεί να είναι??

Πόσο Xάλια Mπορεί Nα Eίναι.

Εννοείται αργώ να ξεκινήσω, παίρνω τον Ζ και τη Ν και τους λέω να πάνε και θα βρεθούμε στην εκκλησία, που δεν ξέρω ακριβώς πού είναι, αλλά είμαι αισιόδοξη εκ φύσεως, οπότε δεν προβληματίζομαι. Τελικά φτάνω την ώρα που ο γάμος έχει τελειώσει και χαιρετούν το ζευγάρι. Ο Ζ και η Ν με στραβοκοιτάνε, αλλά τουλάχιστον είμαι πλέον όμορφη και φρέσκια. Η Ν έχει ντυθεί 40αρα που πάει στη δεξίωση του πρέσβη, ο Ζ μου κούκλος με το κουστούμι κι εγώ χμ... κατι απροσδιόριστο μεν, ωραίο δε. Χαιρετώ βιαστικά το ζευγάρι και ενώ ο Ζ μιλά ακόμα με τον γαμπρό, σκανάρω τον χώρο με τη Ν "νομίζω οτι βλέπω κτ ενδιαφέρον αλλά είναι μακριά" της λέω "ασε και την ξέρουμε την τύχη μας, κανας παντρεμένος θα 'ναι ή γκέι".

Μεγάλη Μπουκιά Φάε

Το γλέντι γίνεται σ' έναν πολύ μεγάλο χώρο -πρέπει να έχουν καλέσει όλη την πόλη. Καθόμαστε στο τραπέζι κι ενώ μιλάω με τον Ζ, η Ν μουρμουρίζει "αντε να βρούμε το γκομενάκι μέσα σ' αυτό το χάος", την αγνοώ και συνεχίζω με τον Ζ μέχρι που ψιθυρίζει τ' όνομά μου "οσέλα...οσέλα...ρε οσέλα!" γυρίζω ενοχλημένη και βλέπω το γκομενάκι να στέκεται μπροστά μας. "εδώ κάθονται οι φίλοι του γαμπρού??" Τελικά κάθεται δίπλα στον Ζ, προφανώς γνωρίζονται από παλιά. Το γκομενάκι, ο Ζ, εγώ και η Ν. Ο ένας δίπλα στον άλλον. Γμτ! Χάθηκε να καθόμασταν απέναντι? "Γιατί κανείς δεν μας συστήνει? " λέω στη Ν "Γιατί, ηλίθια, αν σε συστήσει ο Ζ, προφανώς θ' αναφέρει οτι εισαι η γκομενα του, οπότε καλύτερα έτσι." Σωστά. Δε το χα σκεφτεί αυτό. Ok, let the game begin!

Silent Night

Γυρίζω στ' αριστερά μου να μιλήσω στον Ζ, κοιτάζω όμως το γκομενάκι που κάθεται δίπλα του. Δεν ξέρω αν το πιασε την πρώτη φορά, τη δεύτερη όμως δεν τον κοίταξα μόνο εγώ. Με κοίταξε κι αυτός. Σοβαρός. Ανέκφραστος. Σταδιακά χαλαρώνει. Επιδιώκει να με κοιτάει, μπαίνει στην κουβέντα οταν μιλάω, μιλάει, σκύβει προς το μέρος μου και μου χαμογελάει. Πέρασε έτσι όλο το βράδυ. Δεν συστηθήκαμε ποτέ, δεν χορέψαμε μαζί, δεν μιλήσαμε αποκλειστικά οι δυο μας. Τι τέλειο!!!

Be A....

2008-12-05T14:37:00.007+02:00

DATE

Ήταν ο πιο αυστηρός και απόμακρος συνάδελφος -προιστάμενος που πέρασε ποτέ απ' το γραφείο μας. Ήρθε για σεμινάριο -τύπου 2 βδομάδων, κι απ' την αρχή έδειξε οτι δεν αστειεύεται.

Όμως ούτε εγώ αστειεύομαι.

Είχε βέβαια τις ενστάσεις του λόγω ηλικίας, προσπάθησε να τηρήσει και το αυστηρό προφίλ του, αλλά σε μένα δεν περνάνε αυτά.

Εννοείται.

UPDATE

..Και λοιπόν, την μέρα που θα φευγε, τον κάλεσε ο Δ/ντης κ η προισταμενη για να μας αξιολογήσει -τι βλακεία κι αυτή θεε μου- κι άρχισε αυτή να παινεύει τον έναν και τον άλλον, μέχρι που αυτός τη διέκοψε και ειπε "Η Οσέλα. Αυτή είναι ο αφανής ήρωας του γραφειου..." κόκαλο η προισταμένη.
Αν δεν ήμουν όντως τόσο καλή θα έλεγα οτι το είπε λόγω της σχέσης που δημιουργήθηκε μεταξύ μας.
Να δεις που στο τέλος θα πάρω και προαγωγή!

Σαν Παραμύθι

2008-11-23T23:30:00.006+02:00

Καιρο έχω να παίξω μπλογκοπαίχνιδο. Γενικά καιρό έχω να κάνω εμφάνιση, αλλά ειλικρινά, δεν ειμαι σε νορμάλ φάση. Ο σουρεαλισμός στη ζωή μου είναι πιο έντονος από ποτέ και δυσκολεύομαι να τον μεταφέρω στο μπλογκ. Οι λέξεις ειναι πολύ λίγες για να περιγράψουν την φάση που περνάω.

Κατά μία έννοια με κάλεσε ο esta, με τη γνωστή ευγένεια που τον διακρίνει.
Ας δούμε όμως τι θα ρωτούσα....

Σε ένα φιλόσοφο: Θα με παντρευτείς?
Σε έναν παλιό έρωτα: Τι γνώμη έχεις για το επετειακό σεξ χωρίς δεσμεύσεις μεταξύ πρώην εραστών; (το αφηνω οπως το εθεσε ο esta)
Σε ένα μέντιουμ: Πώς θα πεθάνω;
Σε ένα παιδί: Πρόσεχε τι εύχεσαι, γιατί μπορεί να γίνει (αυτό, στον σουρεάλ κόσμο μου είναι ερώτηση)
Στον καθρέπτη: Καθρέφτη καθρεφτάκι μου, ποια είναι η πιο όμορφη;

ΥΣ Το σκέφτηκα το Σάββατο το βραδυ, καθώς ετοιμαζόμουν για έξω. Ο καλύτερος μου φίλος, είναι ο Dior.

Μια Στιγμή..

2008-10-28T18:19:00.014+02:00

..Από Μια Γιορτή

03:30
Το πάρτυ αρχίζει όταν φεύγει ο πολύς κόσμος. Μιλάω με την Ε συνωμοτικά, σχολιάζουμε τους καλεσμένους. Πόσο πίνει η μία, με ποια ήρθε ο άλλος, τι μου έλεγε ο Ζ πριν. "ακόμα να μεθύσω", της λέω απογοητευμένη. "ε πίνε και μη μιλάς" μου είπε, ε, τι να κανω κι εγώ, άναψα ένα τσιγάρο και μέχρι να το σβήσω ήπια σχεδόν όλο το ποτό μου. Τίποτα. Δεν μεθάω. Something must be wrong with me. Και δεν ειναι ουτε 04:00. Κάθομαι δίπλα στον αγαπημένο μου μαθηματικό, που φόρεσε κοστουμι για χαρη μου και μας έχει χαζέψει όλες, και τον ρωτάω πώς τα πάει με την μελαχρινή που μιλούσε πριν...
Ο Ζ ζηλευει λίγο, αλλά τι να κάνουμε, έχουμε και φίλους. Η Ε κλαίγεται για το δικο της χαμένο φλέρτ κι η Ν λέει οτι βαρέθηκε τις σχέσεις. Ο Τ αντίθετα, την πέφτει πάλι σε όλες -κάτω των 20 εννοειται- και δηλώνει 25. Η μελαχρινή μου φίλη με συστήνει σ' εναν υποψηφιο γκομενο της (ο οποίος με 2 βότκες βλέπεται) κι αυτος μου λέει οτι μοιάζω 24. Θα λέω οτι ειμαι 23 λοιπόν! Ο σερβιτόρος μου φέρνει μια τεράστια ανθοδέσμη
και η κάρτα λέει Μάκης, και πάνω που σκεφτόμουν "ποιος ειναι πάλι αυτος?" , ο ίδιος σερβιτόρος την παίρνει πίσω και λέει οτι εγινε λάθος και ήταν γι' άλλη κοπέλα πιο δίπλα, η οποία έχει σηκωθεί όρθια και στραβοκοιτάζει κπν, μάλλον τον Μάκη, που περιτό να πω οτι εχει χλωμιάσει... Τσάμπα τσίτωσε ο Ζ. "τι λάθος ρε φίλε, εδώ παραλίγο να κλείσουν σπίτια..."

Ένιγουέι.

Highlight: Η απουσία του Γ. Αυτό κι αν ήταν statement!

Ακόμα Γιορτή

2008-10-26T21:21:00.006+02:00

Μου έπεσαν πολλά τις τελευταίες 2-3 βδομάδες, αλλά φαίνεται πως το αντιμετωπίζω. Με περιμένει ένα μεγάλο πάρτυ για τα γενέθλιά μου και –ελπίζω- πολλά ωραία και ακριβά δώρα. Σκέφτομαι ότι πέρσι μέχρι φέτος βγήκα πολλά ραντεβού, ήπια πολλές absolut, γνώρισα αρκετό κόσμο…αλλά τελικά, τι άλλαξε στην ζωή μου?

Μάλλον τίποτα. Εξακολουθώ να ζω με τα ίδια στάνταρ, να έχω τους ίδιους φίλους και τις ίδιες συνήθειες. Προτιμώ τα σκούρα χρώματα, βαριέμαι να οδηγώ, φοβάμαι πεισματικά τα αεροπλάνα, ξυπνάω με δυσκολία το πρωί, είμαι ακόμα το pet του Δ/ντη, κουτσομπολεύω όλο τον κόσμο, εθελοτυφλώ στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου, απολαμβάνω ένα καλό φιλί περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, και ονειρεύομαι –ακόμα- ότι μια μέρα, όχι και τόσο μακρινή, θα πάω σ’ ένα εξωτικό νησί και δεν θα ξαναγυρίσω.

Η ζωή μου είναι η ίδια με πέρσυ.
Ευτυχώς.

Friends & ΣΙΑ

2008-10-03T14:37:00.003+02:00

Με τον Ζ περνάω πολύ καλά. Κι αυτός βέβαια, μια χαρά περνάει μαζί μου -αυτό του έλειπε. Σκέφτομαι γιατί να χαλάσω αυτή την ισορροπία να το πω, χαλαρότητα να το πω, ξεγνοιασιά ίσως, με το να του γνωρίσω την παρέα μου. Δε λέω, καλά παιδιά όλοι. Ο καθένας μόνος του είναι μια χαρά άνθρωπος. Όταν βρίσκονται όλοι μαζί, δεν ξέρω, κάτι παθαίνουν. Αφηνιάζουν. Σεληνιάζονται. Τί να κάνω όμως, κάποια στιγμή πρέπει να γίνει κι αυτό. Πάμε:

Πρώτο Χτύπημα
Μεσημεράκι για καφέ
"Που 'σαι ρε φίλε", έτσι τον χαιρέτησε ο Τ. Έσκασε χαμογελαστός, όπως πάντα, άνετος -λες και τον ξέρει 100 χρόνια, με trendy Τ-Shirt και τα γυαλιά ηλίου στο μέτωπο. Αυτό ήταν. Ερωτεύτηκαν. Ο δικός μου του έδωσε το χέρι, απάντησε κτ παρόμοιο, και τις επόμενες 2 ώρες δεν σταμάτησαν να μιλάνε και να αστειέυονται. Μίλησαν για μαγαζιά, ποτά και αυτοκίνητα.
Μελανό σημείο: Λες ο Ζ. 10 χρόνια πριν να ήταν ο Τ???? Oh, dear Lord!

Δεύτερο Χτύπημα
Βράδυ για φαγητό και ποτό σε bar- restaurant
Με τη Ν και το αμόρε της. Παραγγέλνουμε κι ο Ζ είναι λίγο μαζεμένος. Ευτυχώς με το πρώτο ποτήρι κρασί σπάει ο πάγος και τα βρίσκουμε. Αρχίζουν τ' αστεία και οι κοινές συζητήσεις. Αργότερα εγώ και η Ν. μιλάμε για τσάντες και οι άντρες γι' αυτοκίνητα, μπάλα και για μας.
Μελανό σημείο: Μίλησαν για μας.

Τρίτο Χτύπημα (κάτω απ' τη μέση)
Η Λ. δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα φίλη μου. Βέβαια την ξέρω από πάντα και με θεωρεί πολύ δικό της άνθρωπο, αλλά δεν είναι αμοιβαίο. Είναι και λίγο κακιά -κι εγώ έχω πρόβλημα με την κακία: Μπορώ να ανεχτώ μόνο την δικιά μου. Παρολαυτά:
Βράδυ στο ροκ μπαρ, με την Ε και την Λ.
Η Λ. με το που μας βλέπει τον παίρνει μονότερμα κι αρχίζει την ανάκριση. Τι ρόμπα Θέε μου. Τρόμαξα να την μαζέψω. Αλλά το χειρότερο ήρθε αργότερα, στο άσχετο. Κάτι έλεγε ο Ζ. και πετάγεται η Λ "Πάντως πολύ χάρηκα που τα φτιάξατε. Μας είχε φάει τ' αυτιά όλο το καλοκαίρι η Οσέλα".

Μελανό σημείο: Που δεν της έφερα το τασάκι στο κεφάλι.

Getting..

2008-09-21T04:21:00.001+02:00

…Close
Με τα πολλά με πείθει –δεν είμαι σε φάση για πολλές οικειότητες- να βγούμε με 1-2 φίλους του. Τον κοιτάζω ερωτηματικά, το καταλαβαίνει και με προλαβαίνει «είναι γύρω στα 40, τι περίμενες?» (Τι περίμενα? Ξέρω ‘γω τι περίμενα?) «Να φέρω καμιά φίλη μου να είμαι πιο άνετη?» «Φυσικά». Ωραία. Ποια φίλη όμως?? Η Ε. είναι σουρεάλ, ως καλλιτέχνιδα, βεβαίως βεβαίως, κι αυτό μπορεί ν’ αποδειχθεί από πολύ καλό έως πολύ, πολύ κακό. Κι ενώ δεν έχει τπτ που να αποπνέει εμπιστοσύνη πάνω της, αισθάνομαι μεγάλη ασφάλεια μαζί της. Η Ν. πάλι, είναι πιο σοβαροφανής. Ξεγελάει. Κάποιος που δεν την ξέρει, στάνταρ την περνάει για σοβαρή, μετρημένη κοπέλα. Αρκετά το σκέφτηκα, ενστικτωδώς διαλέγω την Ε.

Ο Ζ φοράει τζιν, με μπλε πουκάμισο (απ’ έξω –εννοείται-) και εγώ το κλασικό μαύρο midi strapless φόρεμα, με σκίσιμο στο πλάι, κοτσίδα και ένα διακριτικό κόσμημα στο λαιμό. Η Ε. εμφανίζεται με μία φούστα απροσδιορίστου υφάσματος και χρώματος, σανδάλια, 14 χαιμαλιά, 22 βραχιόλια και μια μπλούζα απ’ την οποία φαίνεται το τατου της.

Παθαίνω εγκεφαλικό, γκρινιάζω, και ξεκινάμε για το bar- restaurant. Ευτυχώς οι φίλοι του είναι εντελώς άνθρωποι της πιάτσας, επιχειρηματίες και οι δύο και σπάει εύκολα ο πάγος. Παρατηρώ τον Ζ καθώς μιλάει. Αυτό που μ’ αρέσει πολύ πάνω του, είναι τα λεπτά χαρακτηριστικά του. Το θεωρώ ιδιαίτερα αριστοκρατικό. Ύστερα, είναι πολύ διακριτικός. Δεν προκαλεί η εμφάνισή του, δεν φωνάζει, δεν γελάει δυνατά. Κι όμως, η παρουσία και ο λόγος του αποπνέουν δύναμη. Χαίρομαι που βγαίνουμε –αν και μέσα μου είμαι σ’ ετοιμότητα να πάνε όλα στραβά.

«Το ξέρεις ότι τους έριξες, ε?» μου λέει ο Ζ όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. «λες? Δεν είμαι σίγουρη» (φυσικά και τους έριξα, piece of cake) «ναι σου λέω». Ουφ! Πάει κι αυτό! Χαλαρώνω, βάζω το τραγούδι που μ’ αρέσει, και σηκώνω το βλέμμα μου στον ουρανό. Πήγα να πω κτ τύπου «άλλη φάση το κάμπριο», όταν τον ακούω να λέει «ωραία λοιπόν, άντε να γνωρίσω κι εγώ την περίφημη παρέα σου»
Shit.

Οι Φήμες Λένε..

2008-09-07T20:26:00.001+02:00

Λένε Για Μένα
Γύρισα στο εξοχικό χαλαρή. Εντάξει, αν δεν θέλει ο Ζ μία, εγώ δεν θέλω 10. Που είμαι σίγουρη ότι ψήνεται, αλλά προφανώς διστάζει. Ε, δεν μπορώ να τον παρακαλάω! Και για άλλη μια φορά επαληθεύτηκε το μεγαλύτερο παράδοξο αξίωμα του φλερτ. Αν κάνεις πως αδιαφορείς, ενδιαφέρεται ο άλλος.
«Πώς τα πας? Δε σε είδα τελευταία» «Μια χαρά, εσύ?» «Να εδώ.. Έλειπες?» «Μπα όχι, πήγαινα κι αλλού…βαρεθήκαμε λίγο εδώ, ξέρεις» Με κοιτάζει έκπληκτος, αλλά δεν λέει τπτ. Χαιρετάει ευγενικά την παρέα μου και απομακρύνεται. Δεν τον μιλήσαμε καθόλου το υπόλοιπο βράδυ, ωστόσο φεύγοντας, σταμάτησα να του πω καληνύχτα και με ρώτησε πού θα πηγαίναμε. «Μάλλον στο άφτερ». Άργησε να έρθει, αλλά ήρθε. Παρόλο που καθίσαμε μαζί και τελικά με γύρισε αυτός σπίτι χωρίς καμία προσπάθεια να με φιλήσει, αυτή τη φορά ήξερα πολύ καλά.
Πρωί πρωί τηλ στη Μίνα, βρίσιμο τύπου «μη φωνάζεις ηλίθια, εγώ να δω τι θα κάνω», 4ωρη ηλιοθεραπεία, ηλίαση, ζαλάδα, μπάνιο, πανικός, ρούχα, και αναπάντητη. Γιατί οι άντρες έρχονται στην ώρα τους??

Λέω Για Μένα
Το ραντεβού πάει πολύ καλά και δεν μ’ αρέσει. Σκέφτομαι ότι δεν μπορεί, κάποιο λάκο θα ‘χει η φάβα. Περιμένω ν’ ακούσω κτ τύπου «είμαι παντρεμένος», «έχω παιδί», «έκανα φυλακή» κλπ. Σχεδόν εξεπλάγην που δεν μου ξεφούρνισε τπτ τέτοιο. Φεύγουμε απ’ το μαγαζί και με πάει σπίτι. Φυσικά με το που φτάνουμε εγώ ανοίγω κατευθείαν την πόρτα, πετάγομαι έξω και μισολέω ένα «καληνύχτα». Σβήνει τη μηχανή και βγαίνει κι αυτός. (Μα τι κάνεις, καλέ μου? Πού νομίζεις ότι πας?) Περπατάμε μέχρι την πόρτα. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να φιληθούμε, αλλά δεν είμαι και σίγουρη. Λέω ευχαριστώ, πέρασα ωραία κλπ. «Το ήξερα ότι θα περνούσαμε ωραία, αλλιώς δεν θα σου έλεγα να βγούμε» Προσποιούμαι ότι ψάχνω τα κλειδιά στην τσάντα μου –κλασικό κόλπο για να δώσω λίγο χρόνο- Σηκώνω το βλέμμα μου και πάλι σ’ αυτόν, βάζει το χέρι του στο λαιμό μου και με τραβάει απαλά πάνω του. Φιλιόμαστε και ακούω μουσική. Με το ζόρι ξεκολλάω. «Καληνύχτα, Ζ.» «Καληνύχτα». Μπαίνω στο σπίτι και τον βλέπω κρυφά απ’ το παράθυρο που απομακρύνεται.
Άντε τώρα να κοιμηθώ!

ΥΣ Νομίζω ότι τα ‘χουμε.

Μέρφυ ή Κοέλο??

2008-08-13T21:22:00.000+03:00

Τα κορίτσια ξενυχτάνε
Αφού έχω κάνει το 22:00-06:00 το νέο μου ωράριο, κι αφού έχω γονατίσει απ’ την αϋπνία –ξυπνάω στις 11:00, για να μην χάσω τον ήλιο- αποφασίζω να αποτοξινωθώ για 1-2 μέρες. Να μην βγω καθόλου ρε παιδί μου. Το πολύ πολύ για ένα ποτό. Άντε δύο. Κάπου ήσυχα πάντως. Μ’ αυτά και με τα’ άλλα, πηγαίνουμε σ’ ένα όντως ήσυχο μπαράκι που άνοιξε πρόσφατα. Εγώ, η Μίνα, ο πανίβλακας γκόμενός της και ένας φίλος του, επίσης πανίβλακας, που μου το ‘παιζε και γαμπρός. Τι θράσος, mon Dieu! Κοιτάζω γύρω μου, ψάχνω μια σανίδα σωτηρίας, πριν βουτήξω στην καιπιρόσκα.

Μ’ ένα μυστικό
Η σωτηρία μου φοράει λευκά λινά ρούχα και έχει καστανά μαλλάκια μέχρι τους ώμους, στερεωμένα με μια μικρή στέκα. Κάθεται με 2-3 άλλους και μιλάνε χαλαρά. «Μίνα…» ψιθυρίζω, «σκάσε, τον είδα» μουρμουρίζει κοφτά. That’s my girl… Κοιτιόμαστε, με λίγη δυσκολία βέβαια –γιατί ο πανίβλακας φίλος του πανίβλακα γκόμενου μου κρύβει την θέα. Είμαι έτοιμη να του πω «μπορείς να κάνεις λίγο πιο πέρα γιατί δεν βλέπω?», αλλά κρατιέμαι. Τις επόμενες μέρες ξαναπήγαμε στο ίδιο μαγαζί, τον ξαναείδα, κοιταζόμασταν,.. αλλά δεν μιλήσαμε. Μέχρι που μια μέρα μπήκε στο μαγαζί μετά από εμάς, ήρθε και κάθισε μόνος του στο σκαμπό δίπλα μου και μας κέρασε σφηνάκια. Γύρισα προς το μέρος του για να τσουγκρίσουμε, αλλά μου φάνηκε τόσο obvious, τόσο πασιφανές και στημένο, που ντράπηκα και ούτε το ήπια. Με κοίταξε έκπληκτος, εγώ μουρμούρισα κτ τύπου «δεν πίνω τεκίλα», αλλά νομίζω ότι αυτός στράβωσε. Δεν με ξανακοίταξε. Ήταν γελοίο. Καθόμασταν δίπλα-δίπλα, και δεν είπαμε ούτε μια λέξη. Γμτ!

Όο
Έφυγε σε μισή ώρα μ’ ένα ξερό «καληνύχτα». Εγώ ήπια το υπόλοιπο κοκτέηλ, μάζεψα τα νεύρα μου, πήρα και τη Μίνα και πήγαμε για το ποτό της παρηγοριάς στο πιο κοντινό μπαρ. Δεν ξέρω αν είναι ο νόμος του Μέρφυ ή του Κοέλο, αλλά ο τύπος κάθεται στη γωνία του μπαρ και με κοιτάζει. Μέρφυ ή Κοέλο λοιπόν? Το ρισκάρω και κάθομαι δίπλα του. Με ρωτάει τι κάνω, και πιάνουμε κουβέντα. Αυτός 37 κι εγώ 26. Λέει ότι μπροστά σ’ αυτόν είμαι πιπίνι. Μιλάμε περί ανέμων και υδάτων για καμιά ώρα, με ρωτάει πόσο θα μείνω, πού πάω για μπάνιο, μου λέει όμως ότι του αρέσει πολύ το βλέμμα και το χαμόγελό μου. Με ρωτάει αν παρεξηγούμαι που με κοιτάζει επίμονα. Λέω όχι. Δεν λέει τπτ. Έρχεται η ώρα να φύγω και μου λέει απλώς «χάρηκα» (τι χάρηκες ρε βλάκα, έτσι χαίρεται ο κόσμος???) Γυρίζω σπίτι απογοητευμένη. Δεν φτάνει που μοιάζει 30 και είναι 100 χρονών, δεν με θέλει κιόλας! Θα σκάσω.

Έτσι είμαι κι εγώ!
Το βράδυ πριν φύγω, συναντιόμαστε στο ίδιο μαγαζί. Μου χαμογελάει, μου μιλάει από μακριά, κοιτιόμαστε αλλά μέχρι εκεί. Τα νεύρα μου. Σηκώνομαι να φύγω και ταράζεται. «Φεύγεις?» «Έφυγα».
Και ρωτάω: Πόσο βλάκας είναι? Αν δεν γουστάρει, γιατί να φλερτάρει για μέρες, γιατί να μπει στον κόπο εξαρχής? Καταλαβαίνει προφανώς ότι εγώ θέλω και κάνει παιχνιδάκια? Θα του δείξω εγώ!

Α Μπε Μπα Μπλομ

2008-07-29T18:00:00.002+03:00

Ακούω το tainted love και το μυαλό μου ταξιδεύει. Η καλοκαιρινή μελαγχολία είναι πολύ γλυκιά, ρομαντική. Δευτέρα γύρισα και πάλι ετοιμάζομαι να φύγω. Την Πέμπτη ξαναπάω στο εξοχικό, αυτή τη φορά για 10 μέρες. Ανυπομονώ, έχω πολλές προσδοκίες. Οι επιλογές μου μέχρι στιγμής είναι οι εξής

Ο Σ., ετών 22. (σοβαρά μιλάω). Δουλεύει μπαρ στο μαγαζί της φίλης μου, οπότε είναι και βολικός. Εννοείται ψήνεται, αλλά δεν τρελαίνομαι. Είναι σα να κλέβω εκκλησία, ρε γμτ. Τα μικρά γουστάρουν a priori. Μόνο και μόνο επειδή είσαι μεγαλύτερη. Πάντως είναι πολύ ωραίο παιδί. Μόνο.

Ο Α., ετών 33. Ψυχίατρος για παιδάκια. Τον γνώρισα για 2 μέρες, ήρθε φιλοξενούμενος ενός φίλου, δεν ξέρω καν αν θα ξαναρθεί. Αν τον έβλεπα στο δρόμο δεν θα τον ξανακοιτούσα. Με τπτ όμως. Στην παρέα όμως είναι αλλιώς: Γοητευτικός, έχει αυτοπεποίθηση…δεν ξέρω αν ψήνεται…βασικά δεν ξέρω τπτ γι’ αυτόν. Το πρωί που πηγαίναμε για μπάνιο, καφέ και φαγητό, νόμιζα ότι ενδιαφέρεται. Ωστόσο κανένα απ’ τα δύο βράδια δεν ήρθε στο μαγαζί που ήμουν εγώ. Άρα δεν έδειξε ενδιαφέρον. Δυστυχώς.

Ο άγνωστος Χ, κυριολεκτικά άγνωστος. Έρχεται στο μπαρ που βγαίνουμε, το Σάββατο παρατήρησα ότι με κοιτούσε. Δεν τον είχα προσέξει προηγουμένως. Φαίνεται 28-30. Χτενίζει τα μαλλιά του προς τα πίσω και τα πιάνει μια μικρή κοτσίδα. Έχει έντονα μπλε, μεγάλα μάτια, αλλά εκεί που κόλλησα, ήταν το βλέμμα του. Δεν έχω δει πιο έντονο, σέξι –σχεδόν πρόστυχο. Ελπίζω να είναι εκεί όταν ξαναπάω.

Βλέπω στο τέλος να μην κάνω τπτ και να ξενερώνω….

Dos & Donts

2008-07-16T20:26:00.002+03:00

Πριν από μόλις ένα μήνα και κάτι, ο esta με κάλεσε σ’ ένα παιχνίδι. Πάντα στην ώρα μου λοιπόν, με συνέπεια και υπευθυνότητα, δηλώνω:

5 πράγματα που μου αρέσουν :
1. Παραλία: Για ηλιοθεραπεία, για μπάνιο, για βόλτα, για τσιγάρο, για τη θέα, για …, για τα πάντα.
2. Οι άντρες με χιούμορ. Κι ας μην είναι τόσο όμορφοι. Κι οι άντρες με λεφτά. Κι ας μην έχουν τόσο χιούμορ :p
3. Τα πάρτυ με κοκτέηλ και δυνατή μουσική
4. Η πολιτική. Γιατί είναι ο κορμός της κάθε κοινωνίας και όλα τ’ άλλα είναι απλά κλαδιά.
5. Το κάπνισμα. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά είναι αλήθεια. Το απολαμβάνω.

5 πράγματα που ΔΕ μου αρέσουν :
1. Οι αμόρφωτοι άνθρωποι και ο,τι αυτό συνεπάγεται.
2. Η οδήγηση. Τη φοβάμαι και τη βαριέμαι.
3. Ο ελληνικός κινηματογράφος.
4. Η ενοχική συνωμοσία :Να φοβάσαι να πεις ότι περνάς καλά, ότι είσαι μια χαρά, ότι δεν έχεις σοβαρά προβλήματα.
5. Οι υπερβολές και ειδικά οι ιδεολογικές: τα αντίστροφα πρότυπα.

Όποιος θέλει ας συνεχίσει, αν και νομίζω ότι τόσο που άργησα, θα έχουν παίξει όλοι.

The Right Thing

2008-06-25T22:26:00.005+03:00

To Do...

Την προηγούμενη βδομάδα πήγα στο εξοχικό, πέρασα τον περισσότερο χρόνο μου στην παραλία, όπου γνώρισα και 2 κοπέλες απ' την Ταυλάνδη (η μία με τακούνια έφτανε μέχρι τον ώμο μου). Δούλευουν στο spa ενός ξενοδοχείου -take a wild guess ποιανού είναι το ξενοδοχείο- μου λένε οτι δεν είχουν παρέες, είμαι κι εγώ πονόψυχη και τις καλώ ένα βράδυ για ποτό με την Μίνα.

...Is Wrong

Στο πρώτο ποτό ήταν σχετικά σοβαρές. Μιλούσαμε για τη ζωή στην Ελλάδα, την Ταυλάνδη κλπ. Εγώ βέβαια είχα και το άγχος να δω τον μπαρμαν απ' την προηγούμενη φορά -πώς φαίνομαι? με κοιτάει? να καθίσω προφίλ? -οπότε πολλά δεν τα πρόσεχα. Στο δεύτερο ποτό άρχισα να συνειδητοποιώ οτι η κοντούλα ταυλανδέζα δεν τριβόταν απλά στον τύπο που καθόταν πίσω της, αλλά σε όλους. Όλους όμως. Η Μίνα άρχισε να με αγριοκοιτάει "ρεζίλι θα γίνουμε μ' αυτές, τί το 'θελες και τις έφερες..." Ήδη στο τρίτο ποτό είχε γνωρίσει όλη την παρέα πίσω μας και φαινόταν να προχωράει το πράγμα. Στο μεταξύ η Μίνα είχε υπό έλεγχο την άλλη ταυλανδέζα (νόμιζα). Οκ, σκέφτομαι, ας κάνω κι εγώ φόκους στο τυπάκι μου, που μου χαμογελάει. Too late.

Very Wrong

Πλησιάζω στο μπαρ, έρχεται προς το μέρος μου, λέμε 2-3 κουβέντες και τσουπ, πετάγεται απ' το πουθενά η ψηλή σιγανοπαπαδιά. "hi, i'm sam" (αυτό το όνομα αντρικό δεν είναι???και αμερικάνικο???). Στρογγυλοκάθεται, ανάβει τσιγάρο και τον κοιτάει. "screwdriver, please" (είχατε και στο χωριό σου screwdriver, βλαμμένη). Αναγκαστικά μιλάμε όλοι μαζί, αλλά σταδιακά αυτή ρίχνεται εντελώς στο τυπάκι μου κι εγώ δεν τα μπορώ αυτά, δεν είμαι και τύπος που μπαίνει σε διαμάχες και χαζά, οπότε μιλάω με τη Μίνα για λίγο, πληρώνω, και φεύγω. Από μέσα μου βράζω βέβαια, αλλά απ' έξω κυρία και ψύχραιμη.

Wrong Is Good

Πηγαίνουμε στο άφτερ, ακόμα δεν είναι ούτε 4. Πίνουμε γρανίτα φράουλα με βότκα, κοροιδεύουμε τον κόσμο και γελάμε. Ξεχνιέμαι. Χαλαρώνω. Μου έρχεται μην "μόλις κλείσαμε, τί κάνεις?" (σε βρίζω στη μίνα και γελάμε) "είμαι στο άφτερ με τη Μίνα". Σε κανα 10λεπτο ερχεται με τους υπόλοιπους απ' το μαγαζί, αλλα κάθεται μαζί μας. "Γιατί έφυγες?" (με δουλεύεις?) "είχε πολύ κόσμο και κουράστηκα" με κοιτάζει έκπληκτος. Προφανώς δεν με πιστευει, αλλά το αφήνει να περάσει έτσι. "αυτές οι φίλες σου είναι εντελώς τρελές, έχουν ξαναρθει στο μαγαζί, όλο βλακειες κανουν. Πού τις γνώρισες?" .......Μιλάμε, δηλ αυτός προσπαθεί κι εγώ απαντάω μονολεκτικά, ψυχρά. Η Μίνα μου ψιθυρίζει ότι κάνω σαν βλαμμένη και να σοβαρευτώ. Why not? Χαλαρώνω ξανά, βουλιάζω στο ποτό μου, βουλιάζω στην μουσική, βουλιάζω στο βλέμμα του...

Not Bad

2008-06-10T19:16:00.004+03:00

Για να δούμε…
Βγαίνω με τον Μ. για ένα ποτάκι. Καθώς τα λέμε, έρχεται ένας τύπος, αγκαλιάζονται, φιλιούνται, χαίρονται. Είναι φίλος του και του Φυγά, μου λένε (κι αυτός???!!!), γνωρίζονται από Αγγλία κι είχαν να βρεθούν από την φάση στην Αμερική. Δηλαδή 5-6 χρόνια περίπου. Ο τύπος μένει μόνιμα πάνω, εργάζεται στο πανεπιστήμιο, τελευταία διδάσκει κιόλας, φοράει γυαλιά, είναι ψηλός, όχι ιδιαιτέρα ωραίος, αλλά γοητευτικός. Δηλαδή μ’ αρέσει. Δεν θα μπορούσε να είναι πιο πολύ ο τύπος μου.
…Τι θα δούμε
«Πού με είδες ρε φίλε?» τον ρωτάει ο Μ. «Σας είδα όταν μπήκατε. Βασικά είδα την Οσέλα πρώτα και μετά εσένα» Κόκαλο εγώ. (Τι? Γνωριζόμαστε? Είσαι σίγουρος???? Θα σε θυμόμουν!) Το αφήνω να περάσει έτσι, λέω ίσως κπ στιγμή να είχαμε μιλήσει σε κπ παρέα κοινή. Ο τύπος επιμένει «Καλά, εμείς πρέπει να έχουμε συστηθεί 30 φορές, ε?» «Δεν πειράζει, 31η: Οσέλα» (Μα ποιος είσαι επιτέλους??) Γελάει. Ωραίο γέλιο, καθαρό. «Θέμης» Τον παρατηρώ όση ώρα μιλάει με τον Μ. Ειλικρινά δεν μου θυμίζει τπτ. Πίνουμε 6-7 γύρες σφηνάκια, λέει ότι θα μείνει άλλες 2 μέρες (και 2 νύχτες, σκέφτομαι εγώ). Αναρωτιέμαι αν ξέρει για τον Φυγά. Εννοείται, μου λέει ο Μ. Παρόλα αυτά, έχω την αίσθηση ότι με φλερτάρει.
(και φυσικά θα σκάσω αν δεν το διαπιστώσω)

Tί είδαμε
Το επόμενο βράδυ, με την Ε. –standard συνεργός- πηγαίνουμε αργά στο ίδιο μπαρ. Ευτυχώς είναι εκεί. Με τον Τ. (πρώτον, ο Τ τους ξέρει όντως ό-λ-ο-υ-ς, και δεύτερον, είναι πολύ βολικό που είναι ήδη μ’ έναν φίλο μου.) Μ’ αγκαλιάζει και με φιλάει σταυρωτά. Μιλάω κυρίως με τον Τ, κι η Ε με τον Θέμη. Της έχω αναθέσει να μάθει από πού με ξέρει κλπ. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι γουστάρει, νομίζω ήδη άλλαξε ο τρόπος που κοιτιόμαστε. Γυρίζω προς το μέρος του να πάρω τσιγάρο, βρίσκει αφορμή και με τραβάει πάνω του. Ντρέπομαι απίστευτα, αλλά τον κοιτάζω αποφασισμένη. Σχεδόν αποφασισμένη. Τελικά διστάζω. Ξαναγυρίζω προς τον Τ. «Τι λέγαμε?» Ο Τ. βάζει το χέρι του στον ώμο μου και μου δείχνει βιντεάκια με γκόμενες στο κιν (τι παιδί!). Ο Θέμης μιλάει με την Ε, αλλά βάζει το χέρι του στην μέση μου. Οk, σκέφτομαι. Σε λίγο το περνάει μέσα απ’ την μπλούζα μου. Not ok. Πρέπει να κάνω κτ άμεσα, γιατί αν συναντηθούν τα χέρια τους θα ‘χουμε δράματα. Διώχνω του Τ. Ευτυχώς τ’ αγόρια είναι εντελώς μεθυσμένα, η Ε αρκετά κι εγώ όχι ιδιαίτερα. Ο Θέμης με ξανατραβάει πάνω του. «Για πες..» μου λέει. «Τι να πώ? Εσύ πες» «Να σου δώσω ένα φιλί?» (I so knew it!) Του κάνω νόημα ότι δεν είμαστε μόνοι μας. «αργότερα, τότε» «θα δούμε», λέω ναζιάρικα. «αργότερα» ξαναλέει και με σφίγγει. Κόβω το νάζι. «θα δούμε»

Επιστροφή...

2008-06-07T14:48:00.000+03:00

...ή Αναστροφή?

Επιστρέφει ο «κύπριος». Αυτό κι αν είναι νέο. Μου έστειλε ένα σύντομο μέηλ, όπου υπέγραψε «homesick», ως συνήθως. Μου είπε μόνο την ημερομηνία άφιξης και ότι το εισιτήριο είναι χωρίς επιστροφή. Στον καφέ προηγουμένως, ο Τ. μας είπε ότι η δουλειά του δεν πήγαινε και τόσο καλά, αλλά –και αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον- κι η σχέση του με την Μ. δεν ήταν πια τόσο ικανοποιητική. Εγώ και η Ε πήραμε το μέρος της κοπέλας, αλλά όταν μείναμε μόνες ανταλλάξαμε ένα φοβερό βλέμμα γεμάτο ικανοποίηση. Εγώ δεν τόλμησα να το ομολογήσω, ντράπηκα, το είπε όμως η Ε (οι καλλιτέχνες είναι ξεδιάντροποι) «Ρε συ Οσέλα, εγώ χαίρομαι που γυρίζει ο κύπριος» «κι εγώ χαίρομαι» «και θα χαρώ περισσότερο αν χωρίσουν»
Είναι κακία αυτό?

Soon Or Later

2008-05-30T18:30:00.004+03:00

I get knocked down...

Πρώτα πιάνω πάτο. Αργά το βράδυ της Τρίτης, είμαι στη γιορτή μιας κοπέλας, στο σπίτι της. Όλοι γνωστοί κι όλοι άγνωστοι. Όλοι ίδιοι. Βγαίνω στο μπαλκόνι να πάρω αέρα και τους κοιτάζω από απόσταση. Νιώθω ξένη, παρόλο που φαινομενικά τουλάχιστον, είμαι σαν αυτούς. Παίρνω την τσάντα μου, χαιρετάω την κοπέλα και φεύγω. Κάθομαι σ’ ένα σκαλοπάτι στην είσοδο της πολυκατοικίας. Now what?

...but I get up again...
Κάθε φορά που αισθάνομαι μπερδεμένη, χαμένη στην σκοτεινή μου πλευρά, ο δρόμος της επιστροφής, είναι στην πραγματικότητα επιστροφή στα βασικά. Τηλ στην Ε., βλέπει ταινίες με τον Τ. «Πάρε ένα ΤΑΧΙ κι έλα» «Θέλω να έρθεις εσύ να με πάρεις» Μουρμουρίζει αλλά έρχεται. Το καλό με τους φίλους είναι ότι δεν χρειάζεται να τους λες πολλά. Καταλαβαίνουν και χωρίς να τους εξηγήσεις. Η Ε. δεν με ρώτησε τι έχω, μπήκα στ’ αυτοκίνητο, βάλαμε μουσική και μ’ άφησε να μιλάω περί ανέμων και υδάτων. Οι φίλοι σου επιτρέπουν να μην εκτίθεσαι.

...and you’ll never..
Τον αστυνομικό τον είδαμε αφού μας έκανε νόημα να σταματήσουμε και μετά. Κι αυτό γιλεκάκι που φοράνε δεν φωσφορίζει αρκετά. Προφανώς τρέχαμε πολύ. «Παρασύρθηκα απ’ το δρόμο και το πάτησα λίγο παραπάνω» «Ε όχι και λίγο ρε κορίτσια…» «Μη μας μαλώνετε τώρα, δείξτε λίγη κατανόηση…» «Πρέπει να κόψω κλήση…Τέλος πάντων…Τι δουλειά κάνεις?» ρωτάει την Ε. «άνεργη είμαι» (ψέμα) «άνεργη με μερσέντες?» «της μαμάς μου είναι, εγώ δεν έχω αυτοκίνητο» (κι άλλο ψέμα). Με τα πολλά μας έκοψε μια κλήση εντελώς γελοία και μείναμε όλοι ευχαριστημένοι.

....gonna keep me down
Όταν φτάσαμε σπίτι του Τ, ένιωσα σα να ήμουν σπίτι μου. Ανοίξαμε ένα κρασί, πιάσαμε κι από έναν καναπέ και τα λέγαμε χαλαρά μέχρι το ξημέρωμα. Δεν είπαμε κουβέντα για το χάσιμό μου, ήταν όμως εμφανές ότι τώρα τα πράγματα ήταν καλά.

:-)

Μια ματιά…

2008-05-17T14:11:00.002+03:00

…στο μέλλον
Δεν ήμουν σίγουρη ότι θα φτάναμε ως εδώ. Πίστεψα ότι εκείνος θα είχε παραιτηθεί μετά τους πρώτους 2-3 μήνες. Φαντάζομαι κτ αντίστοιχο πίστευε κι αυτός. Ωστόσο, να ‘μαι τώρα εδώ, στο τρένο, να φτάνω στον κοινό προορισμό.
«Έφτασα» του στέλνω και μου απαντάει σε ποιο καφέ θα τον βρω. Πού πάω, Θεέ μου…Οσέλα κορίτσι μου κάνε μεταβολή και πίσω, δεν είσαι για τέτοια εσύ…Μα τι τα ‘θελα εγώ αυτά…Κι αν κτ δεν πάει καλά? Κι αν δεν είναι εκεί? Κι αν δεν με περιμένει? Κι αν …..?Μήπως να έβαζα λίγο lip gloss? Παρόλα αυτά κατευθύνομαι στο καφέ.
Κοντοστέκομαι, παίρνω βαθιά ανάσα και ανοίγω την πόρτα. Δεν αισθάνομαι τα πόδια μου, το στομάχι μου θα μου βγει απ’ το στόμα, κι καρδιά μου ακούγεται μέχρι την Αυστραλία. Τον βλέπω αμέσως. Κάθεται στο μπαρ, πλάτη σε μένα. Ακούγεται ένα τραγούδι του L. Cohen. Πλησιάζω αργά, γυρίζει το βλέμμα του πάνω μου. Νομίζω συνεννοηθήκαμε με μια ματιά. Ελπίζω δηλαδή. «Πάω στο ξενοδοχείο», του ψιθυρίζω. «Σε περιμένω» συμπληρώνω με το βλέμμα μου. Δεν ξέρω αν το άκουσε, ξέρω όμως ότι κατάλαβε.
Τώρα προχωράω γρήγορα, τώρα βιάζομαι να φτάσω.

Το καλύτερο συναίσθημα είναι η προσμονή.

ID Game

2008-05-08T00:35:00.006+03:00

Ας βάλω κι εγώ το αποτύπωμά μου στη λεωφόρο της δόξας!

καλώ τον mmexer, hades+ τσιρκούλη (μπας και ξεκουνηθούν) esta, george & ga, special guest star, as always. Λικεράκι, levi, είμαι περίεργη να δω χειρόγραφό σας...

fvasileiou, thanx!

Όχι Παίζουμε

2008-05-04T23:37:00.004+03:00

Φτάνω στο εξοχικό μετά κόπων και βασάνων, είχα να κουβαλήσω και 3 βαλίτσες. πήρα μαζί μου από λάδι και μαγιό, μέχρι καμπαρντίνα, δερμάτινο σακάκι και μπότες. Κατέβηκα για καφέ με την Μίνα και διαπιστώνω ότι είναι και η βλαμένη φίλη της εδώ. "ωραια", σκέφτομαι. δε θέλω και πολύ για να στραβώσω, είμαι μονίμως σ' ετοιμότητα. Ευτυχώς δεν κάθισε πολύ, έφυγε σε μισή ωρίτσα. "Τι θέλεις να κάνουμε?" με ρωτάει η Μίνα. "Θέλω να κοιμηθώ τουλάχιστον 12 ώρες, να βρω γκόμενο (το είπα λίγο πιο χυδαία) και να μεθύσουμε" Πίνουμε έναν 3ωρο καφέ, πηγαίνουμε σπίτι μου κι αραδιάζουμε ό-λ-α τα ρούχα, τα παπούτσια ,2 περιοδικά, και τα καλλυντικά μπροστά μας. καταστρώνουμε σχέδιο.

Πώς να βρείτε γκόμενο...
Βγαίνουμε στις 01:30. Η καλύτερη ώρα. Όλοι είναι ήδη στο κέφι. Η Μίνα φοράει σωλήνα σατέν παντελόνι και πουκάμισο κι εγώ μια φουστίτσα με πιέτες -όχι πολύ κοντή- κι ένα απλό μαύρο μπλουζάκι με κουμπιά μέχρι τον αφαλό. Το μυστικό είναι να μην κάνεις "μπαμ". Δεν χρειάζεται. Περπατάμε μέχρι το μπαρ. Δεν αισθάνομαι τα πόδια μου απ' το κρύο κι απ' τα τακούνια, αλλά δεν πειράζει. πηγαίνουμε κατευθείαν στο γνωστό μαγαζί. μυστικό νο 2: μην κοιτάς γύρω -γύρω όταν μπαινεις σ' ένα μαγαζί. Τουλάχιστον όχι φανερά. Στριμωχνόμαστε σε μια άκρη στο μπαρ, η Μίνα κτ μου λέει, αλλά δεν ακούω. Χαζεύω τον μπαρμαν. Dio mio! Τα χάνω και γυρίζω πλάτη. Η Μίνα μου κλέινει το μάτι και χαιρετάει έναν τύπο από μακριά. "είναι γιατρός, κάνει το αγροτικό του εδώ." "ε πες του να έρθει. Και να φέρει και τον φίλο του". "Σπρώχνω" τη Μίνα στον γιατρό, κι εγώ χαλαρή κουβέντα με τον φίλο. Βασικά τον έβαλα να καθίσει μπροστά μου, για να μπορώ να κοιτάω τον μπαρμαν. Κάπου κάπου άκουω και τι λέει. Όταν αποφασίζω να πάρω 2ο ποτό, τεντώνομαι στο μπαρ καιτου κάνω νόημα να έρθει. "μία absolut με λεμόνι" "με τί?" "με λεμόνι" "με τί?" κάθε φορά που ρωτάει έρχεται όλο και πιο κοντά. Τεντώνομαι κι εγώ παραπάνω "με .." "..με λεμόνι. το άκουσα απ' την αρχή", μου κλεινει το μάτι και φτιάχνει το ποτό. Τώρα είναι που τον θέλω. Πίνω την βότκα σε 3 γουλιές και 3 τσιγάρα, εποπτεύω την Μίνα που φαίνεται να τα βρίσκει με τον γιατρό, έχω και τον φίλο του ν' απλώνει χεράκι μετά το 2ο ποτό. Προς το παρόν μου πιάνει την μέση όταν μιλάμε. Σκέφτομαι να το ανεχτώ γιατί φαίνεται καλό παιδί και βαριέμαι ν' ασχοληθώ. Γελάω μόνη μου μ' αυτά που σκέφτομαι. Ο μπαρμαν μας φέρνει καινούρια νερά και στο δικό μου ποτήρι έχει κολλήσει την απόδειξη. Πάω να την ξεκολλήσω και έχει γράψει από πίσω :"δώσε καμιά ιδέα για κοκτέηλ." Λιώνω. Του κάνω νόημα οτι δεν έχω στυλό και μου αφήνει έναν στο μπαρ. Οι άλλοι μιλάνε, δε δείχνουν να καταλαβαίνουν τι γίνεται. "σαμπάνια-φράουλες" μόλις το διαβάζει με κοιτάει και χαμογελάει. Σε λίγο μου γράφει "να στο φέρω ή θα παρεξηγηθεί ο φίλος σου?" "ό,τι θέλεις" (=για να δούμε αν θα μασήσεις...) κοντοστέκεται λίγο, αλλά το φέρνει. "ααααα, ωραία" με ρεζιλεύει η Μίνα αμέσως. Και συνεχίζει "ξέρεις, ε, είναι το αγαπημένο της" "ε, γι' αυτο το έκανα κι εγώ. Θέλω να με συμπαθήσει" λεει αυτός κι απομακρυνεται. (μόνο σε συμπαθώ? σε παντρεύομαι, πού πας?)

...σε τρία βήματα
Γύρω στις 4 λέμε να φύγουμε, οι άλλοι δηλαδή, γιατί εγώ είμαι μια χαρά. έχει σπάσει ο κόσμος, κι έρχεται για τσιγάρο μπροστά μας. Μου κάνει νόημα αν έχω αναπτήρα. Είναι από τις στιγμές που νιώθω οτι κτ θα συμβει, σφίγγεται το στομάχι μου, παίρνω το άγχος μου και σηκώνομαι. 2 βήματα μας χωρίζουν και μου φαίνονται 2 χιλιόμετρα. Του δίνω αναπτήρα χωρίς να πω λέξη, αλλά δεν φεύγω. τον κοιτάω, ανάβει το τσιγάρο του χωρίς βιασύνη, σηκώνει το βλέμμα του πάνω μου και μου λέει "θέλεις να σου στρίψω ένα?" (=όχι, σιχαίνομαι τα στριφτά) "ναι, οκ". παρατηρώ τα χέρια του. Μ' αρέσουν. Και μαλλιά του. Οι φαβορίτες του με χαλάνε μόνο. Με ρωτάει πώς με λένε, αν μ' άρεσε το κοκτέηλ και μου δίνει το στιγάρο. απαντάω κοφτά, σαν ηλίθια που είμαι και σχεδόν το βάζω στα πόδια. Σίγουρα με περνάει για τρελή. Την ώρα που φεύγουμε πηγαίνω και του ζητάω το αναπτήρα μου. "Θα στον δώσω...πού θα πάς τώρα?" "στο άφτερ μάλλον" "οκ...οσέλα. θα στον δώσω στο αφτερ" "οκ" (είναι θαύμα το πως δεν λιποθύμησα).
Ευτυχώς δεν άργησε. Χορέψαμε, ήπιαμε μερικά σφηνάκια και με φίλησε. Ήταν σαν σουφλέ σοκολάτας. Και πιο ωραίο. Με το ζόρι τραβήχτηκα. Όταν φύγαμε πήγαμε σπίτι μου. Bonus: Έχει piercing στην αριστερή ρώγα.

After morning
Περάσαμε μερικές μέρες έτσι. Μαζί. Ένα βράδυ-δηλαδή ξημέρωμα, μου ρθε μια ιδέα. Αυτός μισομεθυσμένος, μισοκοιμισμένος, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Σηκώθηκα απ' το κρεβάτι, έτρεξα στο μπάνιο, πήρα ξυραφάκι και αφρό. Γύρισα στο δωμάτιο περπατώντας στις μύτες. Τράβηξα τις κουρτίνες να μπαίνει φως, καθισα πάνω του και έβαλα αφρό στις απαίσιες φαβορίτες "τι κάνεις ρε μωρό μου...?" "σσσσσσσ...μην κουνιέσαι γιατί θα σε κόψω" Γκρίνιαξε λίγο, αλλά μ' άφησε. "τελείωσες?" "ναι" "σειρά μου τώρα!" (δεν το είδα να 'ρχεται) Με γύρισε μπρούμητα, μου σήκωσε τα μαλλιά, πήρε ένα μαύρο στυλό και μου ζωγράφισε την πλάτη. Μου έκανε έναν μεγάλο σκορπιό, που το κεντρί του έφτανε στα κάτω πλευρά μου.

(Ό,τι και να πω, είναι λίγο)

Σφαγή...

2008-04-23T14:14:00.006+02:00

...Με Το Βαμβάκι

Χθες συμπεριφέρθηκα άσχημα σε μια συνάδελφο, με τρόπο βέβαια. Δεν την βοήθησα, ενώ το χρειαζόταν. Βεβαια ποτέ δεν τα πηγαίναμε καλά, της τα 'χα μαζεμένα, γιατί είχε την συνήθεια να μιλά πίσω απ'την πλάτη μου.

Γιατί το έκανα? Επειδή μπορούσα.

Μετάνοια

Παρόλο που εκείνη την στιγμή ένιωσα μεγάλη ικανοποιηση, τύπου "όλα εδώ πληρώνονται ηλίθια", αργότερα στεναχωρέθηκα. Εντάξει, δεν με συμπαθεί γιατί η σύγκριση που γίνεται μοιραία στον εργασιακό χώρο, ευνοεί πάντα εμένα και μάλιστα με διαφορά, και μάλλον από εκεί ξεκινούν όλα. Εγώ όμως δεν θα πρεπε να παρασυρθώ και να γίνω σαν αυτήν. Θα πρεπε να είμαι καλύτερη.

Η Αλήθεια Συνεπάγεται Το Θάρρος…

2008-04-13T22:42:00.003+02:00

…Ή Το Θάρρος Την Αλήθεια?
Αφού έδειξα την ανθρώπινη, συμπονετική πλευρά του εαυτού μου στον Άλκη μ’ ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο (καθόλου του στυλ μου, το έκανα πολύ αδέξια), και τον ρώτησα πώς πήγε η επέμβαση της γυναίκας του, ένιωσα καλύτερα. Κι αν με παρεξηγήσει, δικό του πρόβλημα. Εγώ ήμουν ειλικρινής με τον εαυτό μου, δεν μπορώ να κάνω τπτ πέρα απ’ αυτό. Ποτέ δεν μπορούσα δηλαδή, απλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Τελικά η αλήθεια ανακουφίζει, μόλις την παραδεχτείς βέβαια.

Αλήθεια…
Την Πέμπτη το βράδυ, παίξαμε αλήθεια ή θάρρος με την παρέα μου. Ευτυχώς έχουμε σταματήσει να το παίρνουμε στα σοβαρά αυτό το παιχνίδι, αλλιώς θα μαλώναμε μάλλον. Χμ….για να δούμε:
Εγκεφαλικό 1. «Τ. με ποια απ’ τα κορίτσια δεν θα μπορούσες ποτέ να τα φτιάξεις?» «Με την Οσέλα»
Εγκεφαλικό 2. «Ποιος απ’ όλους θεωρείς ότι θα κεράτωνε πιο εύκολα τον σύντροφό του?» «Η Οσέλα»
Εγκφαλικό 3. «Ποιος νομίζεις ότι είναι το μεγαλύτερο καθίκι εδώ μέσα?» «Η Οσέλα».
(ποιος θα σου ρίξει μια μπουνιά, αν συνεχίσεις έτσι? –η Οσέλα)…

ή Θάρρος?
Μετά από πολύ αυτό- και αλληλο- ρεζίλεμα, οι μισοί χάζευαν τηλεόραση, άλλοι πήγαν κουζίνα κι εγώ άραξα στον καναπέ με τον Γ. έγειρα ελαφρώς στον ώμο του. Είχα να τον δω απ’ το βράδυ που προσγειώθηκα στην αγκαλιά του, και υπό κανονικές συνθήκες θα ντρεπόμουν, αλλά μετά από τόσο ομαδικό ξεφτίλισμα στο παιχνίδι, το ξεπέρασα. Χαμήλωσε την φωνή του και με ρώτησε «τι κάνεις?» «καλά, εσύ?» (=σε θέλω,εσύ?) «ε, καλά μωρέ. Η δουλειά πώς πάει?» «καλά, αλλά μάλλον θα φύγω» (=άσε την δουλειά, σε θέλω λέμε) «αλήθεια? Γιατί έτσι?» «να, σκέφτομαι ν’ ασχοληθώ με κτ άλλο….» (=τώρα σοβαρά, θέλεις να μιλήσουμε για την δουλειά?) «θα με κεράσεις ένα τσιγάρο?» «οκ» «ε λοιπόν, Οσέλα, μόνο μαζί σου καπνίζω…με παρασέρνεις…επικίνδυνα, χα χα» «….» (=κι ακόμα να πάρεις μπρος, ηλίθιε? Δεν είσαι άντρας εσύ, αμοιβάδα είσαι) –πήρα το τασάκι απ’ το τραπέζι και το έβαλα επίτηδες ψηλά στα πόδια μου- «ωραίο καλσόν αυτό, τι σχέδια είναι αυτά, ρόμβοι?» «ψαροκόκαλο. ευχαριστώ» (=μπα, ξύπνησες?)

Τίποτα απ’ τα δύο
Δεν είπαμε κουβέντα για τον Φυγά ή την κοπέλα του. Ποτέ δεν έχουμε μιλήσει γι’ αυτούς, σα να μην υπάρχουν. Εντελώς χαζό, αν το σκεφτεί κανείς. Ανόητο. Ειδικά γι’ αυτόν, που με τον Φυγά κάνει παρέα. Κοιταχτήκαμε για λίγο, αυτός άπλωσε το χέρι του και μου χάιδεψε τα μαλλιά. Άπλωσα κι εγώ το δικό μου και κράτησα το δικό του. Πρώτος μίλησε αυτός «να πηγαίνω, είναι αργά» «ναι, πέρασε η ώρα.» (=καλέ πού πας, μη φεύγεις…) «θέλεις να σε πάω κπ?» «άσ’ το καλύτερα» (=μας ξενέρωσες, μεγάλε). «οκ, καληνύχτα» -φιλί στο μάγουλο, βλέμμα, φιλί και στο άλλο μάγουλο- «στο καλό» (=στα τσακίδια).

(Θα ήθελα να ξέρω, τί έκρυβε αυτός πίσω απ' τα λόγια του)

Regrets

2008-04-02T14:25:00.005+02:00

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Άλκης κι εγώ διακόψαμε τις διπλωματικές σχέσεις. Από τότε που σταματήσαμε να δουλεύουμε μαζί. Σιωπηρά και με τον τρόπο του με θεώρησε υπεύθυνη για δικά του λάθη, όταν βέβαια ήρθε η ώρα ν' αντιμετωπίσει τις συνέπειες των δικών του. Όπως και να 'χει, η διακοπή της συνεργασίας μας λειτούργησε περισσότερο υπέρ μου, παρά υπέρ του (φυσικά, αφού έχασε την δούλα, γραμματέα, τηλεφωνήτρια,καφετζού, αναπληρώτρια κλπ) .

Ο άνθρωπος...
Πριν από λίγες βδομάδες τον άκουσα που μίλαγε στους άλλους για ένα πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει η γυναίκα του. Δεν ήθελα να ρωτήσω πώς και τί, μιας και μου φαίνεται τουλάχιστον άνανδρο να πάω στην δύσκολη στιγμή του να τον πικάρω κι εγώ. Σκέφτομαι οτι αν ήμουν στην θέση του κι ερχόταν αυτός να με ρωτήσει, θα του 'λεγα "ασε μας ρε Άλκη, που σ' έπιασε κι ο πόνος για τα προβλήματά μου".

...που άφησα..

Αυτό που θέλω να πω είναι οτι τελευταία , μ' όλα αυτά που περνάει, έχει μαλακώσει. Ακόμα και μαζί μου. Εκεί που δεν μου 'λεγε ουτε καλημέρα -κυριολεκτικά΄μιλάω- τώρα με χαιρετάει απ' τις σκάλες, ακόμα κι αν είμαι μακριά. Και 1-2 φορές που χρειάστηκε κτ, μου το ζήτησε πολύ ευγενικά, και το εννοούσε. Το ύφος και το βλέμμα του είναι πιο σεμνά, καμία σχέση με την υπεροψία που τον διέκρινε τόσο καιρό.

...πίσω μου
Δεν είναι οτι νιώθω τύψεις. Εξάλλου δεν μαλώσαμε ποτέ ανοιχτά, να πεις οτι ειπα κπ βαριά κουβέντα. Ο καθένας έκανε τις επιλογές του, παίξαμε το παιχνίδι μας και τα πράγματα εξελίχτηκαν όπως εξελίχτηκαν. Επειδή είχα το δίκαιο με το μέρος μου. Ούτε κατά τύχη, ούτε επειδή μου χαρίστηκαν. Αλλά να, λυπάμαι ρε γμτ. Τον βλέπω τώρα σκεφτικό, με τα φτερά κομμένα και θέλω να τον αγκαλιάσω. Τραγικό, ε?

Catwalk

2008-03-24T03:12:00.003+02:00

Επιστροφή…
Την Παρασκευή ξαναπήγα στο εξοχικό με την ψυχή στο στόμα βέβαια, καθώς η φίλη μου είχε τροχαίο και ψαχνόμασταν. Ευτυχώς τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα, αλλά για μια ακόμη φορά σκέφτηκα πόσο καλά κάνω που έχω κόψει την οδήγηση.
Τέλος πάντων, βγήκα το βράδυ με την Μίνα, κάναμε μια βόλτα σ’ όλα τα μπαράκια, είχαν έρθει και μερικοί τουρίστες κι είχε χαβαλέ. Να κι ένα ήσυχο ΣΚ, σκέφτηκα. Νόμιζα.

…Στον Τόπο…
Στο after είχε αρκετό κόσμο, τον είδα όμως αμέσως. Καθόταν στο μπαρ με 1 άλλον. Περάσαμε να τον χαιρετίσουμε και με κάλεσε στην παρέα του. Είπα όχι, αλλά φρόντισα να μην είμαι και πολύ πειστική. Κάθισα με τη Μίνα και την ηλίθια φίλη της λίγο πιο πέρα. Η φίλη της (μου τα χε σπάσει από πριν, είχε το στυλάκι « εγώ είμαι ψαγμένη γκοθ κι εσύ άλλη μια ξανθιά χαζογκόμενα», grow up κορίτσι μου and get a life.) τον κοίταγε συ-νε-χει-α. Μιλάμε δεν τον άφηνε. Πήρε το ποτό της και πήγε και στρώθηκε στην παρέα του. Όσο του χόρευε και του τριβόταν αυτή, τόσο ανέβαζα πίεση εγώ. Από μέσα μου, εννοείται. Γιατί απ’ έξω μου, κυρία. Έχω κι ένα class. Πήρα το ποτό μου, μιλούσα με την Μίνα κι έριχνα καμιά ματιά που και που.

…Του εγκλήματος
Μόλις διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας, σήκωσε το ποτήρι του και μου ‘κανε «γεια μας», αλλά εγώ ανταπέδωσα κάπως ψυχρά. Σε λίγο γύρισε (με το ίδιο εισιτήριο προφανώς) η ηλίθια φίλη και σχεδόν ταυτόχρονα η μπαργούμαν άφησε ένα ποτό μπροστά μου και μου είπε ότι είναι απ’ αυτόν. Τον κοίταξα να τον ευχαριστήσω, αλλά μου ‘κανε νόημα να πάω κοντά του. Τι να κανα, πήρα τα νεύρα μου λοιπόν και πήγα. «Τι πρέπει να κάνω δηλαδή για να έρθεις στην παρέα μου, για πες μου» μου είπε γελαστός. Είπαμε 1-2 κουβέντες γενικές και με ρώτησε «μου επιτρέπεις να σε πάω για καφέ αύριο?» Τον κοίταξα σαστισμένη και γέλασε. «Υπόσχομαι να μην σε πειράξω. Έναν καφέ θα πιούμε» Δεν μου πέρασε απ’ το μυαλό ν’ αρνηθώ. Πάνω που κανονίζαμε που θα βρισκόμασταν (δεν ζήτησε τηλ), να σου πάλι η ηλίθια (ρε κοπελιά τι δεν καταλαβαίνεις?) Την σταμάτησε αυτός. Με μια κίνηση, χωρίς να μιλήσει.

Αποπλάνηση…
Το επόμενο απόγευμα ετοιμαζόμουν για το ραντεβού και δεν ήξερα τι να φορέσω. Μαύρο με άσπρο? Σα να πηγαίνω στην δουλειά. Φουστίτσα και πουκάμισο? Σα να κάνω παρέλαση. Με Φουστίτσα και μπλουζάκι? Too slutty. Με το βρακί ανάποδα? Too early (πλάκα, ε?!).Τελικά διάλεξα ένα φόρεμα. Και γιατί τόσο άγχος, εφόσον ήξερα ότι δεν θα κάνω τπτ? Μα πού πάω? Μήπως να μην πάω? Α, ρε Μίνα, να μην μπορώ να στα πω!

…Από έναν εισοδηματία
Πήγαμε στο πριβέ του ξενοδοχείου του. Φοβερή θέα. Ήπιαμε έναν καφέ κι ένα ποτό. Μιλάγαμε για τις δουλειές μας, με ρωτούσε για την ζωή μου, πόσο συχνά πηγαίνω στο εξοχικό, πότε παίρνω άδεια ,με φλέρταρε, και μετά φύγαμε. Δεν μου την έπεσε. Δεν έκανε καμία προσπάθεια. (ρε μπας και δεν γουστάρει και τα φαντάζομαι?) Με ρώτησε πότε θα ξαναπάω, είπα σε 2-3 βδομάδες «θα μου δώσεις το τηλ σου?» «Μόνο αν υποσχεθείς να μην κάνεις κατάχρηση» του απάντησα. «Εντάξει, πες μου τι ώρες μπορείς να μιλήσεις».

(So far so good. Μ’ αρέσει η παρέα του ρε γμτ, και με γοητεύει, αλλά δεν είμαι για τέτοια. Καλύτερα να βρω κτ άλλο)

Δυνάμωσέ Το !

2008-03-16T22:27:00.001+02:00

catwoman
Το ΣΚ ήταν ωραίο μ’ έναν διαφορετικό τρόπο. Μετά από αρκετό καιρό βγήκα με την Ε και τη Ν μόνες μας. Το «έγκλημα» ήταν προμελετημένο βέβαια γι’ αυτό και καμιά δεν πήρε αυτοκίνητο. Ήπιαμε τα πρώτα ποτά με δυνατή dance μουσική, γνωρίσαμε κτ τύπους (σε μένα πάλι το μπάζο έπεσε, ευτυχώς η βότκα μου ήταν δυνατή) με τους οποίους ήπιαμε το δεύτερο ποτό και αμέσως μετά πήγαμε σε κλαμπ για χορό.

Χικ!
Στο κλαμπ πήρα την εκδίκησή μου, καθώς λίγο πριν μεθύσω ανεπανόρθωτα, κι ενώ χορεύαμε όλες μαζί ή με κπν δίπλα μας, ήρθε και μ’ έπιασε να χορέψουμε ένας τύπος που παραδόξως μ’ άρεσε, όσο τον θυμάμαι βέβαια. Μισο-τύφλα εγώ, τύφλα αυτός, δεν συνεννοηθήκαμε και πολύ. Παρόλα αυτά περάσαμε τέλεια.
Μέσα σ’ όλα, εντόπισα την Ε να μιλάει μ’ έναν άλλον και δε μου φάνηκε να καίγεται και τόσο για το αμόρε. Άφησα το τυπάκι μου, πήρα 2 σφηνάκια και πήγα την έπιασα και της τα ‘πα όλα. Όλα όμως. Δεν έδειξε να θυμώνει. Με άκουσε με προσοχή –όσο μπορούσε μετά από 8 ποτά και 15 σφηνάκια- και τελικά συμφωνήσαμε στο ότι είναι βλάκας, αλλά τι να κάνουμε, shit happens. Πάει κι αυτό!

Almost there
Απ’ το κλαμπ φύγαμε σαν ηρωίδες πολέμου, με το κεφάλι ψηλά κι ενωμένες. Καταλήξαμε στο στέκι μας για αργά, όπου ήταν ο Τ. με τον Γ, χμ…, όχι και πολύ νηφάλιοι. Εγώ αγκάλιασα τον Γ με μεγάλη ευκολία, αυτός ξαφνιάστηκε ευχάριστα –οι υπόλοιποι δυσάρεστα- και ήπιαμε το τελευταίο ποτό έτσι.
Με ρώτησε πως περνάω κι εγώ του απάντησα «pas mal, σου ‘λειψα λιγάκι?» περίμενα να ξαφνιαστεί και να τα χάσει, αλλά προφανώς τον είχα υποτιμήσει τον γιατρό. Μ’ έσφιξε πάνω του και μου είπε «πολύ». Νομίζω αυτή ήταν μια καλή στιγμή για να λιποθυμήσω. Ή να φιληθούμε. Ή ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί. Δυστυχώς δεν συνέβη τπτ απ όλα αυτά και στον γυρισμό η Ε με μάλωσε πάρα, πάρα πολύ.

Lost...

2008-03-12T21:22:00.002+02:00

(...Again)

Σε απροσδιόριστο χρόνο, κάπου μέσα στο ΣΚ, κι ενώ ήμασταν σε πάρτυ (απ’ αυτά που ξεκινούν με ροκ, παίζουν λίγο ποπ και ντίσκο και τελικά όλοι χορεύουν τσιφτετέλι) λίγο- πολύ μεθυσμένοι, το αμόρε πήγε να με πιάσει να χορέψουμε κι εγώ τραβήχτηκα επιδεικτικά και έπιασα τον Τ. (και ήξερα πολύ καλά τι έκανα). Αυτός γέλασε ειρωνικά, με ξανάπιασε -σχεδόν με τράβηξε, και μου ‘πε «μην το παίζεις σε μένα, έχω γνωρίσει πολλές σαν εσένα» (Τι είπες ρε?!) «Αλήθεια? Κι ακόμα δεν πήρες το μάθημά σου?» (φύσηξα, ε?). Εκείνη την στιγμή του κόπηκε το γέλιο κι εντελώς ήρεμος μου είπε «Το πήρα. Γι’ αυτό τώρα βγαίνω με κπ σαν την Ε, κι όχι με κπ σαν εσένα».

Παρόλο που δεν μπόρεσα να το αποκωδικοποιήσω εκείνη την στιγμή και ξαναγύρισα στον χορό, κάτι με πείραξε πολύ. Ένιωσα τρία πράγματα. Άσχημα για μένα, άσχημα για την Ε. και το τρίτο δεν είμαι σε φάση να το ομολογήσω, προς το παρόν τουλάχιστον.

Personality Test

2008-03-06T13:11:00.003+02:00

Έκανα λοιπόν ένα τεστ προσωπικότητας και ιδού τ' αποτελέσματα:

Others see you as someone they should "handle with care." You're seen as vain, self-centered and one who is extremely domineering. Others may admire you, wishing they could be more like you, but don't always trust you, hesitating to become too deeply involved with you.

(στο περίπου= Οι άλλοι σας βλέπουν σαν κπν που πρέπει να του συμπεριφερθούν γλυκά. Φαίνεστε ματαιόδοξη, εγωκεντρική και ιδιαίτερα κυριαρχική. Μπορεί να σας θαυμάζουν και να εύχονται να σας έμοιαζαν λίγο περισσότερο, ωστόσο δεν σας εμπιστεύονται πάντα και διστάζουν να σας πλησιάσουν πολύ)

Εγώ όλα αυτά???? Εγώ που είμαι τόσο γλυκό κι ευαίσθητο πλασματάκι?!!

Περνώ και μόνη μου καλά…

2008-03-03T22:37:00.004+02:00

…Τα Καταφέρνω Μια Χαρά
Κάτι έτυχε στην Ε. τελευταία στιγμή και δεν μπόρεσαν να έρθουν. Αρχικά στεναχωρέθηκα, γιατί είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά για παρέα, αλλά μετά σκέφτηκα ας πάω μόνη, να ξεφύγω λίγο απ’ την πόλη και το εκεί περιβάλλον μου, ευκαιρία να βρεθώ με τους παλιούς, κλασικούς φίλους.
Ήπια τον πρώτο καφέ στην θάλασσα όσο ήταν ακόμα μέρα και χάζευα την θέα παρέα με την φίλη μου. Το μαγαζί είχε λίγο κόσμο, αλλά εγώ και στον λίγο κόσμο καταφέρνω να βρω ενδιαφέρον. Κυρίως στον λίγο κόσμο, για να είμαι ακριβής.

…Δεν Σ’ Έχω Ανάγκη Ευτυχώς (Μου Είσαι Πλέον Περιττός)
Καθόταν μόνος του στο μπαρ, όπως κι εμείς, απέναντί μου. Πολύ γοητευτικός και απλός. Φαινόταν πνευματώδης, ήρεμος, σίγουρος για τον εαυτό του και κατασταλαγμένος. Τον άκουγα που μίλαγε στην μπαργούμαν –προφανώς την ήξερε- και στον τύπο λίγο πιο πέρα και μου έκανε εντύπωση η ευγένειά του. «Ρε συ Μίνα, ποιος είναι αυτός εκεί?» ρώτησα την φίλη μου. «Α, αυτός, ο Τάδε.» «Και????» «Τι και, ρε Osela?» «Με τι ασχολείται?» «Κάθεται. Κάθεται κι εισπράττει. Εισοδηματίας. Μα δεν τον ξέρεις?» Αυτό ήταν. Το ΣΚ απέκτησε ενδιαφέρον.

Η Αποπλάνηση…
Όση ώρα πίναμε καφέ, με κοίταξε 2-3 φορές, παρόλο που καθόμασταν απέναντι και βόλευε να κοιτιόμαστε συχνά. Μόνο!!! Φυσικά δεν πτοήθηκα, το αντίθετο μάλιστα, γιατί αν με κοίταγε σαν ξελιγωμένος, θα με απογοήτευε. Εξάλλου δεν ήταν και κανα πιτσιρίκι. 37- 40 υπολόγισα. Η τρίτη φορά που με κοίταξε, ήταν όταν ήρθαν 2 φίλοι μας και σηκώθηκα να τους αγκαλιάσω και να τους φιλήσω. Τότε κατάλαβα ότι ζωήρεψε το βλέμμα του. Το παιχνίδι είχε αρχίσει.

…Ενός Εισοδηματία
Το βράδυ βγήκα αρκετά αργά, βρήκα την Μίνα με την παρέα της κι αυτόν στο μπαρ, πάλι μόνο του. Έφυγε πριν καλά καλά καθίσω. Πέρασε να πει ένα γεια στην Μίνα και άκουσα ότι θα συνέχιζε στο after. Από κοντά μου φάνηκε ακόμη πιο γοητευτικός, με τέλειο χαμόγελο, κομψό ντύσιμο, ωραία δάχτυλα…και πολύ παντρεμένος (πάει και τελείωσε, ό,τι κοροϊδεύεις το λούζεσαι)! Εκείνη την στιγμή αποφάσισα να μην κάνω τπτ, ήθελα όμως να μάθω αν με θέλει. Αν όντως με πρόσεξε, ή ήταν όλα αυτά στο μυαλό μου.

And The Winner Is…
Στο after καθόταν με τους φίλους του δεξιά μας. Για να τον κοιτάξω, έπρεπε να γυρίσω το κεφάλι μου 90 μοίρες. Βολικό, αφού ο σκοπός μου ήταν να το καταλάβει. Δύο φορές, τόσο μου πήρε. Την δεύτερη φορά με κοίταξε κι αυτός. Πριν πάρω το βλέμμα μου από πάνω του, πήρε το ποτό του και ήρθε στην παρέα μας. Περπατούσε προς τα εμάς και με κοίταγε. Μου κόπηκαν τα γόνατα. Προφανώς ήθελε να τον βλέπω να έρχεται, να ξέρω ότι έπιασε το μήνυμα κι ανταποκρίνεται. «Ποια είναι η φίλη σου?» είπε στην Μίνα. Ούτε γεια, ούτε πρόλογος, ούτε τπτ. Αφού συστηθήκαμε, στάθηκα εγώ με την πλάτη στον τοίχο κι αυτός μπροστά μου και μιλάγαμε οι δυο μας για το υπόλοιπο βράδυ. Δεν ήξερε ποια είμαι κι έτσι όταν του είπα το επίθετό μου γέλασε και με ρώτησε «Τους Τάδε τι τους έχεις?» «Γονείς» (συνέχισε να γελάει) «και τον Δείνα»? «Ξάδερφο» με πλησίασε επικίνδυνα και μου ψιθύρισε ότι με τον μεγάλο ξάδερφο μου συγκατοικούσαν όταν σπούδαζαν μαζί στην ιατρική. Μου είπε ιστορίες γι’ αυτό. Μ’ έκανε να γελάσω. Μιλάγαμε μόνο για να ‘μαστε κοντά και να κοιτιόμαστε. Με φλέρταρε, με άγγιξε ελάχιστα και πολύ διακριτικά, αλλά δεν μου ρίχτηκε. Όχι με τα λόγια τουλάχιστον.

Me!
Ήταν σα να τα κάναμε όλα, κι ας μην έγινε τπτ. Αναμφίβολα το καλύτερο φλερτ που μου έχουν κάνει. Πήρα τόση ικανοποίηση που «τσίμπησε» κι ήρθε, που δεν ήθελα τπτ άλλο. . Μου αρκούσε η επίγνωση ότι με θέλει και ότι τον έφερα εκεί που ήθελα.

Rebuilt

2008-02-28T18:47:00.002+02:00

Η Αναδάσωση (=Κρύβε λόγια)
Τελικά βγήκαμε με το αμόρε της Ε. Είχα βάλει τα δυνατά μου να είμαι στην τρίχα, το κάνω αυτό όταν βγαίνω με ανθρώπους που δεν ξέρω ή που δεν χωνεύω. Λες και αν τους θαμπώσω με την εξωτερική μου εμφάνιση θα τους εντυπωσιάσω και ως άνθρωπος. Περίεργο, ε?
Τον περιεργαζόμουν την ώρα που μίλαγε. Δεν είχε τπτ άσχημο πάνω του, παρόλα αυτά δεν θα τον έλεγα ωραίο. Πρόσεξα τα χέρια και τα παπούτσια του, μου φάνηκαν οκ. Η Ε. τον κοίταγε κι έλιωνε κι ο Τ. μάλλον τον συμπάθησε (κι εσύ τέκνον Βρούτε?), πράγμα που μ’ εκνεύρισε ιδιαίτερα. Φυσικά εξακολουθούσε να μου μιλάει με προκλητικό ύφος (ήθελα να ‘ξερα αυτή η Ε. μόνο τα δικά μου βλέπει και ακούει?) «Εσύ Osela, δεν είσαι με κπν»? «όχι» (=αν είχα κπν εδώ θα ήμουν τώρα πανίβλακα?) «Ίσως σου φέρω γούρι και γνωρίσεις κπν σήμερα» «Λες?» (=πρώτον, αν είναι σαν εσένα να μου λείπει και δεύτερον, μοιάζω να ‘χω ανάγκη?!) «Πάντως τον φίλο μου προχθές τον έκανες 1000-0, τον ισοπέδωσες τον άνθρωπο» «Ε, όχι, τι λες τώρα?» (=το ξέρω ανόητε, και να φανταστείς ότι δεν προσπάθησα καν)

Στο Ίδιο Έργο Θεατές
Στο 2ο ποτό η Ε έπιασε κουβέντα με τον Τ. κι εγώ ξέμεινα με το αμόρε. Της ζήτησα ένα camel (λύγισα) κι αποφάσισα να μην μιλήσω αν δεν μου μιλήσει αυτός πρώτος. Το τσιγάρο για μένα χρησίμευε πάντα σαν μετρητής, και μάλιστα πολύ έγκυρος, αλλά θα το αναλύσω άλλη φορά αυτό. Περίπου στο μισό, το αμόρε έσπασε την σιωπή. Μιλήσαμε για ταξίδια και μίλαγε λες κι αυτός ήταν ο Κολόμβος ή ο Μάρκο Πόλο κι εγώ κανας μούτσος. Το κατάπια κι αυτό, ωστόσο, μαζί με 3 συνεχόμενες γουλιές βότκας. Ίσως να είχα χαλαρώσει, αν δεν είχε αυτό το ειρωνικό βλέμμα τις στιγμές που μεσολαβούσανε χωρίς να μιλάμε. Βλέμμα υπεροψίας, κυριαρχίας. Επιπλέον, είχα αυτή την περίεργη αίσθηση, δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς, σα να διαδραματιζόταν μια δεύτερη, παράλληλη, σιωπηλή κουβέντα.

Ζήσαν Αυτοί Καλά…
Την Κυριακή ήρθε η Ε για καφέ και ήταν μες την τρελή χαρά. Και τι καλό που είναι το αμόρε, και τι έξυπνος, και τι το ένα και τι το άλλο…….. Χάρηκα πολύ που την είδα ευτυχισμένη και δεν της είπα ότι ο τύπος εξακολουθεί να μου φαίνεται bad news. Ας είναι. Προς το παρόν θα είμαι ο νάνος της Χιονάτης, παρά η κακιά βασίλισσα.
Το ΣΚ τους κάλεσα στο εξοχικό. Θ’ αγιάσω.

Nietzsche VS Fichte

2008-02-25T23:40:00.001+02:00

Ύστερα από πρόσκληση του Hades, παίρνω κι εγώ μέρος στο παιχνίδι με τα βιβλία.

Σε ίση απόσταση λοιπόν αυτή την στιγμή βρίσκονται στην μικρή βιβλιοθήκη δεξιά μου 2 βιβλία, το Jenseits von Gut und Bοse (=Πέρα απ' το Καλό και το Κακό) του Friedrich Nietzsche και το Die Bestimmung des Menschen (= Ο Προορισμός του Ανθρώπου) του Johann G. Fichte.

Το πρώτο γράφτηκε το 1885 και το δεύτερο το 1800, δηλαδή λίγο νωρίτερα. Τελευταία έχω την τάση να διαλέγω 2 βιβλία και να τα διαβάζω παράλληλα, μ' αρέσει αυτός ο ανορθόδοξος "διάλογος".

Ο Προορισμός του Ανθρώπου, Βερολίνο, 1800, μέρος Γ' "Πίστη" (Μέρος Α΄"Αμφιβολία", Β "Γνώση")

Στο Γ' μέρος, καταδεικνύει την εγκυρότητα του ηθικού πράττειν πέρα από τα υποκειμενικά κριτήρια του "εγώ".

σελ 123 (λέει ότι οι κυρίαρχες τάξεις επεκτείνουν και κληροδοτούν τα προνόμιά τους στους απογόνους τους, χωρίς ποτέ να πουν φτάνει)

"Μέχρι η καταπίεση να φτάσει εντέλει στο ανώτατο σημείο και να γίνει εντελώς ανυπόφορη και οι καταπιεσμένοι να ανακτήσουν από την απελπισία τις δυνάμεις τους, που το από αιώνες σβησμένο θάρρος τους δεν μπορούσε να τους δώσει. Τότε δεν θ' ανεχτούν πλέον κανέναν ανάμεσά τους που δεν θα αρκείται στο να είναι και να παραμένει ίσος μ' όλους. Για την αμοιβαία προστασία από την μεταξύ τους άσκηση βίας κι από την εκ νέου αναφαινόμενη καταπίεση, θ' αναλάβουν όλοι αναμεταξύ τους τις ίδιες δεσμεύσεις."

Πέρα απ' το Καλό και το Κακό, Μόναχο, 1885 (Ο ίδιος ο τίτλος του έργου δείχνει την οπτική που υιοθετεί εδώ ο συγγραφέας-πέρα από τις έννοιες της κοινής ηθικής, πέρα από τις απόλυτες αξίες που έχουμε κληρονομήσει από την ιουδαικοχριστιανική παράδοση.)

σελ 123, μέρος 7ο (Λίγο πριν απευθύνεται στους λόγιους, οι οποίοι πρέπει να μπουν στην υπηρεσία των δυνατών, σαν απλά όργανα γνώσης... Δεν θα έπρεπε να πιστέψουμε όμως ότι οι αμοραλιστές της αύριον δεν έχουν τις δικές τους αξίες. Στο έβδομο μέρος, ο Νίτσε επιδιώκει να τις απαριθμήσει και να δείξει σε τι διαφέρουν από τις μέτριες αρετές, για τις οποίες καμαρώνουν οι αδύνατοι.), παράγραφος "Εντιμότητα"

"Όλοι οι θεοί μέχρι σήμερα δεν ήταν τέτοιοι διάβολοι που έγιναν άγιοι και ξαναβαφτίστηκαν? Και τί ξέρουμε τελικά από εμάς? Και πώς θέλει να ονομάζεται το πνεύμα που μας οδηγεί (είναι ζήτημα ονομάτων)?

Προσκαλώ όχι 5, αλλά όλους τους συγκάτοικους του Οίκου, όσους δεν το έχουν κάνει ήδη, να πάρουν τώρα μέρος ( ή να κάνουν copy-paste.)

gnostos-agnostos, earth, george, diamond, liker also invited (special guest)

Κανόνες:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.

4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Rewind

2008-02-22T19:02:00.003+02:00

Παρασκευή πρωί....(4 Ρίχτερ, Μετασεισμός)

Η μέρα μου φάνηκε ατελείωτη! Μέχρι τις 9:30 είχα ήδη τελειώσει 2-3 πραγματάκια που έπρεπε να γίνουν άμεσα, αντικατέστησα μία συνεργάτιδα (στο γραφείο της, ευτυχώς), έριξα τον καφέ (τον δικό της, ευτυχώς) πάνω στα άπειρα, ατάκτως ειρημμένα έγγραφα (τα δικά της, ευτυχώς), σκοτώθηκα να τα σκουπίσω /καθαρίσω και ό,τι δεν κατάφερα να σώσω, απλά το πέταξα. Μετά απ' όλη αυτή την αναστάτωση, νόμιζα ότι η ώρα είχε πάει τουλάχιστον 11:30, αλλά μπα. Μέχρι τις 13:00 που μου τηλ η Ε, καθόμουν σ' αναμένα κάρβουνα, δεν ήθελα να την στεναχωρήσω. Όταν τελικά μιλήσαμε ήταν θυμωμένη, αλλά ψύχραιμη. Προσπάθησα να της εξηγήσω, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να καταλάβει. Μου είπε ότι εγώ τον πήρα απ' τα μούτρα και δεν του έδωσα κανένα περιθώριο εξαρχής. Και ότι αν θέλω να επανορθώσω σαν καλή φίλη που ξέρει ότι είμαι, θα προσπαθήσει αν τον πείσει (έλεος) να ξαναβγούμε αύριο. "Εντάξει, θα είμαι καλή" της είπα. "Osela δεν θέλω να είσαι καλή. Θέλω να συρθείς" "Οκ" "όχι οκ, Οsela, μου το υπόσχεσαι" "Εντάξει".

Θα ξαναρχίσω το κάπνισμα.

Κάτι μου λέει ότι αύριο θα χρειαστώ 1 τσιγάρο.

Πέμπτη βράδυ (7,5 Ρίχτερ)

(Το Χρονικό Μιας Καταστροφής)

Είμαι με την Ε και το καινούριο amore της σ' ένα ροκ μπαράκι κι έχει έρθει κι ένας φίλος του. Το amore δεν το πολυσυμπάθησα -ως συνήθως-, αν και δεν έχω εντοπίσει ακριβώς τον λόγο. Μου φάνηκε μάλλον υπερβολικά καλός για να 'ναι αληθινός. Ψώνιο. Κι αυτός όμως, δεν πρέπει να πέταξε απ' την χαρά του που με γνώρισε. Ο φίλος του δεν ήταν άσχημος. Ούτε ξενέρωτος. Ούτε ψώνιο. Ήταν, πώς να το πω, σα να προσπαθούσε πολύ. Το κούραζε το θεματάκι. Περίμενα περισσότερα από έναν ψυχολόγο. Στην αρχή μιλάγαμε για τα ψυχολογικά πειράματα και μου άρεσε η κουβέντα, αλλά μέχρι εκεί. Μου είπε βέβαια ότι του άρεσε η τσάντα μου (και μου φάνηκε έξυπνο δόλωμα αυτό) -εννοείται δεν τσίμπησα.

Μετά από 2 βότκες και πολλές άγριες ματιές της Ε., αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στο αμόρε και τον ρώτησα 2-3 πραγματάκια για την δουλειά του, αλλά και πάλι μου φάνηκε επιθετικός, οπότε κάπου εκεί τελείωσε κι η δική μου υπομονή -είπαμε δεν καπνίζω κιόλας-. Άρχισε λοιπόν ένας διάλογος/διαγωνισμός ειρωνίας και σνομπισμού (εγώ δεν χρειάζεται να προσπαθήσω και πολύ, I' m a natural), που τελείωσε μ' αυτόν να μου λέει "για ξανθιά δεν είσαι και τόσο γλυκιά" , εμένα ν' απαντάω "όσοι μου το 'χουν πει αυτό με γούσταραν", τον ψυχολόγο να μας κοιτάει άναυδος και την Ε να παθαίνει 3 εγκεφαλικά.

Τουλάχιστον γυρίσαμε σπίτι μ' αυτοκίνητο κι όχι με ασθενοφόρο.

Look Who' S Back !

2008-02-18T16:44:00.004+02:00

(Back Again)
Ενός Κακού ...
Αναστήθηκα λοιπόν, μετά από τόσες μέρες, σχεδόν 10!!! Μέχρι και στον γιατρό αναγκάστηκα να πάω, τέτοιο βήχα είχα. Βέβαια αν ήταν στο χέρι μου δεν θα πήγαινα, πάντα φοβάμαι ότι θ' ακούσω το χειρότερο.
Πας για μια γριπούλα, ένα κρυωματάκι και σε στέλνει για βιοψία -μακρυά από εμάς. Γυρισα στο γραφείο και παραδόξως δεν τα είχαν θαλασσώσει χωρίς εμένα. Το αντίθετο θα έλεγα. Τα βρήκα όλα μια χαρά. Τους απείλησα βέβαια ότι αν με συγχίσουν θα βήξω πάνω τους, κι αυτό τους έδωσε κπ κίνητρο θα 'λεγα.

...Μύρια Έπονται
"Ο Internet Explorer δεν μπορεί να εμφανίσει την σελίδα". Εδώ και μέρες. Τα νεύρα μου. Γιατί????
Τώρα γράφω απ' το εφεδρικό laptop, ένα άσχημο HP, το οποίο όμως μια χαρά με εξυπηρετεί στην ανάγκη. Άρα έχει πρόβλημα το laptop μου, αφού η σύνδεση λειτουργεί στο εφεδρικό (σαίνι είμαι ε?).

Just Shoot Me
Έχω να καπνίσω 3 βδομάδες κι ο Φυγάς μου λέει να πάμε στην Τυνησία. Πώς να το αντιμετωπίσω τώρα αυτό? Πόση ψυχραιμία να δείξω?

I missed you all,

Φιλάκια!

Sick And Tired

2008-02-06T22:23:00.000+02:00

Κυριολεκτικά όμως.
Ή Αλλιώς "Όλα Τα 'Χε Η Μαριορί Ο Φερετζές Της Έλειπε"

Η Μαριορί
Στην αρχή ένιωθα κούραση, μετά εξουθενώθηκα και παράλληλα αρρώστησα. Χθες έφυγα από την δουλειά στις 11:30, ήρθα σπίτι και κοιμήθηκα μέχρι τις 17:30. Ξύπνησα καλύτερα και χωρίς πυρετό, αλλά το βράδυ πάλι τα ίδια. 37,9.
Ο χρόνος κυλάει απίστευτα αργά...Κοιμάμαι πολλές ώρες κι όταν είμαι ξύπνια δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε κάτι. Έλεγα να διαβάσω λίγο, αλλά αδύνατον.

Ο Φερετζές
Εκτός από την φυσική καταπόνηση, έχω και την mama ό-λ-η μέρα να μουρμουρίζει "ε βέβαια, αφού κυκλοφορείς γυμνή! Η μέση σου είναι συνέχεια έξω! Είδες η Λένα που φοράει φανελάκι (μπλιάχ) δεν αρρωσταίνει!"
Όταν σταματάει αυτή η "κασέτα", βάζει την άλλη, για την διατροφή:
"Πώς να μην αρρωστήσεις, φρούτα και λαχανικά δεν τρως! (τρώω, απλά όχι όλα) Ο οργανισμός χρειάζεται άμυνα, πού είναι η άμυνά σου? Μονίμως είσαι χλωμή! (ναι σιγά) ...Σου είπα τι μου είπε η μαμά της Ε. γιατί η Οσέλα αδυνάτισε τόσο πολύ, μόνο κόκαλα έμειναν (ναι, μου το πες 1000 φορές, ειλικρινά δεν είμαι και τόσο αδύνατη, το βάρος μου είναι σταθερό)
Εντάξει δεν θυμώνω, συνήθως γελάω. Σκέφτομαι ότι όλοι οι γονείς πρέπει να λένε τα ίδια, μάλλον τους δίνουν 1-2 κασέτες στο μαιευτήριο, μαζί με το μωρό.

Κατά Τ' Άλλα..
...Γκρινιάζω συνέχεια και κανείς δεν λέει το παραμικρό, τρώω σούπες και πίνω τσάι -όποιος έιχε μετοχές στην Lipton πλούτισε. Την Παρασκευή έλεγα να πάω σ' ένα μεγάλο πάρτυ, για να δούμε, θα είμαι καλά??? Please God!
Πάω να δω nip/tuck

Φιλάκια!

Ιατρικό Ανακοινωθέν (Update)
Σήμερα Παρασκευή ξύπνησα σχετικά καλά. Μέχρι το απόγευμα δεν έκανα πυρετό. Τώρα έχω περίπου 37,5.
Εννοείται ότι δεν θα πάω στο πάρτυ... Το πάρτυ που περίμενα από τον Σεπτέμβριο. Είμαι μέσ' τα νεύρα. Και δεν έχει και nip/tuck σήμερα! Γμτ!!!

Happy Birthday

2008-01-31T01:58:00.000+02:00

Το blog έχει γενέθλια.

Κλέινει 1 χρόνο. Αύριο.

Δηλαδή τί ζώδιο είναι, Αιγόκερως???

(Ας βγάλω λόγο)

Δεν αισθάνομαι ότι κάνω κτ ξεχωριστό γράφοντας εδώ ή στον Οίκο. Κάνω τον χαβαλέ μου, περνάει η ώρα μου, λέω αυτά που σκέφτομαι -για την ζωή μου κυρίως- και τέλος. Ούτε γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, ούτε επανιδρύω το blogger (μακρυά από μένα αυτά), ούτε τίποτα.

Μ' αρέσει όμως η επικοινωνία και η ανταλλαγή απόψεων. Έχω γνωρίσει ανθρώπους, που με τα σχόλιά τους, με βοηθούν να βλέπω και την άλλη πλευρά του νομίσματος, γιατί κάθε νόμισμα έχει δύο πλευρές. Και που μ' έκαναν να γελάσω όταν ήμουν λυπημένη. Που μπήκαν στον κόπο να με συμβουλέψουν. Που με νευρίασαν. Που μου έλειψαν όταν δεν έγραφαν συχνά. Που άνοιγα το laptop και αγωνιούσα να δω τι έγραψαν στο δικά τους blog. Που θα με στεναχωρούσε η σκέψη να κλείσουν τα blog τους, γιατί τότε θα τους έχανα. Και δεν θέλω.

(Κι επειδή έπρεπε να παρουσιάσω κάποια πρόοδο, είπα να προσπαθήσω να βάλω μια εικόνα.

Έτσι για το καλό. Άντε και τραγούδι.)

Φιλάκια!

Socializing

2008-01-25T15:32:00.000+02:00

Το Γεγονός

Πήγα με την Ε. σ' ένα φοιτητικό πάρτυ -εγώ δεν ήθελα, αλλά τι να έκανα, αναγκάστηκα- και συνειδητοποίησα ότι έχω τελειώσει την σχολή, δεν είμαι πια φοιτήτρια και ακόμα χειρότερα, δεν μοιάζω πια με φοιτήτρια. Oh, mon Dieu!

Ο Κόσμος

22χρονα αγόρια και κορίτσια που χοροπηδούσαν σαν κατσίκια με το britpop στυλάκι τους -μ' αρέσει πολύ. Οι Δεν Τρέχει Τίποτα. Οι εκπρόσωποι των παρατάξεων να χαιρετάνε όλον τον κόσμο. Το 'χω μάθει το ποιηματάκι, είναι άλλωστε τόσο τυποποιημένο. Ελαφρώς κυριλέ ντύσιμο με trendy στοιχεία -μην μας πουν και συντηρητικούς-, πλατύ χαμόγελο, 1-2 κοπλιμέντα, ένα αστειάκι και έξω απ' την πόρτα. Next! Tα μπακούρια με το αποκρουστικό σχεδόν χιούμορ και το τύπου greek lover καμάκι. Αυτοί που ήρθαν να ψαρέψουν γκόμενο/ γκόμενα. Αυτοί που ήρθαν για να δουν, κι αυτοί που ήρθαν για να τους δουν. Και φυσικά οι άσχετοι, οι φίλοι φίλων κλπ.

Τα Υπερ

Ευτυχώς οι περισσότεροι πίνανε μπύρα, τεκίλα και σφηνάκια, οπότε εγώ είχα σχεδόν όλη τη βότκα για μένα. Επίσης (με χαρά) διαπίστωσα πως πολλά κορίτσια στα 21 ή τα 22 δείχνουν μεγαλύτερες απ' ότι εγώ και η Ε. Το ίδιο ισχύει και για τ' αγόρια (χιχι).

Τα Κατά

Οι φοιτητές καπνίζουν στριφτά. Και δεν έχουν λεφτά. Όλα τα στραβά τελειώνουν σε -φτα.

Τα Ευτράπελα

"Εμεις? Φοιτήτριες είμαστε, απ΄το Παιδαγωγικό!"

Στον Δρόμο Για Το Σπίτι

-Μια φορά φοιτήτρια, πάντα φοιτήτρια

-You wish...

(Δεν λέω ποια είπε τι)

Rehab

2008-01-17T00:04:00.000+02:00

Σήμερα πήγα στο γυμναστήριο μετά από τόσες μέρες και η αλήθεια είναι ότι ανακουφίστηκα. Η γυμναστική είναι τόσο αναζωογονητική, που όταν πήγα σερνόμουν κι όταν έφυγα πετούσα. Μετά έκανα μπάνιο, πήγα στον Τ. για καφέ και είδαμε prison break. Καλούτσικο και "κολλητικό", αλλά δεν το λες και lost.

Με παρέσυρε και η δουλειά αυτές τις μέρες και ξεχάστηκα. Μέχρι το τέλος της βδομάδας θα βάλω τελεία και παύλα σε μια υπόθεση που με απασχόλησε τους τελευταίους 2-3 μήνες και ομολογώ ότι υπήρχαν στιγμές που δεν καταλάβαινα γιατί ασχοληθήκαμε εξ' αρχής -εγώ βασικά- ούτε και πίστευα ότι θα δω φως στο τούνελ. Τώρα όμως που το παζλ συμπληρώνεται, τώρα είμαι ιδιαίτερα περήφανη.

Επίσης σκέφτομαι ότι η δουλειά, την οπoία κατηγορούμε για την έλλειψη χρόνου μας, για το στρες και πολλά άλλα δεινά, ίσως όχι άδικα, μας προσφέρει και κάτι. Και δεν αναφέρομαι στα λεφτά. Μας κάνει να αισθανόμαστε δημιουργικοί, σπουδαίοι, ότι προσφέρουμε κτ στην κοινωνία.
Ότι είμαστε ικανοί.

Ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Τελευταία είχα τις μαύρες μου, δεν το έκρυψα. Δουλεύοντας όμως, αισθάνθηκα καλύτερα. Όχι τόσο γιατί ξέχασα τα υπόλοιπα, δεν είμαι στρουθοκάμηλος, όσο επειδή πήρα θάρρος από την καλή μου απόδοση.

Ε, ναι λοιπόν, με λένε Osela και είμαι καλά. :-)

ΥΣ. Ξέρει κανείς πού είναι η Γουαδελούπη???

The Insider

2008-01-08T15:30:00.000+02:00

Τελευταία είχα πάρε- δώσε μ’ έναν απ’ τους συνεργάτες μας. Δηλαδή δεν ήταν στο γραφείο μας, αλλά συνεργαζόμασταν. Δεν τον είχα δει ποτέ, μάλλον δεν είχα καταλάβει ποιος ήταν, αυτός όμως με ήξερε. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο, για καμιά υπόθεση. Μου άρεσε η φωνή του. Είχα γράψει το ονοματεπώνυμό του σε μια γωνιά του επιτραπέζιου ημερολογίου μου, για να το θυμάμαι. «Την επόμενη φορά που θα έρθω στο γραφείο σας, θα με κεράσεις καφέ». Αυτή ήταν η τελευταία φορά που μιλήσαμε. Σήμερα το πρωί όλοι ήταν αναστατωμένοι. Πλησίασα διστακτικά όταν άκουσα τον Άλκη να λέει για τον αιφνίδιο θάνατο του συνεργάτη μας. Ήταν μόλις 41 ετών, όταν η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά.

Το μεσημέρι βυθίστηκα σ’ έναν βαθύ ύπνο 3 ωρών κι από την ώρα που ξύπνησα σκέφτομαι την ζωή μου. Τα λάθη μου. Τις καταπιεσμένες επιθυμίες μου. Τους ανθρώπους που άφησα πίσω μου. Αυτούς που όλο λέω να τους τηλ να δω τι κάνουν, αλλά τελικά ποτέ δεν σηκώνω το ακουστικό. Εκείνους που με προσπέρασαν. Το γυμναστήριο που έχω να πάω 2 βδομάδες. Την εμμονή μου με την εικόνα, τις λεπτομέρειες, την εμφάνιση. Το κάπνισμα. Τον καβγά μου με τον καθηγητή που μου κόστισε την ομιλία μου στο συνέδριο. Τα αισθήματά μου για τον ακατονόμαστο. Που δεν πήγα στην Ιταλία πέρσι.

Τελικά έχω πολλά απωθημένα. Και είμαι μόλις 26. Φαντάσου στα 46! Όλοι έτσι είναι, ή μόνο εγώ? ? ? ? Και η πλάκα είναι ότι ένα βράδυ που τα πίναμε με τον Φυγά και τον Τ., ο Φυγάς ρώτησε αν υπάρχει κτ που έχουμε μετανιώσει και θα θέλαμε ν’ αλλάξουμε αν μπορούσαμε, κι εμένα δεν μου ήρθε τπτ στο μυαλό. Ειλικρινά όμως. Μόνο ο καβγάς με τον καθηγητή, αυτό του είπα ότι θα χειριζόμουν αλλιώς. Και τώρα δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω κι από που να τελειώσω.

Ζούμε την ζωή μας σαν να πρόκειται να ζήσουμε χίλια χρόνια. Να αποταμιεύσω, να κοιτάξω να πάρω σπίτι, ν’ αλλάζω αυτοκίνητο κάθε 5 χρόνια, σε 10 χρόνια θα κάνω αυτήν την δουλειά, μαζεύω μόρια, μαζεύω προϋπηρεσία, κάνω μεταπτυχιακό, κρατάω το βάρος μου χαμηλά και γυμνάζομαι για λόγους υγείας πρώτα απ’ όλα.

Από την άλλη, πάντα γοητευόμαστε από τα γνωστά ρητά «άδραξε την μέρα», «ζήσε σαν να μην υπάρχει αύριο» κλπ. Εγώ 1-2 φορές ήπια σαν να μην υπήρχε αύριο, και ειλικρινά την άλλη μέρα ευχήθηκα πραγματικά «να μην υπήρχε αύριο». Τις μέρες που πέρασα με τον ακατονόμαστο ,ωστόσο, εκείνες τις 3 μοναδικές μέρες που ένιωσα πλημμυρισμένη από ευτυχία κι έρωτα, που ξέχασα τον κόσμο, θα τις ξαναζούσα πολύ ευχαρίστως.

Για πολλούς το δύσκολο είναι να χαλαρώσουν. Για μένα αυτό είναι το εύκολο. Είμαι από την φύση μου παρορμητική, αυθόρμητη και τεμπέλα. Εκεί που δυσκολεύομαι είναι να έχω ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα. Να το τηρώ ό, τι και να γίνει.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, προσπαθώ να ισορροπήσω ανάμεσα στις σκέψεις μου και νιώθω την σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου να ξυπνάει.

New Year's Resolution !

2008-01-01T18:45:00.000+02:00

Για το 2008...

...αντί για ευχή/ υπόσχεση

θέλω να υπενθυμίσω αυτό

που γράφω και

"για εμένα"

αριστερά του blog.

Life Is Short. . .

Forgive Quickly. . .

And

Kiss Slowly.

Στον Πλανήτη Happy

2007-12-26T20:25:00.000+02:00

Ήρθε λοιπόν η Λένα για τις γιορτές και είμαι πολύ χαρούμενη. Ξυπνάμε γύρω στις 13:00, τρώμε πρωινό και καφέ, μετά βγαίνουμε έξω για δεύτερο καφέ με την υπόλοιπη παρέα μου, γυρίζουμε σπίτι, βλέπουμε καμιά ταινία, αράζουμε με τους γονείς μου λίγο, προβάρουμε ρούχα, βγαίνουμε μετά τις 12:30, γυρίζουμε το πρωί και πέφτουμε ξερές για ύπνο. Πλήρης ανευθυνότητα. Καμία σοβαρότητα. Νηφαλιότητα ,μηδέν. Άγχος- προβλήματα, μηδέν.
Αυτή είναι ζωή.

Κι εκεί που νομίζω πως τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε καλύτερα, είναι κι ο Φυγάς εδώ τί άλλο να ζητήσω, τσουπ, μου σκάει μήνυμα ανήμερα των χριστουγέννων. "χρόνια πολλά κούκλα μου, ελπίζω να περνάς καλά και να είσαι χαρούμενη. φιλιά" Και μόνο που είδα ότι αποστολέας ήταν ο ακατονόμαστος, σφίχτηκε το στομάχι μου. Όλα γύρω μου έγιναν πιο όμορφα. Κρατήθηκα μέχρι το βράδυ και του απάντησα τότε. Η Λένα μου είπε ν' απαντήσω κτ πρόστυχο, αλλά εγώ λιποθύμησα και μόνο στην ιδέα. Τελικά σκεφτήκαμε μαζί κτ, που δεν το λες πρόστυχο, αλλά ούτε και flat. "πολλά υποσχόμενο". Έτσι είπε η Λένα ότι λέγεται το μην που έστειλα στον dj.

Με τις βλακείες της Λένας, έτσι και βρεθούμε και δεν γίνει κτ, θα γίνω ρόμπα. Και θα με περάσει και για τρελλή.

Άγιε Μου Βασίλη

2007-12-18T17:04:00.000+02:00

Φέτος έπαθα ένα σοκ με τ' όνομά σου, αλλά μάλλον το ξεπέρασα. Η αλήθεια είναι ότι την χρονιά που μας πέρασε ήμουν καλό κορίτσι. Θα μπορούσα και καλύτερα, αλλά τί να κάνω κι εγώ, άνθρωπος είμαι, καταλαβαίνεις.

Θέλω λοιπόν να ζητήσω 1-2 πράγματα, αν σου είναι εύκολο (για τα υπόλοιπα υπάρχει η mastercard, στην συγκεκριμένη περίπτωση ο daddy)

Πρώτον, 10 μέρες άδεια, για να πάω διακοπές σε εξωτικό μέρος. Εδώ να κρυώνουν όλοι, να φοράνε παλτό και γάντια, κι εγώ να λιάζομαι σε κάποια μακρινή παραλία, πίνοντας κοκτέιλ και τρώγοντας φρούτα. (ειδικά γι' αυτό βάλε τα δυνατά σου, το θέλω πολύ)

Δεύτερον, μία βραδυνή τσαντούλα prada. Είμαι σίγουρη πως αν την δεις, θα την ερωτευτείς κι εσύ!

Τρίτον, να πέσει ο ακατονόμαστος στα πόδια μου και να με παρακαλάει. (χιχιχι)

Τέταρτον, p-l-e-a-s-e -μόνο για το 2008, να μην παχαίνουν τα γλυκά. Ούτε που θυμάμαι από πότε έχω να φάω (αξία: ανεκτίμητη)

Αυτά λοιπόν, κι αν θυμηθώ κάτι άλλο θα σου γράψω πάλι.

Σε περιμένω!!!

Απεργώ Άρα Υπάρχω

2007-12-12T15:59:00.000+02:00

-Θ' απεργήσουμε?
-Φυσικά.
Έτσι κι έγινε.

Με την απεργία πήγα νωρίς γυμναστήριο, ήπια και έναν καφέ με την Ε., που είχα να την δω μέρες. (Η Ε. ως ζωγράφος είναι σε μια μόνιμη απεργία.) Μια άλλη συνάδελφος έλεγε ότι θα κρατήσει αυτή το παιδί αντί να το πάει στον παιδικό, ενώ η προισταμένη είπε ότι θα κάνει δουλειές στο σπίτι.

Απ' ό,τι βλέπω, όλοι κάνουν απεργία για τους σωστούς λόγους.
Δεν πειράζει. Υγεία να υπάρχει, να φτάσουμε στα 65.

ON

2007-12-08T14:19:00.000+02:00

Η βδομάδα κύλησε ήρεμα και χωρίς διάθεση. Λειτουργούσα σε "safe mode". Παρόλ' αυτά, δεν μπορείς να σταματήσεις την ζωή. Με κάποιες τύψεις βγήκα του Αγ. Νικολάου που γιόρταζαν κτ φίλοι, πήγα και χθες για καφέ με την διπλανή μου από το σχολείο.... Το βράδυ μου στειλε μην ο dj. Αυτό με χαροποίησε ιδιαίτερα. Βασικά πέταξα απ' τη χαρά μου. Δεν μου είπε τπτ σπουδαίο, απλά να δει τι κάνω. Ευτυχώς έδειξα ψυχραιμία και δεν του απάντησα (αν την πατήσεις μια φορά...). Θα περιμένω να περάσουν 1-2 μέρες και θα του στείλω μετά.

Το πρωί ξύπνησα απ' τις 10:00 και έκανα δουλειές. Η mama έτριβε τα μάτια της. (-Γιατί ξύπνησες νωρίς, θα πας πουθενά? -όχι mama, απλά ήθελα να κάνω κτ δουλειές που είχα αμελήσει εδώ και καιρό -Δεν είμαστε καλά...) Σκούπισα το δωμάτιό μου, κατέβασα τα βιβλία από τις βιβλιοθήκες, ξεσκόνισα τα ράφια, τα ταξινόμησα, και γενικά ήμουν πολύ νοικοκυρά. Έβαλα δυνατή μουσική για παρέα και όλα φάνηκαν πιο εύκολα.

Μπορεί και να είναι.

20 του μηνός έρχεται ο Φυγάς. Μια χαρά με βρίσκω.

Goodnight Moon

2007-12-04T20:52:00.000+02:00

Έχω στεναχωρεθεί πολύ. Πέθανε ένας παλιός μου φίλος από τη σχολή. Δεν ήταν ούτε 25. What a waste..

Σα Να Μην Πέρασε Μια Μέρα

2007-12-04T14:35:00.000+02:00

Από την Παρασκευή μέχρι και χθες ήμουν στην Λένα, στην Περαία. Ο καιρός στην Θεσσαλονίκη είναι κρύος, αλλά τον περίμενα χειρότερο. Ήταν σχεδόν μια ευχάριστη έκπληξη.

Αγόρασα ένα κοτλέ μπορντώ σακάκι ,με καφέ δερμάτινα μπαλώματα στους αγκώνες, πάρα πολύ ωραίο. Η Λένα πήρε ένα μπεζ παντελόνι για το γραφείο με κάπα από πάνω. Ειλικρινά δεν μ' αρέσουν καθόλου οι κάπες. Ούτε νεκρή δεν θα φορούσα. Γενικά η μόδα φέτος δεν μ' ενθουσίασε. Βρήκα και κάτι τέλεια μποτάκια escada, αλλά δεν ξέρω αν θα τα φορέσω και πολύ.

Όταν καθίσαμε να πιούμε καφέ, μετά από 6 ώρες shopping, συνειδητοποίησα ότι ακόμα σκέφτομαι τον βλάκα, τον αχρείο dj. Ήμουν σην πόλη του, άλλωστε. Δεν το θέλω, αλλά τον σκέφτομαι. Νόμιζα ότι τον είχα ξεχάσει. "θέλεις να πάμε το βράδυ στο μαγαζί που δουλεύει?" "Είσαι τρελλή????? Με τίποτα". Γιατί δεν γίνεται να συναντηθούμε τυχαία? Τί καλά που θα ήταν να τον έβλεπα. Βασικά να μ' έβλεπε αυτός. Εγώ δεν θα του μιλούσα. Ούτε γεια. Κι αν ερχόταν αυτός να με χαιρετήσει, θα τον πάγωνα. Χιχιχι.

Πώς θα γίνει να συναντηθούμε τυχαία?!

Το βράδυ πήγαμε με τους γονείς της Λένας για φαγητό, σ' ένα μεξικάνικο κι αργότερα για ποτό οι δυο μας, σ' ένα πολύ ωραίο μαγαζί, που δυστυχώς, μετά από 3 βότκες, ξέχασα τ' όνομά του. Θυμάμαι όμως ότι γνώρισα έναν φοιτητή από την Βέροια, ήταν δεν ήταν 23, και για κπν άγνωστο σε μένα λόγο, πίστευε ότι θα με ρίξει, κι έτσι μου μιλούσε κανα 20λεπτο, ενώ εγώ κοιτούσα γύρω γύρω. Προσπάθησα να φανώ σνομπ, πράγμα που μου βγαίνει συνήθως φυσικά, αλλά όσο να 'ναι με 3 βότκες χαλαρώνεις. Άσε που τι μου φταιγε το παιδάκι.

Αν ο Άγιος Βασίλης μου 'λεγε να διαλέξω τι δώρο θέλω, ανάμεσα στον Φυγά και τον dj, ντρέπομαι που το λέω, θα διάλεγα τον dj.

Πλάκα πλάκα, ας σκεφτώ τί θέλω από τον Άγιο Βασίλη!

Τι Μου Έμαθε Η Ζωή

2007-11-26T19:43:00.000+02:00

(Από Τις Δουλειές Που Έχω Κάνει Ως Τώρα)

Μπαργούμαν (Φοιτήτρια, 18, μέχρι που το μαθαν οι γονείς μου κι έγινε χαμός)
1. Όσο πιο ευγενικός είναι ένας άντρας άνω των 40-45, τόσο πιο αγενής και αισχρός είναι μόλις διαφωνήσεις μαζί του.
2. Είναι απίστευτο πόσα πράγματα είναι πρόθυμος να σου αποκαλύψει ένας άγνωστος.

Ξεναγός (19, για να μάθω πώς βγαίνουν τα λεφτά και να μην κοπροσκυλιάζω στις διακοπές- ιδέα του daddy, εννοείται)
3. Τελικά δεν βγαίνουν και τόσο δύσκολα.
4. Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν περισσότερα από την ξεναγό, και το δείχνουν
5. Τα παιδιά είναι εχθροί μου

Εφημερίδα (22, με την βοήθεια του daddy, εννοείται)
6. Τελικά αυτά που σκέφτεσαι εσύ τα σκέφτονται κι άλλοι...
7. ...πολλές φορές όχι αυτοί που νόμιζες
8. Κάποια στιγμή πρέπει ν' αποφασίσεις αν είσαι έτοιμος να συγκρουστείς, με ποιους, και πόσο. Εγώ δεν ήμουν. (ή αλλιώς, είναι καλύτερα να τα λες από τον καναπέ)

Καθηγήτρια (Ιδιαίτερα μαθήματα, σε διάφορες ηλικίες)
9. Τα παιδιά είναι όλο εκπλήξεις
10. Σε παρατηρούν συ-νε-χει-α
11. Με τους ενήλικες συνενοείσαι πολύ πιο δύσκολα απ' ό,τι με τα παιδιά.

Τρέχουσα Δουλειά (24-σήμερα)
12. Όσο πιο πολλά ξέρεις, τόσο το χειρότερο για σένα.
13. Όσο πιο πρόθυμος,ευγενικός και υπομονετικός είσαι, τόσο το χειρότερο για σένα.
14. Αν έχεις δίκιο και μπορείς να το αποδείξεις, βάλ' τα και με τον Θεό τον ίδιο.
15. Μην φοβάσαι να μιλάς και να λες αυτό που σκέφτεσαι. Ο καταπιεσμένος δεν πέρασε ποτέ καλά.

Κοινό Δίδαγμα
16. Ένα χαμόγελο σε σώζει από πολύ κόπο, χρόνο και νεύρα, σε βγάζει από την δύσκολη θέση και -αν είναι πολύ καλό- σου ανοίγει πόρτες

Τί Ώρα Είναι

2007-11-21T23:24:00.000+02:00

Δεν Θα Ρωτήσω

Από αύριο αρχίζει το Σαβ/κο μου. Την Παρασκευή θα πάρω άδεια, για να πάω με τους γονείς στο εξοχικό. Τέλεια. Ηρεμία και χαλάρωση. Καφές σε μεγάλη κούπα, στη γωνία του μπαρ, χαζεύοντας από την τζαμαρία την θάλασσα απέναντί μου. Αν δεν κάνει πολύ κρύο, θα κάνω και μια βόλτα στην παραλία. Μ' αρέσει ακόμη κι όταν είναι έρημη. Κατά τ' άλλα, κουβεντούλα με παλιούς φίλους, 1-2 ποτά παραπάνω μια που βρεθήκαμε, ύπνος και πρωινή τυρόπιτα απ' τον παραδοσιακό φούρνο του χωριού (γιαμ γιαμ).

Το παράδοξο είναι ότι παρόλο που δεν μένω μόνιμα εκεί- ποτέ δεν έμεινα- αισθάνομαι ότι δεν ανήκω πουθενά αλλού, παρά μόνο εκεί. Κάθε φορά που πηγαίνω, είναι σα να είμαι όχι απλά σπίτι μου, αλλά στο καταφύγιό μου. Νιώθω ασφαλής και γαλήνια.

Αναρωτιέμαι λοιπόν τί είναι τελικά η πατρίδα. Ή μάλλον, πόσο ευρεία έννοια έχει. Κι αν ο καθένας μπορούσε να διαλέξει την πατρίδα του, σαν το πιο αγαπημένο μέρος, εκεί όπου νιώθει απόλυτα αποδεκτός και ασφαλής, και μπορεί να είναι ο εαυτός του, αλλά και είναι πρόθυμος να υπερασπιστεί, ποιο μέρος θα διάλεγε???

Θυμάμαι το αγαπημένο ποίημα του Καβάφη, "η πόλις". Όλοι κουβαλάμε μια "πόλη" μέσα μας. Αυτή μας ακολουθεί σ' όποιο μέρος του πλανήτη κι αν βρεθούμε. Γιατί είναι κομμάτι της ψυχής μας. Ένας μικρός καθρέφτης μας.

Ε λοιπόν, εμένα η "πόλις" μου είναι το μέρος, όπου βρίσκεται το εξοχικό.

Back To.....

2007-11-17T16:10:00.000+02:00

Reality

Από την Πέμπτη είμαι συνέχεια έξω. Το βράδυ για ποτό, Παρασκευή μεσημέρι για φαγητό με κτ συναδέλφους -ήπια και μισό μπουκάλι κρασί και έκανα 2 μπάνια για να συνέλθω- Παρασκευή βράδυ πάλι ποτά με τα κορίτσια, και σήμερα με ξύπνησε η mama από το πρωί. Από τις 11:00 είμαι στο πόδι, αλλά δεν πειράζει, έχω και διάβασμα. Σε λίγο θα πάμε για καφέ όλη η παρέα.

Μ' αρέσει όταν μαζευόμαστε όλοι για να πιούμε καφέ. Παίρνουμε και καμιά εφημερίδα ή περιοδικό και μπορεί να συζητάμε από τις πολιτικές εξελίξεις στην Βολιβία, μέχρι το ερωτικό μπέρδεμα του καθενός, ή την φετινή μόδα.

Η ζωή μου, η πραγματικότητα δηλαδή που είχα συνηθίσει να βιώνω τα τελευταία 7-8 χρόνια, διαδραματίζεται κυρίως τα ΠΣΚ. Αυτό που βιώνω τα τελευταία 2,5 σχεδόν χρόνια με την δουλειά, δεν το έχω συνηθίσει ακόμα, ούτε και το θεωρώ ζωή μου. Κάθε Δευτέρα πρωί είναι σα να μπαίνουν όλα στο γύψο, μέχρι την Παρασκευή, άντε Πέμπτη βράδυ.

Τις καθημερινές δεν προλαβαίνω να κάνω τπτ. Δουλεύω, πάω γυμναστ, διαβάζω, προκύπτει πάντα κτ άλλο σε μένα ή τους άλλους, κι έτσι όλα μένουν για το Σαββατοκύριακο. Επειδή όμως είμαι τεμπέλα, ποτέ δεν κάνω το Σαββατοκύριακο όλα όσα είχα πει ότι θα κάνω.

The Future

Κι ύστερα σου λένε για Πολυτεχνείο. Ποιο Πολυτεχνείο ρε παιδιά?? Σαν εμένα είναι χιλιάδες άλλα παιδιά. Όλοι κηνυγάμε τον χρόνο και το χρήμα. Ποιος θα ρισκάρει την ζωή του για την ελευθερία? Είναι σα να λέμε ότι εγώ δεν πάω στον πόλεμο, σιγά μην πάω εγώ να σκοτωθώ για την ελευθερία της πατρίδας. Στο Πολυτεχνείο όμως θα πήγαινα. Σιγά μην πήγαινες. Είναι ακριβώς η ίδια νοοτροπία. Εγώ αν γινόταν πόλεμος, θα έπαιρνα το πρώτο αεροπλάνο και δρόμο.

Βέβαια το πρόβλημα εντοπίζεται αλλού. Το Πολυτεχνείο είναι σύμβολο. Σύμβολο ενός άνισου, ηρωικού αγώνα, μέχρι τελικής πτώσης. Και σήμερα υπάρχουν Πολυτεχνεία σε πολλές γωνιές του πλανήτη. Ο εχθρός, ωστόσο, δεν είναι πια ορατός. Ο φασισμός, η καταπίεση, δεν εκφράζεται σε 1-2 άτομα, δεν είναι προσωποποιημένος. Έχει αλλάξει πρόσωπο, χέρια και μορφή. Πλέον εκφράζεται με την μορφή μιας ιδεολογίας, "καταπιέσου για το καλό σου" "ναι, αν είναι να είμαι ασφαλής, να εκχωρήσω τις προσωπικές μου ελευθερίες".

Αυτό είναι και η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία της ανθρωπότητας τα τελευταία χρόνια. Το εκβιαστικό δίλημμα ελευθερία ή ασφάλεια. Η μεγαλύτερη παγίδα. Να εκχωρούν οι πολίτες από μόνοι τους τα δικαιώματά τους, έτσι ώστε να μην φαίνεται η στέρηση ελευθερίας.

O Thommas Hobbes το είχε πει από παλιά "Ο φόβος και το σπαθί κρατούν τον άνθρωπο".

Και, για να το πω αλλιώς, κάνε έναν άνθρωπο να φοβάται, και θα κάνει ό,τι του πεις.

Lucky

2007-11-13T17:26:00.000+02:00

Την άλλη βδομάδα μπορεί να έρθει ο Φυγάς. Μου τηλ το μεσημέρι και του είπα να κάτσει στ' αβγά του και ότι αν συνεχίσει έτσι θα φάει όλα τα λεφτά του στα εισητήρια και τι να τον κάνω φτωχό. Αυτός γελούσε, μάλλον δεν καταλαβαίνει ότι σοβαρολογώ. Είναι ένα πρόβλημα αυτό με μένα, δυσκολεύεται ο κόσμος να διακρίνει πότε κάνω πλάκα και πότε μιλάω σοβαρά.

Τέλος πάντων, ψυχραιμία.

Η Ζωή εξακολουθεί αν είναι καλή μαζί μου.Σήμερα μου 'στειλε έναν πολύ ωραίο άντρα στο γραφείο. Βασικά πριν κανα 2μηνο είχα πάει σ' ένα μαγαζί με την Ε. για ποτό. Τότε τον είδα πρώτη φορά. Κοιτιόμασταν (εγώ λίγο) και μετά φύγαμε. Την άλλη βδομάδα ξαναπήγα και τον ξαναείδα με μια κοπέλα. Πάλι με κοίταξε 1-2 φορές, πιο διακριτικά βέβαια. Από τότε δεν ξανασυναντηθήκαμε...μέχρι σήμερα! Μιλούσε στη συνάδελφο και τον χάζευα. Μου 'ριξε και μια κλεφτή ματιά. Δεν είναι και τόσο ωραίος, αντικειμενικά εννοώ, όσο γοητευτικός. Έχει κάτι.

Φεύγοντας, πέρασε από μπροστά μου και μου είπε "γεια".

Κάνε Μια Ευχή

2007-11-12T15:12:00.000+02:00

Μερικές φορές τα πράγματα πηγαίνουν καλά από μόνα τους. Χωρίς να κάνεις τπτ. Η εύνοια που μου δείχνει πολλές φορές η Ζωή με κάνει να νιώθω ξεχωριστή. Από την άλλη, ίσως να είναι όλα μέσα μας. Τελευταία έβλεπα την σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου, όμως αρκετά. Καιρός Του Σχίζειν Και Καιρός Του Ράπτειν, που λέει κι ο συγγραφέας.

Ξεκουράστηκα το Σαβ/κο κι ας μην πήγα στο εξοχικό. Κοιμήθηκα πολύ, διάβασα, βγήκα και ήπια λίγο. Δεν με τρομάζει η Δευτέρα. Ξύπνησα από τις 06:50, κρυώνω, ο καιρός έξω είναι κακός...It’s ok. Κοιτάζω το ημερολόγιο στο γραφείο μου, είναι μονίμως γυρισμένο στον Αύγουστο, με μια ζωγραφιά της Σαντορίνης, και, για να είμαι ειλικρινής, δεν φαίνεται και τόσο μακριά.

Ακούω νοερά το τραγούδι των james "sometimes"

sometimes, when I look deep in your eyes I swear I can see your soul...

Ρόδα Είναι....

2007-11-10T01:12:00.000+02:00

Την μέρα των γενεθλιών μου πήρα το ακόλουθο μην "Χρόνια Πολλά. Ελπίζω να είσαι καλά και να με συγχωρέσεις για όσα δεν έκανα για σένα, και να μπορώ να μαθαίνω νέα σου."

....Και Γυρίζει

Τον αριθμό τον είχα σβήσει, αλλά κατάλαβα ποιος ήταν. Για να είμαι ειλικρινής το σκεφτόμουν, αν θα το θυμηθεί.

Έτσι...

Καλό Κι αυτό!

2007-11-10T01:02:00.000+02:00

Η χωρητικότητα, λέει, των cd μεγάλωσε (και έγινε όση είναι σήμερα) για να χωρέσει η 9η Συμφωνία του Μπετόβεν.

Like No Other

2007-11-06T16:42:00.000+02:00

Κυριακή Βράδυ, 23:30. (Το Προμήνυμα)

Βγήκα με τον Τ., τον έστησα κανα 20λεπτο, αλλά έχει συνηθίσει και δεν φωνάζει πια. Ήπιαμε ένα ποτό και μιλήσαμε για τις γκόμενές του. Γέλασα πάρα πολύ, όχι μόνο για τα περιστατικά που μου διηγείται, αλλά επειδή ο Τ. έχει και αστείο τρόπο να τα λέει. Πάντα μου ανεβάζει την διάθεση. Και πάντα μ' εντυπωσιάζει το γεγονός ότι μερικοί άνθρωποι μιλάνε 2 ώρες χωρίς να λένε τίποτα. Κάτι μου λέει ότι η εβδομάδα θα πάει καλά...

Δευτέρα Πρωί, 08:00. (Το Μήνυμα...)

Διαβάζω ζώδια στο γραφείο. Τι με περιμένει κι αυτή την εβδομάδα... Ενδεικτικά αναφέρω: "Σταματήστε να περιορίζετε τον εαυτό σας με οποιονδήποτε τρόπο" Τί εννοείς αγάπη μου, να πίνω 17 σφηνάκια και να οδηγώ? Να κοιμάμαι μέχρι τις 11:00? Να βρίζω όποιον μου την δίνει? Να φάω 5 κιλά παγωτό? Να αγοράσω ένα τσαντάκι των 800,00 ευρώ? Και συνεχίζει ο ποιητής "Οι ημέρες που ακολουθούν θα σας προσφέρουν θαυμάσιες εμπειρίες, ικανοποιώντας όλες σας τις αισθήσεις, ακόμα και την έκτη" Μα ποια είναι επιτέλους η έκτη αίσθηση?! Όλα τα 'χα, μόνο η νεκροφιλία μου έλειπε. "Εκμεταλλευτείτε κάθε ευκαιρία για νέες εμπειρίες και γνωρίστε μια πιο ευχάριστη πλευρά της ζωής"

Η Ευχάριστη Πλευρά Της Ζωής. (...Που Ήταν Τελικά Λάθος)

Σήμερα είχα μια δύσκολη μέρα. Ξύπνησα στραβωμένη, δεν ήξερα τι να φορέσω, και στο γραφείο μάλωσα μ' έναν τύπο. Το έβλεπα να 'ρχεται, γι' αυτό προσπάθησα πάρα πολύ να μην ασχοληθώ, να μην μιλήσω, να μην συγχυστώ, αλλά τί να κάνω, αυτός απευθύνθηκε προσωπικά σε μένα και ήταν και εριστικός. Και πάλι, δεν πολυ-μίλησα. Μόλις κατάλαβα ότι δεν θα έβγαζα άκρη του είπα ένα ξερό "πηγαίνετε στην προισταμένη ή στον Δ/ντη, αν έχετε πρόβλημα. Εγώ δεν μπορώ να κάνω κτ άλλο". Κατά τις 11:00 έγινε μεγάλος χαμός -αλλά υπογείως- καθώς έπρεπε να βρούμε κτ έγγραφα για μια απόρρητη υπόθεση και η προισταμένη δεν θυμόταν να τα είδε. Στο μεταξύ ο ίδιος ο Δ/ντης με είχε διατάξει τότε να τα διαγράψω από τον υπολογιστή, ώστε να μην έχει πρόσβαση κανένας (ειδικά ο Άλκης) και είχε κρατήσει μόνο ένα cd, το οποίο δεν έβρισκε και γενικά υπήρχε μεγάλη αναστάτωση για καμιά ώρα, μέχρι να βρούμε μια άκρη.

Όταν γύρισα σπίτι το κεφάλι μου το ένιωθα διπλάσιο. Παρόλα αυτά πήγα γυμναστήριο και γύρισα πτώμα. Κί 'εχω και οδοντίατρο σήμερα. Σκέφτομαι πώς θα βγάλω την μέρα κι είναι ακόμα Τρίτη...

Underground

2007-11-03T21:08:00.000+02:00

Σάββατο βράδυ και δεν έχω και πολλά κέφια... Πήγαμε για καφέ με τα παιδιά πριν, ο Μ. και ο Γ. μιλούσαν για μετοχές, ασφαλιστικό και για υποβρύχια (?) κι εγώ έπινα την σοκολάτα μου σιωπηλή, χαζεύοντας έξω από τα τεράστια τζάμια τους περαστικούς. Το μαγαζί δεν είχε πολύ κόσμο, καθίσαμε στο μεγάλο, ξύλινο μπαρ με την βιτρίνα και τους καθρέφτες. Η μουσική ήταν απαλή, γαλλικά τραγούδια, ισπανικά, πιάνο και βιολί. Βυθίστηκα στην μελωδία κι έχασα την κουβέντα.

Τελικά αποφάσισα να πάω να δω έναν φίλο μου τραγουδιστή, μιας και μου τηλ. Για να δούμε, ελπίζω να φτιάξει η διάθεσή μου.

Τελευταία είμαι κάπως πιεσμένη. Κυρίως από τους γονείς μου. Αισθάνομαι ότι είναι περισσότερο επικριτικοί απ' ό,τι συνήθως. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα για ένα Σαβ/κο στο εξοχικό. Θα τηλ και στην Λένα, αν θέλει να έρθει κι αυτή.

Ακούω Edith Piaf, "Non, Je Ne Regrette Rien". Τι όμορφο τραγούδι...

Αφιερωμένο

2007-10-31T16:55:00.000+02:00

Σήμερα γράφω για ένα κορίτσι που κρατούσε συστηματικά ημερολόγιο από την Πέμπτη Δημοτικού μέχρι πριν 3-4 χρόνια. Της άρεσε -ανάμεσα στα γεγονότα κα τις σκέψεις της- να γράφει αποσπάσματα από βιβλία, άρθρα, τραγούδια που αγάπησε.

Να μερικά από αυτά:

"Ποτέ δεν καταλάβαμε κι ας ήμασταν παιδιά γιατί να πολεμήσουμε και πάλι για την Τροία. Ποτέ δεν μας αγάπησες πατρίδα μας γλυκιά, κι ας έκανες το αύριο να μοιάζει μ' ευκαιρία"

"Όποιος δεν είναι ελέυθερος, δεν είναι άνθρωπος. Όποιος δεν είναι ελεύθερος, δεν βλέπει, δεν ξέρει, δεν διακρίνει, δεν αναπτύσσεται, δεν καταλαβαίνει, δεν θέλει, δεν πιστεύει, δεν αγαπάει...δεν υπαρχει" Victor Hugo

"Γέμισες όλη τη ζωή που σου δόθηκε, με ηλίθια προγράμματα και ασήμαντες έγνοιες. Ένα μυαλό ζαλισμένο κι αφηρημένο, τινάζει στον αέρα όλη την αρμονία καλογραμμένων λέξεων και αμείλικτων αριθμών. Καλύτερα να κάψεις ό,τι σε μπερδεύει, αλλά νομίζω ότι δεν θα το κάνεις" Νίκος Βορρεάκος

"Έτσι κι αλλιώς, όταν χαράζεις μία γραμμούλα, είτε μικρή είτε μεγάλη, αρχίζει από κάπου και τελειώνει πάντα σε σένα.. Αυτά τα όρια δεν αλλάζουν με τίποτα"

"Σ΄ αγαπώ όσο δεν αγάπησε ο Ρωμαίος την Ιουλιέτα"

"Είναι δύσκολο να συγχωρήσεις την Ζωή για την δύναμη με την οποία σε παρασύρει στα γρανάζια της. Πώς να συγχωρήσεις τον κόσμο για την ομορφιά του, όταν δεν μπορεί να καλύψει την ασχήμια του? Πώς να τον συγχωρήσεις για την καλοσύνη του, όταν δεν μπορεί να καλύψει την βαρβαρότητά του?

"

"Ο νικημένος έρωτας εξακολουθεί να είναι θησαυρός, κι εκείνοι που διάλεξαν να μην αγαπήσουν ποτέ δεν έχουν κερδίσει καμία νίκη στην ζωή τους" Σαλμάν Ρούσντι.

"Σκέφτομαι πάλι ίσως να μην ήσουν εσύ ό,τι ονειρεύτηκα. Ίσως δεν ήμουν κι εγώ ό,τι ονειρεύτηκες. Έτσι κι αλλιώς όλα είναι προσωπικές οπτασίες. Το νιώθω πως σε χάνω, γλυκειά μου αγάπη, καληνύχτα"

"Αν ο έρωτας δεν είναι το παν, γη και ουρανός μαζί, τότε δεν είναι τίποτα, είναι μονάχα σκόνη" Σαλμάν Ρούσντι

"Τα πιο όμορφα πράγματα είναι αυτά που δεν ζήσαμε, μα τα ακόμα πιο όμορφα είναι αυτά που τολμήσαμε"

"Είπες θα πάγω σ' άλλη γη, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα. Μια πόλις θα βρεθεί καλλίτερη απ' αυτήν...... Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θα βρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σ' ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στις γειτονιές τις ίδιες θα γερνάς και μες τα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις. Πάντα στην πόλη αυτή θα φτάνεις" Καβάφης

Ουφ!

2007-10-30T17:37:00.000+02:00

Σήμερα η μέρα μου φάνηκε τεράστια στο γραφείο. Ατελείωτη. Μετά πήγα γυμναστήριο και τώρα πρέπει να φύγω πάλι, έχω διάφορα να κάνω μέχρι τις 21:30- 22:00. Η Τρίτη είναι η χειρότερη μέρα της βδομάδας, δεν προλαβαίνω να ξεκουραστώ καθόλου!
Τί καλά να έβγαινα μετά για ένα ποτό...

Να μην το ξεχάσω, έχω να στείλω mail σ' έναν καθηγητή. Και να παραγγείλω ένα βιβλίο. Και να φάω ψαρόσουπα. Και οδοντίατρο. Και εξετάσεις αίματος. Και ΠΑΠ.

Κουράστηκα ήδη.

26

2007-10-29T22:24:00.000+02:00

Τελικά αγόρασα ένα σκούρο μωβ σατέν φόρεμα -αφού έσπασα τα νεύρα της Ε, για το οποίο πάντως είμαι πολύ περήφανη. Και η τούρτα που μου έφεραν -η κλασική έκλπηξη- πεντανόστιμη. Χαλαρά την έτρωγα όλη μόνη μου... Ήπιαμε όλοι πολύ, αλλά κανείς δεν χαλάστηκε. Μ' αρέσουν τα γενέθλια κυρίως λόγω των δώρων. Είναι και ότι είσαι το κέντρο της προσοχής, αλλά αυτό το επιζητώ ούτως ή άλλως.

Ο Φυγάς ήρθε τελικά κι έφυγε σήμερα. Ανυπομονούσα να τον δω- πάλι μπλεξίματα μυρίζομαι. Μου πήρε το άρωμά μου -το θυμόταν!- και λουλούδια. Όχι τριαντάφυλλα, ευτυχώς. Μου τα έδωσε όταν μείναμε μόνοι, αργότερα. Μου είπε ότι με σκεφτόταν πολύ αυτές τις μέρες. Εγώ δεν είπα "κι εγώ". Σιγά μην έλεγα. Είπα όμως ότι χάρηκα που ήρθε, αυτό δεν μετράει???

Χθες το βράδυ κοιμήθηκα σπίτι του. Τα πάντα συμβαίνουν με αξιοπερίεργη ευκολία. Κανένα άγχος, το χω ξανακάνει 100 φορές, απλά τότε κοιμόμασταν σε διαφορετικό κρεβάτι. Μεγάλο πράγμα η φιλία τελικά. Με ρώτησε αν το έχω πει σε κανέναν, του είπα για την Ε και είπε οκ, αυτός δεν έχει πρόβλημα να το μάθουν όλοι. "Όλοι -όλοι? Ή όλοι εκτός από τον Μ?" Καλύτερα νη μην το ξέρει, τουλάχιστον προς το παρόν. Εκεί καταλήξαμε. Κι επειδή δεν μ' αρέσει να το ξέρουν όλοι κι ο Μ όχι, αποφάσισα να μην το μάθει και κανείς άλλος.

Δεν ξέρω πότε θα ξανάρθει, ούτε πώς λέγεται αυτό που έχουμε. Ξέρω ότι όταν είμαστε μαζί περνάω τέλεια.

Γενέθλια

2007-10-25T18:53:00.000+02:00

Το Σάββατο έχω γενέθλια κι ακόμα δεν ξέρω τι ρούχα θα φορέσω. Πώς τα καταφέρνω και τ' αφήνω όλα τελευταία στιγμή...

Λέω να πάω αύριο για ψώνια με την Ε, αλλά δεν έχουμε μιλήσει ακόμα.

Ελπίζω να μου πάρουν τούρτα -έκπληξη. Κάθε χρόνο έτσι κάνουμε σ' όλους.

Μία με φράουλες...μιαμ μιαμ...

Έχω περάσει πολλά ωραία γενέθλια. Ξεχωρίζω τα περσινά, που τα γιόρτασα 3 συνεχόμενες μέρες, με διαφορετική παρέα. Η 1 μέρα ήταν η επίσημη γιορτή και οι άλλες 2 προέκυψαν αυθόρμητα επειδή βρέθηκε η κατάλληλη παρέα.

Δεν μπορώ να παραλείψω το 2003 (νομίζω). Ήμουν φοιτήτρια και τότε συχνάζαμε σ' ένα μπαράκι όπου γίναμε φιλαράκια με τον ιδιοκτήτη, έναν ξεπλυμένο Άγγλο. Αυτός είχε γενέθλια την ίδια μέρα με μένα και, όπως αποδείχτηκε, υπήρχαν άλλοι 2 θαμώνες που γιόρταζαν την ίδια ακριβώς μέρα. Τελικά κάναμε ένα τεράστιο πάρτυ στο μαγαζί, οι 4 μας. Η τούρτα μας, ήταν η μεγαλύτερη που έχω δει. Έπιανε το μισό μπαρ. Βάλαμε πάνω 21 κεράκια για μένα, 39 γι' αυτόν, 26 για την άλλη κοπέλα και 33 για τον τελευταίο εορτάζοντα. Ήρθαν και κάποιοι φίλοι μου από μακριά, πράγμα που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Τραβήξαμε τα τραπέζια στην άκρη και γίναμε όλοι μια μεγάλη, χαρούμενη παρέα, πράγμα που αποτυπώθηκε και στις φωτογραφίες που βγάλαμε (και μετά αναρτήθηκαν στον πίνακα ανακοινώσεων του μαγαζιού, όπου πολύ πιθανό να βρίσκονται μέχρι και σήμερα).

Ποια γενέθλια δεν θα ξεχάσεις ποτέ?

Κάθε Κατεργάρης...

2007-10-24T17:50:00.000+02:00

Λένε ότι η Ζωή βρίσκει δρόμους.
Ανέκαθεν μου άρεσε να το πιστεύω και, κάποιες φορές, το είδα να συμβαίνει. Όπως χθες για παράδειγμα. Βγήκαμε για ένα ποτό (=3) με την Ε. και πέσαμε πάνω στον αστυνομικό με την κοινή μας παρέα. Μας μίλησε για την επίμαχη υπόθεσή του. Μας είπε ότι ξέρει ποιος το 'κανε, ότι το έμαθε.
Ένιωσα πολύ καλύτερα.

Small, Bad World

2007-10-19T21:58:00.000+02:00

Bad World

Πάλι έχω τις στραβές μου.

Δεν θα βγω, η Ε. λείπει και η Ν. έχει ραντεβού. Ο Μ. να μου λείπει και με τον Γ. δεν νιώθω και πολύ άνετα όταν είμαστε οι 2 μας.

Μάλωσα με την mama, έχασα την mascara μου, αύριο θα μαζευτεί το σόι σπίτι μας, δε νομίζω ότι θα περάσω καλά το Σαβ/κο.

Τί άλλο? Α, θα χαλάσει κι ο καιρός.

Small World

Έχω να πάρω και μια απόφαση. Το Πάσχα που πέρασε, γνώρισα σε μια παρέα έναν αστυνομικό. Βρεθήκαμε 7-8 φορές λόγω παρέας, τυπικός, ευγενικός, τέλος. Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε μας έλεγε μια ιστορία, ένα περιστατικό από την δουλειά, στο οποίο αναζητά τον υπεύθυνο (κτ με μια μηχανή).

Από μια διαβολική σύμπτωση, την Τετάρτη με κατέβαζε στο κέντρο μία συνάδελφος και με αφορμή έναν ΖΗΤΑ που πέρασε από δίπλα μας, μου εξιστορεί με περηφάνια ένα περιστατικό εις βάρος ενός αστυνομικού, για το οποίο υπεύθυνη είναι αυτή κι ο άντρας της. Με όλες τις λεπτομέρειες. Και το έλεγε σα να μου εξηγούσε συνταγή για παστίτσιο. Τέτοια φυσικότητα!

Αφού ξεπέρασα το σοκ της ακούσιας εξομολόγησής της, σιχάθηκα όχι μόνο αυτό που έκαναν, αλλά κυρίως το γεγονός ότι περηφανευόταν γι' αυτό. Τί επίπεδο, dio mio!

Από τότε σκέφτομαι συνεχώς αν πρέπει να το πω στον αστυνομικό. Ξέρω ότι αυτό είναι το σωστό, το αισθάνομαι. Δεν μου πάει ν΄αφήσω συνειδητά μια αξιόποινη πράξη ατιμώρητη. Αλλά διστάζω.

(Ο μόνος λόγος που χαμογελώ είναι ότι σε μια βδομάδα μπορεί να έρθει ο Φυγάς).

Τατού Or Not Τατού?

2007-10-16T19:33:00.000+02:00

Η Ε. μ’ έχει πρήξει να κάνουμε τατού. Παλιότερα της έλεγα ένα «άσε με να το σκεφτώ» και ξεμπέρδευα. Τώρα κάθε μέρα μου το λέει. Πολύ φοβάμαι ότι θα με «ρίξει» στο τέλος.
Η αλήθεια είναι ότι δεν το θέλω και τόσο πολύ. Μ’ αρέσουν, πολλά είναι εξαιρετικά, αλλά δεν αισθάνομαι πια ότι το θέλω. Να μου το ‘λεγε 5 -6 χρόνια πριν, μάλιστα. Τότε γούσταρα. Της το ‘πα κι αυτό «δεν κάναμε στα 19, θα κάνουμε τώρα στα γεράματα»? Δεν καταλαβαίνει τπτ.

Φοβάμαι ότι θα το μετανιώσω.
Εννοείται ότι θα με σκοτώσουν οι γονείς μου.
Και είμαι και φυγόπονη, αυτό πού το πας?

Αλλά τπτ απ’ όλα αυτά δεν θα μπορούσε να με πτοήσει αν το ήθελα πραγματικά.
Από την άλλη σκέφτομαι ότι ένα προσωρινό δεν θα με χαλούσε. Έτσι, για μερικά χρόνια.

Να το ψάξω? Καμιά ιδέα?

Η Καλή Μέρα ...

2007-10-14T20:54:00.000+02:00

…Απ’ Το Πρωί Φαίνεται
Και ξυπνάω Παρασκευή πρωί, χάλια απ’ τα ποτά της Πέμπτης, κοιτάζομαι στον καθρέφτη και δεν μ’ αναγνωρίζω, είμαι θεόχλωμη. Με αυτόματο πιλότο ντύνομαι –στολίζομαι- βάφομαι, το ρισκάρω και βάζω και τακούνια –έχω ισορροπήσει και σε χειρότερες καταστάσεις, στη δουλειά δεν μιλάω πολύ, καπνίζω ένα τσιγάρο με το ζόρι, πίνω τον μισό καφέ –είναι προφανές ότι δεν έχω κουράγιο, συγκεντρώνω την ελάχιστη ενέργειά μου στην υπόθεση που έχω μπροστά μου και παραδόξως ο αυτόματος πιλότος με βγάζει ασπροπρόσωπη. Βρίσκω την άκρη στην υπόθεση, γλιτώνω από τα νεύρα της προϊσταμένης, οι περισσότεροι συνάδελφοι νομίζουν ότι απλά δεν έχω όρεξη ή είμαι κρυωμένη.

Πες Αλεύρι
«Τι κάνεις?» μου τηλ η Ε. κατά της 14:30 «Παλεύω για την ζωή μου, με πείραξαν πολύ τα ποτά και να σου πω την αλήθεια…» «Τέλος πάντων» με διακόπτει «Ήρθε Ελλάδα ο Φυγάς, γέννησε η αδερφή του.. … …». Μπαμ! (Και Κάτω)

15 ώρες
Είχαμε ραντεβού στις 19:30, εγώ ήμουν ακόμη σαν το μπάζο, έτοιμη να λιποθυμήσω, το στομάχι μου είχε δεθεί κόμπος, δεν είχα τπτ να φορέσω και φυσικά αποκλείεται να προλάβαινα.
Γύρω στις 20:15 έφτασα στο μαγαζί. Ήταν με τον Μ και την Ε και μιλούσαν για τις εκλογές. Με κοίταξε και του χαμογέλασα αμυδρά. Αυτό ήταν το «γεια τι κάνεις, μου έλειψες, έλα να σ’ αγκαλιάσω».
Αν ήταν σα να μην πέρασε μια μέρα? Σίγουρα όχι. Νομίζω υπήρχε ένα άγχος. Την πρώτη 1 ώρα ,τουλάχιστον. Μετά χαλαρώσαμε όλοι, άρχισαν οι βλακείες, τα πειράγματα, οι φιλοσοφίες. Κατά τις 22:30 σηκωθήκαμε να φύγουμε και καθώς ο καθένας πήγαινε στο αυτ/το του, βρέθηκα να περπατάω δίπλα του. «Πείνασα. Πάμε να φάμε κτ ή σε περιμένουν σπίτι»? μου λέει. «Πάμε, ναι, οι γονείς μου λείπουν οπότε κτ απ’ έξω θα έπαιρνα». Πάλι κόμπος το στομάχι μου.
Αργότερα μου είπε ότι ήθελε να πάει στο μπαρ που πηγαίναμε παλιά κι έτσι πήγαμε. Νομίζω ήμασταν εκεί κατά τις 24:00. Καθίσαμε στο μπαρ, ήπιαμε 1-2 ποτά και μερικά σφηνάκια (το boss χάρηκε που τον είδε), στο μεταξύ ερχόντουσαν κι έφευγαν διάφοροι γνωστοί, η ώρα πέρασε γρήγορα. Φύγαμε κατά τις 3:30 για ένα ακόμα ποτό στο μαγαζί που ήταν η Ε, και τελικά, χωρίς να πούμε τπτ, σα να ήταν το πιο απλό πράγμα στον κόσμο, σα να το κάναμε κάθε μέρα, καταλήξαμε σπίτι μου.

Happy? End
Κατά τις 07:30 έκανα καφέ, μιας κι εκείνος έπρεπε να φύγει νωρίς και δεν έλεγε να κοιμηθούμε. Παρόλο που δεν συζητήσαμε καθόλου γι’ αυτό που έγινε, συνεχίσαμε να συμπεριφερόμαστε σαν ζευγάρι. Και νομίζω ήμασταν πολύ καλά. Μάλλον η πολύχρονη φιλία μας έπαιξε θετικό ρόλο.
Έφυγε στις 11:00, χαιρετηθήκαμε απλά: βλέμμα εκείνος, μισό χαμόγελο εγώ. Ξεράθηκα στον ύπνο την ίδια στιγμή και το απόγευμα που ξύπνησα αναρωτήθηκα αν όντως έγιναν όλα αυτά ή τα ονειρεύτηκα.

Σχεδόν Ποτέ
Το βράδυ ήρθε η Ε. απ’ το σπίτι μου. Της είπα τι έγινε και ευτυχώς το πήρε καλά. Μετά ανεβήκαμε στο δωμάτιό μου να διαλέξουμε ρούχα και τότε μόνο πρόσεξα ότι στο κομοδίνο μου ήταν το ρολόι του. Μάλλον συνέβη στ’ αλήθεια, λοιπόν.

Πόσο Πάει?

2007-10-10T18:08:00.000+02:00

Σήμερα μας έκανε τραπέζι ένας οικογενειακός φίλος, που δραστηριοποιείται στην τοπική αυτοδιοίκηση (βάζω στοίχημα ότι στο μέλλον θα πάει για βουλευτής, έχει πολύ ρεύμα). Τον γνωρίζω χρόνια και τον συμπαθώ πάρα πολύ.

Ενώ λοιπόν συζητάμε για σχέσεις/ γάμους κλπ, η κουβέντα έρχεται αναπόφευκτα σε μένα (κι ο daddy παίρνει το ύφος –τι θα κάνω μ’ αυτό το παιδί-ευτυχώς η mama δεν αγχώνεται).
Γυρίζει λοιπόν ο κύριος αυτός και μου λέει «κορίτσι μου, θα σου δώσω μια συμβουλή από την εμπειρία μου, που έχω έναν μακροχρόνιο πετυχημένο γάμο, όπως κι οι γονείς σου. Τα ίδια που λέω και στην κόρη μου. Έρωτες κι αγάπες δεν υπάρχουν. Σβήνουν. Τις δυσκολίες που περάσαμε εμείς, να μην τις περάσετε και σεις. Γι’ αυτό κοιτάξτε, το τομάρι σας να το πουλήσετε ακριβά».
Ενδιαφέρον, ε?

Κι Ο Μήνας Έχει 9!

2007-10-09T22:03:00.000+02:00

Σήμερα έγινε κτ περίεργο.
Μου ζήτησε μια συνάδελφος να την βοηθήσω σε κτ κι εγώ δέχτηκα, αλλά της μίλησα λίγο απότομα (ελάττωμα Νο 18,546,126,455,120).
Ενώ λοιπόν σκεφτόμουν να της τηλ για να της ζητήσω συγνώμη, μου τηλ αυτή και άρχισε ν’ απολογείται!!!
Καλή φάση.. .

Το μεσημέρι μετά την δουλειά πήγαμε για φαγητό εγώ, 2 συνάδελφοι και ο δ/ντης με την γραμματέα του. Πέρασα πολύ καλά. Αυτό που μ’ άρεσε περισσότερο ήταν ότι δεν μιλήσαμε καθόλου για δουλειά ή για συναδέλφους. Σε μια πολύ χαλαρή ατμόσφαιρα, συζητήσαμε για μουσική και βιβλία, για τα παιδιά τους, για ταξίδια….τα πάντα εκτός δουλειάς. Στο ίδιο μαγαζί έτρωγε κι ένας εργολάβος, κπς που τον είχαμε βοηθήσει σε μια υπόθεσή του παλιότερα. Μας χαιρέτησε πολύ εγκάρδια κι όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, μάθαμε ότι μας είχε κεράσει το τραπέζι.

Λήθη

2007-10-07T20:59:00.000+02:00

Την Παρασκευή πήγα με τη Ν. για ψώνια -βασικά για καφέ αλλά δεν μπορέσαμε ν' αντισταθούμε.

Το περίργο είναι ότι όταν είμαι ανεβασμένη ψυχολογικά μ' αρέσει να ψωνίζω μεν, αλλά κι όταν δεν είμαι -όπως αυτή την περίοδο- πάλι μ' αρέσει. Στην αρχή αγοράσαμε 1-2 μπλούζες και κανα πουκάμισο για την δουλειά, αλλά μετά ξεφύγαμε εντελώς.

Εγώ πήρα ένα επίσημο κρουαζέ φόρεμα, ήταν τόσο όμορφο και απλό ταυτόχρονα, τόσο κομψό, ήταν σα να ράφτηκε για μένα. Και γόβες. Οι πιο θηλυκές που έχω δει εδώ και πολύ καιρό. Ξεχώριζαν.

Πληρώσαμε βέβαια από έναν μισθό, αλλά δεν πειράζει. Ο daddy να είναι καλά. Μετά τον τελευταίο καβγά μας, κατάλαβε ότι ήταν πολύ σκληρός άπέναντί μου και (για να εξιλεωθεί) μου έδωσε αμέσως τα χρήματα που ξόδεψα στα ψώνια.

Το βράδυ βγήκα με τον Τ., αυτό και 2-3 βότκες ολοκλήρωσαν την λήθη που επιθυμώ τόσο, τελευταία. Σχεδόν ξέχασα τον καλό μου, τον σκέφτηκα ελάχιστα.

Μάτια Στην Πλάτη

2007-10-03T22:51:00.000+02:00

Μετά από πολύχρονη εμπειρία στα μπαρ και τα κλαμπ

δεν χρειάζεται να γυρίζω κάθε φορά που κπς θέλει

να περάσει από πίσω μου.

Τα πράγματα είναι απλά.

Οι άντρες σ' αγκαλιάζουν, οι γυναίκες σε σπρώχνουν.

(Το παίζω και στοίχημα χαλαρά, 9/10 κερδίζω)

It's Ok

2007-10-01T18:18:00.000+02:00

Πάλι Δευτέρα.

Σήμερα είχα τόση δουλειά, που νόμιζα ότι δεν θα τελείωνε ποτέ. Για μια στιγμή το πίστεψα. Με τον daddy μια χαρά, τελικά καλύτερα όταν δεν ασχολούμαι. Με πήρε και η Λένα να δει τι κάνω, καλά με άκουσε, λέει. Ε τι να κάνω, να πεθάνω? Της είπα να ξαναβρεθούμε μέσα στον Οκτώβρη, για να δούμε.

Ο Τ. θα με βγάλει μια απ' αυτές τις μέρες. "Έχεις πέσει πολύ χαμηλά. Με χρειάζεσαι". Τι παιδί, Θέε μου.

Πλησιάζουν και τα γενέθλιά μου!

Σαβ/κο στην Θεσ/κη

2007-09-30T23:12:00.000+02:00

Από που ν' αρχίσω...

Πέμπτη βράδυ τηλ την Λένα στην Περαία να της πω τον πόνο μου. Αφού έχω μιλήσει ένα 20λεπτο μόνο εγώ και έχω ξεστομίσει 1000λέξεις/λεπτό, με διακόπτει και μου λέει "γιατί δεν έρχεσαι ούτως ή άλλως?" "Ε...έχω ακυρώσει και το εισητήριο" ".............." "να σου πω κάτι?θα ρθω! Και θα βγούμε!"

Πέρασα μια οδύσσεια μέχρι να φτάσω (και Ιλιάδα μαζί)....Παρασκευή βράδυ ήμουν σπίτι της. Παρά την αυπνία μου και την ταλαιπώρια του λαθρομετανάστη, είχα τέτοια υπερένταση που βγήκαμε με την μία έξω. Πήγαμε λιμάνι και αριστοτέλους. Ωραία στο λιμάνι, καλά πέρασα.

Η Λένα μου είπε ότι πρέπει να μάθει ότι εγώ πήγα έτσι κι αλλιώς. "Να δείξεις ότι δεν μασάς". Ναι ε? Εγώ γενικά κάνω ό,τι μου λέει η Λένα. Αλλά αυτό ήταν πολύ. Τί θα κανα δηλ, θα του στελνα μην "α, by the way, εγώ εδώ είμαι, μη νομίζεις ότι θα ερχόμουν μόνο για σένα"? Δεν γίνονται αυτά.

Σάββατο πήγαμε για ψώνια, μετά Καλαμαριά σε μια φίλη μας, λιώσαμε στον ύπνο, φάγαμε πέννες με σάλτσα δικής μας έμπνευσης και κατά τις 23:30 σκεφτόμασταν τι να κάνουμε. Η Λένα γενικά είναι εγγύηση. Με ξέρει από παιδί, καταλαβαινόμαστε και διασκεδάζουμε πολύ μαζί. Μακάρι να βρισκόμασταν πιο συχνά.

Εκείνη την ώρα μου ρθε μην "σ' έχω ικανή να ήρθες τελικά". "Osela, αυτός προσπαθεί. Τί θα κάνεις?" μου λεει η Λένα. "Θέλω, αλλά τέλος". "Τότε κόψε μια και καλή" . Ξανά νεύρα και ταραχή εγώ.

Δεν απάντησα εκείνη την ώρα.

Πήγαμε shark τελικά -πάντα μ' άρεσε αυτό το μαγαζί. Καλός κόσμος, πολύ παιχνίδι. Αλλά δεν ήμουν σε φόρμα. Μ' έχει καταστρέψει ο dj μου. Τον σκεφτόμουν όλο το βράδυ. Γυρίσαμε σπίτι και του στειλα μην σήμερα το πρωί. "Ήμουν shark, γύρισα αργά. Τώρα είδα το μην".

"χίλια- μηδέν" μου είπε η Λένα. "Δε θα μου ξαναμιλήσει, ε?" "Μάλλον όχι, αλλά καλύτερα έτσι".

Α ρε Λένα...Δεν ήθελα αυτό.

(Σα να μην έφταναν όλα τ' άλλα, με κατσάδιασε κι ο daddy με το που γύρισα. Με είδε ένας συνεργάτης του να καπνίζω έξω από ένα μαγαζί. Είχα βγει να μιλ στο τηλ και άναψα τσιγάρο. Και τι εικόνα είναι αυτή....με προσβάλλεις.....με εκθέτεις....να καπνίζεις δημόσια, σε λίγο θα καπνίζεις και στον δρόμο??? κλπ .

Πραγματικά δεν είχα κουράγιο να μαλώσω.)

Γράψε Λάθος

2007-09-27T13:21:00.000+02:00

Χθες στο τηλ ο καλός μου μου μίλησε κάπως ψυχρά.
Τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε. Σα να είχε ενδοιασμούς.
Νευρίασα, τον ειρωνεύτηκα, το κλείσαμε λίγο απότομα το τηλέφωνο.

Για μένα κλείσαμε και το θέμα.
Πήρα τηλ και ακύρωσα το εισητήριό μου.

Εδώ Ο Κόσμος Καίγεται...

2007-09-26T19:28:00.000+02:00

Μέσα σε 2 μέρες χώρισαν τους συντρόφους τους και οι 3 κολλητές μου.

Κι ύστερα σου λέει μην πιστεύεις σε ανάδρομο Ερμή κλπ...

The Game

2007-09-24T18:13:00.000+02:00

Με τον Άλκη δεν λέμε ούτε καλημέρα. Ή μάλλον, λέμε μόνο καλημέρα. Αυτός δεν μου μιλάει, εγώ δεν έχω πρόβλημα.

Βασικά δεν με νοιάζει, καλύτερα έτσι. Αν είναι να μου μιλάει επειδή με θέλει για υπηρέτρια/ γραμματέα, καλύτερα που δεν μου μιλάει καθόλου. Ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι είμαστε συνεργάτες, με υποτιμούσε πάντα, παρά το γεγονός ότι πολλές φορές έτρεχα να διορθώσω τα δικά του λάθη. Όχι γι' αυτόν, για μην εκτεθούμε όλοι.

Τώρα πια έχω τις δικές μου υποθέσεις ...Είμαι ήρεμη, γυρίζω από το γραφείο και δεν έχω νεύρα.

Κι ας λέει ότι είμαι προστατευόμενη του Δ/ντη και της προισταμένης. Δεν είναι ψέματα. Όλοι ξέρουν την οικογενειακή φιλία μας με τον Δ/ντη. Όσο για την προισταμένη, τί να πω, νομίζω με συμπαθεί.

Φυσικά μόνο ένας ανόητος και άχρηστος άνθρωπος θα σκεφτόταν ότι ένας Δ/ντης και μια προισταμένη θα έβαζαν σε ρίσκο τον ευατό τους, την δουλειά όλων, το γραφείο και την φήμη τους, έτσι απλά για να με προστατέψουν. Αν είναι δυνατόν. Εγώ τουλάχιστον δεν θα το έκανα ποτέ αυτό.

Ωστόσο είναι αλήθεια ότι κανείς "δεν μ' αγγίζει" στη δουλειά. Το παραδέχομαι. Αλλά αυτό συμβαίνει επειδή οι σωστοί άνθρ εκτίμησαν την μόρφωση και τις ικανότητές μου. Και φυσικά τ΄αποτελέσματα. Και την ανικανότητα και βαρεμάρα του Άλκη. Και παράληλα με συμπαθούν. Κακό είναι?

Τέλος πάντων, είχα τον χρόνο να το επεξεργαστώ μέσα μου και να αντιδράσω ήρεμα, σταδιακά. Αλλιώς θα λεγα κανα "Άλκη Σκάσε" και θα χαμε δράματα.

Απίστευτο: Όσο ήμουν η υπηρέτρια του, έλεγε τα καλύτερα για μένα. Με θεωρούσε δικό του άνθρωπο μέσα στο γραφείο. Τώρα λέει ότι "πολύ αέρα έχει πάρει η μικρή"

Δεν πειράζει. Θα τον ανεχτώ μέχρι τα Χριστούγεννα. Μετά του 'χω δωράκι.

;-)

:-))

2007-09-22T14:40:00.000+02:00

Ο καλός μου... Μου έστειλε τελικά χθες το βράδυ.

Έβλεπα ταινία σπίτι με την Ε. και τον Μ. και μόλις είχε φύγει η Ε.

10 εγκεφαλικά έπαθα μόλις είδα το μην. Μου είπε σορυ που άργησε 1 μέρα να στειλει, ότι έχει τρεχάματα με την δουλειά- σπίτι κλπ και πώς περνάω χωρίς την μαγική μουσική του. Αυτά έγιναν γύρω στις 23:00.

Δεν ήθελα να απαντήσω με τον Μ. δίπλα μου, ήθελα να το σκεφτώ και λίγο... Με το που τελείωσε η ταινία τον έπρηξα να βγούμε για ποτό. "Βαριέμαι, δεν πάω πουθενά". "Έστω για μισή ώρα". "Ούτε για ένα λεπτό, βαριέμαι σου λέω". "Κοίτα Μ., θέλω ένα ποτό" (Ήμουν ικανή να τηλ στον daddy να του πω να βγούμε οι 2 μας) "Καλά, αλλά θα πάμε στο Ψ." Το μισώ αυτό το μαγαζί, αλλά στην κατάστασή μου δεν είχα άλλες επιλογές. Ήπια 3 ποτά μέχρι να πιει αυτός 1. Ας μην πω πόσα κάπνισα. Ήμουν πολύ χαρούμενη, μακάρι να μην είχε φύγει η Ε., να το μοιραζόμουν εκείνη την ώρα μαζί της.

Κατά τις 02:30 έφτασα σπίτι. Του έστειλα μην εκείνη την ώρα. "Σκέφτομαι να έρθω. Αν με θέλεις βέβαια." Δεν ξέρω πως το κανα εγώ αυτό. Τί ντροπή! Βέβαια μετά από 3 ποτά, τπτ δεν φαινόταν ντροπή. Μου είπε ότι με θέλει πολύ και με περιμένει.

Τώρα είμαι πολύ καλά. Κοιμήθηκα και ξύπνησα χαμογελαστή.

Θα πάω.

Δεν θα γκρινιάξω ούτε για την απόσταση, ούτε για την ταλαιπωρία, ούτε για τα τρένα, ούτε για τ' αεροπλάνα, ούτε για το κρύο της Θεσ/κης.

Θα πάω.

Επίσης δεν θ' αρχίσω τα "που έμπλεξα πάλι- δεν είμαι εγώ για τέτοια".

Δηλαδή, δεν θέλω και πολύ για να τ' αρχίσω, αλλά και μόνο που σκέφτομαι πώς ένιωσα πιστεύοντας ότι δεν θα μου απαντήσει ποτέ, συμμαζεύομαι.

Με πήρε τηλ η Ν. Λέει να πάμε για καφέ και ότι μάλλον χώρισε (πάλι), αλλά δεν είναι και σίγουρη. Πώς έχουν γίνει έτσι οι άντρες????

Παλιά, σε φιλούσε κπς και τα είχατε. Τώρα σχεδόν κάνεις παιδί μαζί του και δεν ξέρεις τι παίζει.

Κάποια στιγμή πρέπει να σκεφτώ τι θα κάνω και με τον Μ. Πρέπει να πάρω μια απόφαση, αλλά δεν είμαι σίγουρη τι θέλω και τι είναι καλό για μένα. Μακροπρόθεσμα εννοώ.

Ακούω το "You Know I'm No Good". Έχει γίνει το αγαπημένο μου τραγούδι.

Δεν είναι τέλειο?

:-((

2007-09-21T14:08:00.000+02:00

Χθες βγήκα με μια πολύ καλή φίλη από το γραφείο. Είναι 34 χρονών, παντρεμένη με παιδί. Πολύ φρέσκος άνθρωπος. Πάντα με το χαμόγελο. Βγήκαμε λοιπόν και γίναμε τύφλα. Ήπιαμε 2 ποτά, μας έστειλαν άλλα 2, σκάσαμε στα γέλια και στον χορό.

Της είπα για τον καλό μου, τον dj μου, πόσο πολύ τον σκέφτομαι και ότι είναι αδιέξοδο κλπ, για το πόσο μ' έχει κουράσει ο Μ. Και φυσικά μου είπε αυτό που ήξερα μέσα μου από την αρχή. Τι χαζή που είμαι που δεν αφέθηκα. Γιατί δεν ξαναπήγα στην Χαλκιδική να τον δω πάλι, αυτός ψιλοέκανε σχέδια και γω τον έκοβα. Μου λεγε να πάω τον χειμώνα στην Θεσ/κη, εγώ δίσταζα κι αυτός ήταν σίγουρος ότι θα ξαναβρισκόμασταν. Κι εγώ η ηλίθια, ήθελα να του πω "πες μου πότε πας για να ρθω" αλλά φυσικά του είπα "δεν θέλω να περιμένεις τπτ από μένα....όπως έρθουν..."

Και τώρα πάει...πάει και πίσω δεν γυρνάει.

Πήρα τηλ τους φίλους μου στην Χαλκιδική και μου είπαν ότι αυτός έφυγε και τον χειμώνα θα δουλεύει στην Θεσ/κη. Και του έστειλα μην -όχι τπτ φοβερό- ένα τί κάνεις, τακτοποιήθηκες στην Θεσ/κη.

Και δεν μου απάντησε.

Δεν μπορώ να το πιστέψω. Τί άλλαξε από το Σάββατο που μιλήσαμε τελευταία φορά και ήταν όλα τέλεια μέχρι χθες.

Και άλλη να βρήκε, είναι αυτός λόγος να μην μου απαντήσει?! Αυτά ούτε εγώ δεν τα κάνω.

Δεν μπορώ να το χωνέψω.

Τώρα???? Τώρα που αποφάσισα εγώ να το ζήσω, να αφεθώ, τώρα αλλάζουν όλα? Μέσα σε 5 μέρες?!

Όλα Καλά 2

2007-09-19T19:20:00.000+02:00

Η μέρα μου πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο.

Σε ό,τι αφορά την δουλειά φυσικά. Η συνεργασία μου με την προισταμένη αποδίδει καρπούς, έχει αρχίσει να μπαίνει μια σειρά στη δουλειά μας. Εκτός αυτού, μετά από 2 χρόνια σχεδόν, έχω αποκτήσει αυτοπεποίθηση και μπορώ και μιλάω με σιγουριά. Ξέρω τι λέω, δεν αισθάνομαι ότι θα με καπελώσει ο Άλκης. Πλέον είμαι καλύτερη απ' αυτόν. Χμ...δεν ήταν και τόσο δύσκολο τελικά. Ο πανικός του είναι εμφανής, αλλά πλέον δεν με φοβίζει. Και γι' αυτό ακριβώς δεν μπορεί και να μ΄ αγγίξει.

Το μεσημέρι πήγα για φαγητό με τον daddy, ήταν πολύ ωραία. Βέβαια για λίγο γιατί ήταν busy, αλλά πήγαμε. Λίγο πριν φύγουμε, μου τηλ ένας παλιός φίλος από την σχολή, να μου πει πως ένας γνωστός του καθηγητής διάβασε την πτυχιακή μου και 1-2 δημοσιεύσεις που είχα -thanks to daddy- και θέλει να μου μιλήσει.

Μ' αρέσει η ζωή μου. Έχω πάλι αυτή την αίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά. Ότι τπτ δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον δρόμο μου.

Να ξεχνούσα και τον καλό μου!

Στο Μυαλό (?) Του Τ.

2007-09-18T22:23:00.000+02:00

Ο Τ. μου υποσχέθηκε μπαρότσαρκα σύντομα. Άντε να δούμε. Στο μεταξύ ένας καφές ήταν αρκετός για να μου φτιάξει η διαθεση και να ξεχαστώ. Κι εκεί που είχα χαλαρώσει, με σκουντάει με τον αγκώνα, και μου κλέινει το μάτι? "Πάμε Χαλκιδική"? Ένα βλέμμα του ριξα και μαζεύτηκε. Όταν σοβαρεύει, μου φαίνεται ακόμα πιο αστείος.

"Έλα εντάξει, κι εγώ τα είχα με μπαργούμαν" "Εσύ Τ τα έχεις με μαθήτρια" "Τώρα τελείωσε" "Η σχέση σας???" "Όχι ρε, το σχολείο"

Λοιπόν αυτό μου χρειάζεται. Λίγη Λήθη. Παρέα με τον Τ. Θα καώ, αλλά θα τον ξεχάσω τον καλό μου.

Την Δευτέρα πήγα στο γραφείο κι όλοι είχαν το κεφάλι σκυμμένο. Έτσι. Δουλοπρεπείς και θρασύδειλοι μέχρι το κόκκαλο. Να δω αύριο πως θα είναι, τώρα που ανακοινώθηκαν και οι υπουργοί. Λες να κάνω κανα αστειάκι? Θ' αρχίσω να το διασκεδάζω μου φαίνεται. Καιρός δεν είναι?

Όλα Καλά

2007-09-16T19:39:00.000+02:00

Παρασκευή, σπίτι, 00:09

Σε λίγο θα βγω με τα κορίτσια. Φυσικά. Τον Μ. δεν μπορώ να τον ανεχτώ ούτε για λίγο. Δεν αντέχω να τον βλέπω, μ’ εκνευρίζει όταν μιλάει, αυτά που λέει…Χθες πήγα σπίτι του και μ’ αγκάλιαζε και μετά πιάσαμε μια κουβέντα και με νευρίασε και σε κπ φάση κλείστηκα στο μπάνιο και έκλαιγα κρυφά.
Οι φίλες μου προσπαθούν να με αποτρέψουν από το να στείλω μην στον dj. Το θεωρούν αδιέξοδο και ότι στο τέλος θα πληγωθώ περισσότερο. Καλύτερα να το κόψω τώρα. Έτσι είναι. Αλλά δεν μπορώ, θέλω. Έχει περάσει μια βδομάδα και τον σκέφτομαι συνέχεια.
Θα του στείλω. Το αποφάσισα.
Να δούμε τι θα γίνει και με τις εκλογές αύριο. Στο σπίτι επικρατεί ηρεμία.
Έρχεται η Ν. να με πάρει. Θα κάνει κανα 30λεπτο να φτάσει έτσι όπως οδηγεί. Αυτά προς το παρόν. Πάω να πιω, ελπίζω να πάμε κλαμπ μετά. Θα σκεφτώ με τα κορίτσια κτ ανώδυνο και θα του το στείλω.
Ανοίγω μια πόρτα που δεν ξέρω τι κρύβει από πίσω.

Κυριακή, σπίτι, 20:39

Δεν είμαι εδώ, είμαι αλλού. Του έστειλα, μου έστειλε, μιλήσαμε λίγο…. Είμαι πολύ χαρούμενη.
Είπα στα κορίτσια ότι αποφάσισα να του στείλω, οπότε άφησαν κι αυτές τα μη- που πας να μπλέξεις- δεν σ’ έχω για dj, και σκεφτήκαμε όλες μαζί τι θα έγραφα στο μήνυμα. Ήπιαμε και 2-3 βότκες κι όλα έγιναν πιο εύκολα. Εγώ είχα ένα χαζό χαμόγελο –ακόμα το έχω. Βλέποντας και κάνοντας.
Για τις εκλογές δεν θέλω να μιλήσω. Σκέφτηκα τον πρώην μου, τώρα θα είναι στο εκλογικό κέντρο του πατέρα του, νομίζω εκλέγεται. Θα του τηλ αργότερα.

Οι Φίλοι Μου 2

2007-09-15T19:56:00.000+02:00

Οι ίδιοι απαίσιοι φίλοι μου, μου χουν πει και τα εξής:

Είμαι πανέξυπνη
Δεν μπορεί κπς να μην μ' αγαπήσει
Θα ήθελαν να έχουν την ζωή μου (οι φίλες μου)
Όταν έρχονται τα σκούρα και θέλουν από κπ να πιαστούν σκέφτονται εμένα
Ηρεμώ τους άλλους

Οι Φίλοι Μου

2007-09-13T15:41:00.000+02:00

Οι απαίσιοι φίλοι μου, μου έχουν πει κατά καιρούς ότι:

Ξεπερνάω εύκολα, γιατί είμαι ανίκανη ν' αγαπήσω (Ιταλιάνα, πριν 3 -4 χρόνια)
Φαίνομαι ψεύτικη (φίλοι φίλων, φέτος)
Δεν μπορεί να βασιστεί πάνω μου (Ε., πριν 2 χρόνια)
Αν ήμουν άντρας δεν θα τα φτιαχνα ποτέ μαζί σου γιατί ξενοκοιτάς (Ν., πριν 1 χρόνο)
Απορρίπτω πολύ εύκολα τους άλλους (σχεδόν όλοι, συχνά)

Ζωή Ξανά

2007-09-10T18:41:00.000+02:00

Τελικά νομίζω πως ζω μόνο τα Σαβ/κα, ή ζω για τα Σαβ/κα.

Πήγα Χαλκιδική. Σχεδόν έβγαλα φτερά στα πόδια μου. Και πήγα μόνο για τον dj. Γιατί μετάνοιωσα που δεν έκανα τπτ το καλοκαίρι. Δεν μπορώ, τον σκεφτόμουνα. Νομίζω χάρηκε πιο πολύ κι απ' τους φίλους μου όταν με είδε. Μόλις την Παρασκευή έκλεισε το μαγαζί, πήγαμε σε club οι του μαγαζιού, πήραμε μπουκάλι για σφηνάκια, εγώ προσπαθούσα να μην πιω, και σε κπ φάση που είχαν φύγει κάποιοι και η κολλητή μου πήγε τουαλέτα, με φίλησε. Και ήταν τόσο ωραία. Όχι τόσο το φιλί όσο το γεγονός ότι το έκανε, η αίσθηση του "επιτέλους". Μ' αγκάλιαζε, με φιλούσε και μου ψιθύριζε πράγματα για το καλοκαίρι. Τότε που γνωριστήκαμε...εκείνη την φορά που είπα εκείνο, που έγινε το άλλο....που μιλούσα με κπν....που τον κοιτούσα...που έπαιξε εκείνο το τραγούδι.....τώρα που γύρισα...Νομίζω αυτό τα έκανε όλα καλύτερα.

Βέβαια, την Παρασκευή ήμουν λίγο εκνευριστική, δεν ήθελα να πιω, αυτός με πίεζε και μετά τα πήρα και άρχισα τα άσε με, δεν θέλω, ξενέρωσα, κρυώνω κλπ. και μετά σκεφτόμουν γμτ, αυτός θα θέλει τώρα να πάμε κπ οι δυο μας, εγώ δεν θέλω, τι να πω, πώς θα ξεμπλέξω............ολόκληρο έπος έπλεξα στο μυαλό μου. Αυτός έκανε τα πάντα για να με κάνει να νιώσω καλύτερα, τελικά συνήλθα. Η σκέψη ότι μπορεί να ξενερώσει μαζί μου με ταρακούνησε, πράγμα που μου συμβαίνει σπανίως. Του είπα ότι είμαστε εντάξει, ότι τον συγχωρώ. Η πλάκα είναι ότι δεν μου ζήτησε να βρεθούμε μόνοι μας. Ούτε καν το ανέφερε. Αυτό για μένα ήταν καταλυτικό.

Το Σάββατο και την Κυριακή ήμουν πιο χαλαρή. Αισθανόμουνα και πιο οικεία. Βασικά την πάτησα άσχημα. Κάθε μέρα τον σκεφτόμουν πολύ περισσότερο από την προηγούμενη. Πήγαινα να κοιμηθώ και στριφογυρνούσα. Νομίζω η γη σταμάτησε να γυρίζει για 3 μέρες. Ποιος Μ., ποιος Γ..... . Ευτυχώς έφυγα. Δεν είμαι εγώ για τέτοια. Σχεδόν ερωτεύτηκα σου λέω!

Μήπως κακώς του έδωσα το τηλ μου? Εγώ δεν είχα σκοπό να ζητήσω το δικό του. Γμτ! Τώρα θα έχω να σκέφτομαι τι σημαίνει αν μου τηλ, πότε, αν δεν μου τηλ, τι να πω εγώ...κλπ.

Καφές με τα κορίτσια τώρα!!!

Too much data!

2007-09-03T21:16:00.000+03:00

Επιτέλους Τ.

Χθές βγήκα με τον Τ. Είχα αν τον δω αρκετό καιρό, πραγματικά ανοίγει η καρδιά μου κάθε φορά που βγαίνουμε. Είναι πολύ αστείος και με παρασύρει στο παράλληλο σύμπαν που ζει. Περνάω τόσο ξέγνοιαστα κι ευχάριστα μαζί του. Όταν όλοι μιλάνε για εκλογές και για συμφέροντα, ο Τ. αναρρωτιέται πώς θα γίνει να ρίξει αυτήν την καινούρια που βρήκε, τί έγινε με την κοπέλα του -η οποία φέτος έδωσε εξετάσεις για το πανεπιστήμιο- είναι ταλέντο στη λαμογιά. Το χει μέσα του. Βέβαια δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι μαζί του, αλλά σίγουρα βλέπω τί του βρίσκουν οι άλλες κοπέλες. Πήγαμε για καφέ, μετά σπίτι του είδαμε ταινία, μετά σχολιάσαμε τους άλλους φίλους μας (μου είπε όλα τα gossip για όλους) είδαμε μια άλλη ταινία (μισή γιατί δεν την άντεχα άλλο τόση βλακεία) και μετά πήγε 2:00, οπότε με γύρισε σπίτι. Παρατήρησα πάντως ότι αφού τον βοήθησα με την .... που τον κατηγόρησε για βιασμό, δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην γνώμη μου. Κακώς, βέβαια, δεν είμαι και το καταλληλότερο άτομο για συμβουλές.

Επιτέλους Τέλος

Στο γραφείο το κλίμα βελτιώνεται σταδιακά. Επιτέλους. Αφορμή μια δύσκολη υπόθεση στην οποία δώσαμε λύση και μάλιστα γρήγορα και άμεσα. Από την άλλη, μου την σπάει που όλη την μέρα ακούω για εκλογές. Ας ψηφίσει ο καθένας ό,τι γουστάρει. Ούτως ή άλλως αυτό θα γίνει στο τέλος. Ευτυχώς. Γιατί αλλιώς θα ψηφίζαμε όλοι ό,τι μας έλεγαν τα ΜΜΕ. Η ψήφος είναι προσωπική και μυστική. Τελεία και παύλα. Οποιαδήποτε κριτήρια έχει ο καθένας είναι εξίσου σεβαστά. Είτε ψηφίζει αυτόν που φοράει το καλύτερο ρολόι, είτε αυτόν που έχει τις καλύτερες σπουδές, που είναι πιο πειστικός, που φοράει το καλύτερο περουκίνι ή οτιδήποτε άλλο, μου είναι εξίσου αδιάφορο/ ενδιαφέρον. Καλά κάνει. Επιλογές είναι αυτά.

Γιατί Θεέ Μου? (Ο Μέρφυ Με Ήξερε)

Μου τηλ και ο Μ. να μου πει πως τον έχω παραμελήσει. Τα νεύρα μου. Πήρα και 'γω την Ε. και της είπα να κανονίσουμε να βγούμε όλοι μαζί. Είπε εντάξει. Ο Γ. είναι κάπως ψυχρός μετά τις διακοπές, το πρόσεξε αι η Ε. Ελπίζω να μην είναι μόνιμο αυτό. Είναι οκ να φορέσω στην δουλειά μπαλούν μακό φουστίτσα? Μου την αγόρασε η mama και την λάτρεψα! Πλάκα πλάκα, έχει στρώσει η mama. Παλιά όλο βλακείες μου αγόραζε. Η Ν. λέει να την φορέσω, η mama λέει να μη τολμήσω. Την Ν. θ' ακούσω μάλλον, ότι θέλει με κάνει. Πώς μ' έπεισε να πάω μαζί της στο αθώο ραντεβού για καφέ με τον γέρο δικηγόρο, ακόμα δεν ξέρω. "Ρε Οsela, κι αν εμφανιστεί καμιά γυναίκα του"? Πρόλαβε και του είπε ότι θα έρθει και μια φίλη της (και καλά ξεκάρφωμα) και αυτός είπε ότι ίσως να ερχόταν και η γυναίκα του (μην ξεράσω). Ώρα είναι τώρα, να μου κουβαλήσει κανένα date ο γέρος, να μην ξέρω από πού να φύγω. Να δεις που θα ναι κανένας φίλος του daddy και θα γίνουμε ρεζίλι. Θα την πνίξω!

Ανοίξαμε...και σας περιμένουμε

2007-08-29T14:55:00.000+03:00

Γύρισα λοιπόν μετά από 3 βδομάδες διακοπών.

Χαλκιδική, 14.08.07, 06:00

Ήδη είμαι λιώμα. Ήδη μ' αρέσει ο dj και παίζουν ματιές και ατάκες εδώ και 2-3 μέρες, αλλά κρατάω απόσταση. Του μιλάω υποτιμητικά και τον ειρωνεύομαι για τα βιβλία που διαβάζει. Λες κι εγώ είμαι η Αρβελέρ. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον θέλω να είμαι σίγουρη. Το μπαράκι των κολλητών κλείνει, έχουμε μαζευτεί "οι του μαγαζιού" στη γωνία του μπαρ και πίνουμε το τελευταίο ποτό. Εγώ γκρινιάζω ότι κρυώνω και νυστάζω. Ο dj μου λέει να πάμε να δούμε την ανατολή από την παραλία, αλλά μασάω και κάνω ότι δεν ακούω. Πάω σπίτι λέω και πετάγεται η προδότρα η κολλητή και του λέει να με πάει αυτός. Οδηγεί μια μεγάλη μηχανή. Κάνω ό,τι μπορώ για να φανώ ξενέρωτη. Γκρινιάζω για το κράνος, για την ταχύτητα,για την στενή φούστα μου, για τα πάντα. Περιμένω ότι θα με βρίσει, αλλά μπα. Μου λέει να κρατηθώ καλά από πάνω του αλλά εγώ με το ζόρι τον ακουμπάω. Συμπεριφέρομαι σαν μυξοπαρθένα, σκέφτομαι και γελάω μόνη μου. Φτάνουμε σπίτι, του λέω με μια αναπνοή ευχαριστώ πολύ, καληνύχτα και κάνω να φύγω. Στ'αλήθεια όμως (το χω κάνει και στα ψέματα). Μου λέει κτ για τον χορό, τον κοροιδεύω και μου λέει παραπονεμένος ότι οτιδήποτε κάνει το κάνω να φαίνεται λες και είναι κτ κακό. Καταλαβαίνω ότι το χω παρακάνει. Αλλάζω ύφος και τα μαζεύω. Του λέω ότι ντρέπομαι και βάζω τα μαλλιά μου μπροστά στο πρόσωπό μου. "Μην το κάνεις αυτό" λέει τα σπρώχνει πάλι πίσω. "έχεις πολύ όμορφο πρόσωπο για να το κρύβεις". Αισθάνομαι αυτό το απάισιο σφίξιμο στο στομάχι. Δεν τολμώ να σηκώσω το βλέμμα μου.

Είμαι βλαμμένη. Και αυτοκαταστροφική. Αλλά κυρίως βλαμμένη. Πέφτω για ύπνο χαλασμένη. Η προδότρα κολλητή μου τηλ από τις 10:00. "Πού σε βρίσκω?" "Στο κρεβάτι μου" "Μόνη??" "Ναι" " Βλαμμένη". Μου το κλεισε στην ψύχρα και δεν πρόλαβε ν' ακούσει το "είμαι" που απάντησα.

Λευκάδα, 23.08.07, 02:30

Βγαίνουμε για ποτάκι, πολύς κόσμος παντού, αλλά πάμε σ' ένα ψιλο-άδειο. Εγώ ακόμη σκέφτομαι την χαλκιδική που άφησα πίσω μου. Θέλω να ξεκουραστώ και να ανασυγκροτηθώ, αλλά ποτέ δεν γίνεται. Αισθάνομαι μπάζο. Φοράω μαύρη φούστα που φτάνει ως τον αστράγαλο και μαύρη μπλούζα με ανοιχτή πλάτη. Σαν την μύγα μες το γάλα, πραγματικά όμως, όλοι φοράνε άσπρα. Δεν παίζει τπτ φοβερό οπότε ασχολούμαι με τον τυπάκο που κολλάει στην φίλη μου. Κρυφακούω στεγνά. Είναι γραφίστας, λέει. Είναι 28, λέει. Την γουστάρει πολύ, λέει. Η φίλη μου ρίχνει βλέμμα, εγώ κάνω νόημα οκ, και τους γυρίζω πλάτη. Μετά από 3-4 τσιγάρα και μισό ποτό κάνω πως γυρίζω προς το μέρος τους και τους βλέπω να φιλιούνται λίγο πιο πέρα. Nice. Και δεν είναι ούτε 02:00. Οκ, έμεινα μόνη. Ψυχραιμία. Σκέφτομαι διάφορα άσχετα. Την δουλειά μου, τα πέδιλα που αγόρασα, τα μαλλιά μου.... "Να κεράσω ένα σφηνάκι?" η barwoman. "Να κεράσω ένα τσιγάρο?" απάντησα. Από Κατερίνη είναι, λέει. Συμπαθητική, κάνει αστεία για την φίλη μου και τον γραφίστα, θα σχολάσει σε λίγο λέει γιατί δουλεύει από τις 18:00, θα πάει με τον φίλο της αλλού, μπορώ να πάω μαζί τους, αν θέλω. Why not, λοιπόν.

Ο φίλος της είναι Ιταλός, γνωρίστηκαν το Πάσχα. Ξέρω ελάχιστα ιταλικά, αυτός μέτρια αγγλικά και τα κουτσοβολεύουμε. Στο άλλο μαγαζί βρίσκουμε κι άλλους, δεν νιώθω ότι κρατάω φανάρι είναι πολύ φιλικοί μαζί μου. Πίνουμε, χορεύουμε την κάνουν οι άλλοι και μένουμε πάλι οι τρεις μας. Χορεύουμε και είμαι ανάμεσά τους. Ο βρωμο Ιταλός με χουφτώνει. Μπα, η ιδέα μου είναι, δεν γίνονται αυτά. Το ξανακάνει όμως. Κοιτάζω την barwoman, είμαι σίγουρη ότι ξέρει, του λέει κτ στα ιταλικά, αυτός απαντάει. Γυρίζω στο stand κι ανάβω ένα τσιγάρο. Μήπως να έφευγα? Μήπως ήταν η ιδέα μου? Γιατί μου συμβαίνουν αυτά? Μαζεύω τα πράγματά μου. "Όχι μην φεύγεις, κάτσε, καλά δεν περνάμε?" Τί ν' απαντήσω τώρα, σκέφτομαι. "Είμαι κουρασμένη" "Κοίτα Osela, εμείς θα πάμε σπίτι, λέγαμε αν ήθελες να έρθεις μαζί μας." Μάλλον παίζω σε σουρεάλ ταινία. Δεν γίνονται αυτά, πλάκα μου κάνουν. Σε ποιον να το πω και να με πιστέψει? Ξαφνικά η δική μου ζωή μου φαίνεται απλοική. Αμοιβάδα. "Τί εννοείς?" απαντάω το ίδιο ήρεμα, χαμηλόφωνα και κοφτά. "Αυτό που κατάλαβες." συνεχίζει αυτή. "Μη φοβάσαι, δεν θα γίνει τπτ που να μην το θέλεις" Είπε κι άλλα, αλλά δεν άκουγα. Το μυαλό μου είχε κολλήσει. Δεν γίνονται αυτά. Αγχώθηκα. Πού είμαι, τί κάνω? Ποιοι είναι αυτοί? Πού είναι η φίλη μου? Βασικά τρόμαξα. "Με συγχωρείς" της είπα, την παραμέρησα και έφυγα.

Εντάξει, εκ των υστέρων, χαζομάρα μου ίσως που βγήκα με άγνωστους, αλλά δεν φαινόταν έτσι. Ήταν φιλικοί μαζί μου, γελούσα, θα μπορούσαν να είναι φίλοι μου. Δεν το είδα να ' ρχεται.

Νόμος του Μέρφυ

2007-08-09T14:57:00.000+03:00

Αν δεν μπορείς να τους πείσεις....

"Με πήρε τηλ ο Μ. και μου είπε πως δεν θα ρθει στην Χαλκιδική, γιατί,λέει, του είπες ότι δεν θα πας κι εσύ. Επειδή δεν έχεις άδεια. Ψεύτρα!" Δεν πρόλαβα να μιλήσω, συνέχισε "Δεν καταλαβαίνεις ότι πρέπει ν' απαλλαγείς από τον Μ? Ή, για να το πω καλύτερα, να τον βοηθήσεις ν' απαλλαγεί αυτός από σένα? Να ησυχάσει αυτός, να ησυχάσουμε κι εμείς"?
Δεν ξαναβγαίνω με την Ε., δεν υπάρχει περίπτωση. Ανασκουμπώθηκα, πήρα και το ναζιάρικο βλέμμα μου, αλλά η Ε. δεν μάσησε. "Κι άσε αυτό το ύφος σε παρακαλώ, δεν πιάνει σε μένα. Ψεύτρα."

...μπέρδεψέ τους

"Εντάξει σκότωσέ με. Δεν είπα ψέματα όμως. Απλά όταν το συζητήσαμε δεν ήξερα αν και πότε θα έπαιρνα άδεια, ούτε πού θα πήγαινα. Και μετά που έμαθα ήταν αργά, γιατί αυτός είχε κλέισει ήδη για Κρήτη, θα πήγαινε στον πατέρα του, ε , δεν ήθελα να τον αναστατώσω κι εγώ και δεν του είπα τπτ, μην τον βάζω ν' ακυρώνει εισητήρια και να τρέχει Χαλκιδική, άσε που δεν ξέρω κι αν θα τον φιλοξενούσαν τα παιδιά εκεί, δεν τους ξέρει και καλά, ίσως βέβαια να έκλεινε κανα ξενοδοχείο, αλλά θα χωριζόμασταν και δεν ήθελα να έρθουν έτσι τα πράγματα, θα ένιωθε άσχημα μωρέ και ξέρεις, δεν θέλω να τον στεναχωρώ."

(Αν είσαι αρκετά καλός, παίζει να βγεις κι από πάνω)

Η Ε. με κοίταξε χαμογελαστή, μ' ένα ύφος που το ξέρω καλά. Της είπα με μια αναπνοή 50 δικαιολογίες, αλλά αυτή στάθηκε σ' ένα πράγμα. "Δηλαδή εσύ δεν ήξερες αν θα πάρεις άδεια κι αυτός κανόνισε να πάει Κρήτη"? "Ε τι σου λέω!" "Α το γαιδούρι. Καλά του 'κανες".

Ασήμαντα 3

2007-08-08T21:16:00.000+03:00

Πολύ τρέξιμο 2 μέρες τώρα.
Και το κλίμα στο γραφείο βαρύ. Σήμερα το πρωί μάλωναν πάλι, είχα και πονοκέφαλο -πάλι μπόμπα ήπια?!- , ήθελα να τους πω να σκάσουν. Μετά είχα 4 δύσκολες υποθέσεις, που τις έκανα 3, αλλά μου πήραν αρκετή ώρα. Μερικοί άνθρ έρχονται στο γραφείο και μου μιλάνε λες και έχω όλη την μέρα μπροστά μου. Ευτυχώς όταν τελείωσα πήγα σπίτι, δεν γύρισα πίσω.

Ήπια καφέ με την mama mia, ο daddy είχε δουλειές. Μου έλεγε για τις διακοπές τους και ζήλεψα. Θα έρθει και η σειρά μου. Προς το παρόν έχω να επισκεφτώ μια φίλη στην Χαλκιδική. Άνοιξε ο αδερφός της ένα beach bar εδώ και 2-3 χρόνια και δεν έχω πάει ακόμα. Και τί ρούχα να πάρω μαζί μου? Ο καιρός τα χει παίξει. Να πάρω ζακέτα ή μπλούζα με μακριά μανίκια?

Όνειρο Ήτανε

2007-08-06T14:22:00.000+03:00

χθες δεν πέρασα καλά. Δηλαδή στην αρχή καλά περνούσα, αλλά μετά φρίκαρα. Βγήκα με την Ιταλιάνα 12:30 και γύρισα σπίτι κατά τις 2:30. Όσο ήμασταν έξω ήταν όλα τέλεια, γελούσαμε, χαζολογούσαμε, ήπιαμε μάλλον πολύ και μάλλον γρήγορα, και αποφασίσαμε τον χειμώνα να πάμε ένα ταξίδι κάπου, όπου θα είναι καλοκαίρι. Όταν όλοι θα κρυώνουν εμείς θ' αγοράζουμε μαγιώ!

Γύρισα σπίτι μόνη και κοιμήθηκα αμέσως. Είδα ένα απαίσιο όνειρο. Είδα ότι μάλωσα με τη Ν. και φωνάζαμε και θυμάμαι να της φωνάζω πολύ άσχημα πράγματα. Το χειρότερο είναι ότι τα έχω σκεφτεί αυτά τα πράγματα. Δεν ξέρω αν τα όνειρα μας διδάσκουν, αν έχουν αυτή την δύναμη, αλλά σκεφτόμουν μετά ότι υπάρχουν πράγματα στη Ν. που μερικές φορές μ' ενοχλούν και με κουράζουν. Μικρά, ασήμαντα κατά την γνώμη μου, που στ' όνειρό μου φαινόντουσαν αρκετά σημαντικά ώστε να της φωνάζω.

Άνοιξα το βιβλίο μου κι άρχισα να διαβάζω, να ξεχαστώ. Δεν μπορούσα όμως, με είχε πιάσει ανησυχία, νευρικότητα. Έξω φυσούσε, νόμιζα ότι άκουγα θορύβους συνέχεια. Ας είχε έρθει η χαζο-ιταλιάνα μου να κοιμηθούμε μαζί να έχω παρέα. Γιατί γύρισα μόνη μου σπίτι? Χαζή είμαι? Αφού δεν θέλω να 'μαι μόνη τα βράδια, γιατί το κάνω?

Δεν θυμάμαι τι ώρα κοιμήθηκα ή πως έγινε και ηρέμησα. Θυμάμαι όμως πώς ξύπνησα. Μου τηλ οι γονείς μου ότι τώρα που χάλασε ο καιρός γυρίζουν. Σχεδόν ανακουφίστηκα .

Ήρθε (επιτέλους) !

2007-08-05T19:51:00.000+03:00

Ήρθε η άσωτη κολλητή από Ιταλία. Μου τηλεφώνησε κατά τις 05:30 από το ελληνικό κινητό. Ακόμα δεν είχα πάει σπίτι. "Πίνεις ακόμα αυτό το ηλίθιο κακάο"? "Ναι" "Λείπουν ακόμα οι δικοί σου"? "ναι." "Πεινάς"? "Όχι." "Ωραία, σε μια ώρα σπίτι σου". Νομίζω μου το κλεισε πριν πω "καλά."

Ζήτησα συγνώμη από την παρέα μου κι έφυγα. Κανείς δεν με πίστεψε, όλοι νόμιζαν ότι είχα κρυφό ραντεβού. Μερικές αφορές απορρώ με τους φίλους μου.

Μιλήσαμε, εγώ ήπια κακάο κι αυτή μπύρα, κοιμηθήκαμε, ξυπνήσαμε, ήπιαμε καφέ, μου διάλεξε τι θα φορέσω το βράδυ (αφού έκανε άνω- κάτω τη ντουλάπα μου) κι έφυγε. "Ραντεβού στις 12:30"? "Δουλεύω αύριο" της είπα. "Α, οκ. 12:15 τότε".

Πόσο μου 'λειψε!

In Da Club

2007-08-04T17:10:00.000+03:00

χθες βγήκα κατά τις 03:00 και πήγα κατευθείαν σε club. Βρήκαμε ένα stand ν' ακουμπάμε τα ποτά μας, και αρχίσαμε να ψιλοχορεύουμε. Έβαλα ένα τσιγάρο στο στόμα μου και μέτρησα από μέσα μου. Γύρω στο 7 είδα έναν αναμμένο αναπτήρα μπροστά μου. Πρώτα άναψα και μετά γύρισα να κοιτάξω ποιος ήταν. Συμπαθητικός, 35 περίπου, μαυρισμένος. Ήταν με μία κοπέλα και 4 γκέι. Δεν ασχολήθηκα, γύρισα προς την Ε που είχε βάλει στο μάτι ένα σκαμπό στην απέναντι παρέα, 5-6 23χρονοι που χόρευαν και έπιναν ασταμάτητα. Όταν πήγε να ζητήσει το σκαμπό, ο 23χρονος επέμενε να το κουβαλήσει αυτός κι έτσι έγινε. Μετά απ' αυτό μας κοιτούσαν και μιλούσαν για μας-και ειλικρινά δεν έκαναν καμία προσπάθεια να το κρύψουν. Δεν ξέρω αν έφταιγε η ηλικία ή το ποτό. Σε λίγο μας φώναξαν να πιούμε σφηνάκια τεκίλα (έπρεπε να το περιμένω) και δεν ξέρω γιατί αλλά πήγαμε. Ήταν από 21 μέχρι 23, γελάω και μόνο που το σκέφτομαι. Φαινόντουσαν τουλάχιστον 25- 27 (Δε θυμάμαι να ήταν έτσι οι συμμαθητές μου. Αντίθετα, μάλλον έμοιαζαν και μικρότεροι).

Δεν είχαν καμία αναστολή, κανένα άγχος που την έπεφταν σε μεγαλύτερες. Ο "δικός μου" φορούσε κίτρινο t-shirt με έναν λαβύρινθο, τζιν και αθλητικά. not bad. Είχε το χέρι του στην πλάτη μου, δεν έδειχνε να πέφτει με τα μούτρα. Χορέψαμε αρκετά και 1-2 φορές τραβήχτηκα γιατί αλλιώς θα φιλιόμασταν, τόσο κοντά μου ήρθε. Όταν ηρθε η ώρα να φύγουμε τον καληνύχτισα κι αυτός πέρασε το χέρι του γύρω απ' τη μέση μου και με τράβηξε πάνω του. "Θα μπορούσαμε" μου ψιθύρισε στ' αφτί.

Η Συνάντηση

2007-08-03T21:11:00.000+03:00

Αυτός...

Χθες είδα τον Γ. με την κοπέλα του. Συναντηθήκαμε τυχαία, συνήθως αποφεύγει να είμαστε όλοι μαζί. Εγώ ήμουν με την Ε. και βγαίναμε από το bar κι αυτοί έμπαιναν. Ο φίλος του μου μίλησε πρώτος, κτ χαζά για μια συναυλία. Γύρισα προς το μέρος του Γ και τους κοίταξα. Αυτόν κυρίως. "Τί γίνεται?" του είπα χαμογελαστή κι αυτός ταυτόχρονα είπε "τί κάνεις κούκλα", μ' ένα βλακοχαμόγελο μέχρι τ' αφτιά. Φυσικά καμία κίνηση να μας συστήσει. Σα να μην υπήρχε αυτή.

Αυτή...

Αυτή στεκόταν λίγο πιο πίσω, δεν θα την σχολιάσω, για να μην φανώ κατίνα. Είχε μια παγωμένη έκφραση στα μάτια της. Νομίζω πρώτη φορά μ' έβλεπε ή καταλάβαινε την οικειότητα με τον Γ.

...Και τα μυστήρια...

Γιατί μου μίλησε τόσο θερμά μπροστά της? Το βλέμμα του πρόδιδε την αμηχανία του, δεν συμβάδιζε καθόλου με τα λόγια του. Προσπάθησε να το παίξει άνετος, τύπου κοίτα αγάπη μου δεν τρέχει τπτ με την Ο., απλοί φίλοι είμαστε. ?? Ήθελε να τραβήξει την προσοχή της, να την τσιτώσει και χρησιμοποίησε εμένα -το κάθαρμα? Αιφνιδιάστηκε που με είδε, του βγήκε αυθόρμητα και μετά δεν ήξερε πώς να το μαζέψει?

...Παιχνίδια της Ε.

"Φεύγετε?" ρώτησε ο φίλος του. "Ε ναι" μισο-απάντησα -σαν κουρασμένη εξηντάρα ρε γμτ- αλλά φυσικά η Ε. δεν αφήνει τέτοιες ευκαιρίες ανεκμετάλλευτες. "Μπορεί και να ξανάρθουμε" είπε χαμογελαστή, αλλά πραγματικά ακούστηκε σαν απειλή. Είχε κτ προκλητικό ο τόνος της φωνής της. Έσφιξα τα δόντια μου να μην γελάσω, η Ε. πάντα με κάνει περήφανη.

Έφυγαν όπως- όπως. "Ε όχι να μας το παίζει κι άνετος ". Δεν το είπα εγώ.

Ασήμαντα 2

2007-08-02T20:42:00.000+03:00

Το καλύτερο κοκτέιλ του καλοκαιριού (και τέλεια φτιαγμένο) το ήπια στην Χαλκιδική:
βότκα- κουαντρώ- φρέσκες φράουλες στο μπλέντερ-πάγος.
Εγγύηση.

Ασήμαντα

2007-08-02T20:27:00.000+03:00

Μία συνάδελφος ,που δεν με πολυπάει, πήγε κι αγόρασε ίδια ακριβώς πέδιλα με μένα. Γενικά δεν εκνευρίζομαι με τέτοια πράγματα, αλλά το έκανε εντελώς επίτηδες. Δεν είναι και του τύπου της. Και δεν περνάνε απαρατήρητα, γιατί είναι εκεντρικά, διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά όταν κάνεις σταυροπόδι φαίνεται το σχέδιο. Έφαγα τα μαγαζιά να τα βρω.
Και τόλμησε να τα φορέσει και στο πάρτυ μιας κοινής φίλης. Ήθελε να δω ότι πήρε κι αυτή ίδια.
Φυσικά δεν γίνεται λόγος για το ποια περπατούσε καλύτερα.

Σοβαρά?

2007-08-01T21:22:00.000+03:00

Χθες βγήκα με την παρέα μου και λέγαμε αστεία περιστατικά από τις δουλειές μας, κατάστασεις που μας έφεραν σε αμηχανία κλπ. Πολύ γέλιο.

Μετά που πήγα σπίτι και προσπαθούσα να κοιμηθώ, σκεφτόμουν ότι σπανίως κάνουμε σοβαρές συζητήσεις με την παρέα μου. Και όταν κάνουμε δεν είναι για καλό.

Θα μπορούσα μάλιστα να πω ότι η σοβαρότητα γενικότερα είναι υπερεκτιμημένη, σ' αυτό το επίπεδο τουλάχιστον.

Στο γραφείο κρατάω σοβαρό- χαμηλό- μετρημένο προφίλ. "Μην προκαλείς", άγραφος κανόνας. "Εναρμονίσου με την πεπατημένη". Επίσης.

Ίσως ακούγεται παράδοξο, άλλά οι συνεργάτες μου, με τους οποίους περνάω τόσες ώρες καθημερινά όσες δεν περνάω με οικογένεια και φίλους, δεν ξέρουν τι άνθρωπος είμαι στ' αλήθεια. Η εικόνα που έχουν για μένα διαφέρει από την πραγματικότητα. Μόνο μια φορά που μιλούσαμε για διακοπές, είπα κτ και μια συνεργάτιδά μου είπε γελώντας "Ο., δεν είσαι και ο πιο βολικός άνθρωπος του κόσμου". Μετά που τα λεγα -συγκλονισμένη- στην Ε. μου είπε "Ωραία, σε πήρανε χαμπάρι".

Σκέφτηκα και κτ ακόμα, αλλά μετά κοιμήθηκα και το ξέχασα.

Τονωτική Ένεση

2007-07-30T17:15:00.000+03:00

Πέρασα ένα ακόμα σαβ/κο μακριά απ' την πόλη. Πήγα με τη Ν. στο εξοχικό της.

Κοιμηθήκαμε, λιώσαμε στην ηλιοθεραπεία, κάναμε μάσκα ομορφιάς, το βράδυ βγαίναμε με την παρέα της και κάτι Ιταλούς που γνωρίσαμε, αλλά δεν μεθύσαμε ούτε ξημερώσαμε (παραδόξως). Είδαμε ταινίες, φάγαμε του σκασμού (και παγωτό) και διαβάσαμε περιοδικά. Γυρίσαμε σήμερα το πρωί, κατευθείαν η καθεμιά στο γραφείο της.

Πραγματικά είναι φοβερή ανανέωση οι μικρές αποδράσεις (μέχρι φυσικά να έρθει η μεγάλη φυγή).

1+1=?

2007-07-27T17:52:00.000+03:00

Η Δοκιμασία
Χθες ήμουν πτώμα, ξύπνησα πρωί, μετά πήγα για μπάνιο, είδα ταινία κι αντί να λιώσω στον ύπνο σκέφτηκα να βγω για ένα ποτό. Η Ε. βαριόταν αλλά την έπεισα. Σκάμε στο συνηθισμένο μας μπαράκι και η Ε βλέπει 2 φίλους της που είχαν καιρό να βρεθούνε -και επειδή δεν είχε και που να κάτσουμε- καθίσαμε μαζί τους. Ο ένας φαρμακοποιός, ο άλλος οφθαλμίατρος νομίζω. Δηλαδή ο ένας χειρότερος απ' τον άλλον. Σχεδόν θα πέθαινα από βαρεμάρα.

Η Ανάσταση
"Μη λιποθυμήσεις, μόλις μπήκε ο Γ" μου ψιθύρισε η Ε. Τέντωσα με την μία. Σε λίγο ένιωσα το χέρι του στην πλάτη μου "τί γίνεται?" μιλούσε σε μένα και την Ε. αλλά κοιτούσε κάθε τόσο τους άλλους που ήταν μαζί μας. Πήγε και κάθισε με τους φίλους του λίγο πιο πέρα και με κοιτούσε συνέχεια. Πήγα από εκεί για ένα τσιγάρο, τελικά κάθισα καμιά ώρα, η παρέα μου έφυγε και ξέμεινα μαζί τους. Τους έθαψε όσο μπορούσε. "Τί είναι αυτοί? Γιατί βγήκατε μαζί τους? Τα nurds της γειτονιάς είναι?"

Συμπέρασμα?